กฎเหล็กของเจ้าของเกาะ

กลิ่นอายจางๆ ของยาสูบราคาแพงยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นหอมเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความระอุของอารมณ์ คิรากรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม นัยน์ตาดุจดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่ยืนตัวเกร็งอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของเขา เอกสารสัญญาสีขาวสะอาดตาถูกผลักมาตรงหน้า เสียงกระดาษครูดกับโต๊ะไม้มะฮอกกานีเนื้อดีดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับหนักหน่วงราวกับเสียงทั่งตีเหล็กในความเงียบงัน "อ่านดูสิคะ สถาปนิกคนเก่ง... หรืออยากให้ฉันช่วยอ่านให้ฟังทีละบรรทัดดีล่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้ยหยัน ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความกระหายใคร่รู้บางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุกชัน ไอริณกัดริมฝีปากล่างจนแทบห่อเลือด มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารในมือสั่นระริกด้วยความโกรธ เธอกวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนรังเกียจ สัญญาว่าจ้างปรับปรุงรีสอร์ตบนเกาะส่วนตัวถูกบิดเบือนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากสถาปนิกผู้รับเหมาโครงการ กลายสภาพเป็น ‘นักโทษกักบริเวณ’ ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเกาะจนกว่างานจะเสร็จสมบูรณ์ และที่ร้ายกาจยิ่งกว่าคือข้อกำหนดลับในหน้าสุดท้าย—*ผู้ว่าจ้างมีสิทธิ์ขาดในการเรียกตัวผู้รับจ้างมาพบได้ทุกเวลาตามความประสงค์* "คุณมันบ้าไปแล้วค่ะคุณคิรากร!" ไอริณกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ความอดทนที่พยายามสะสมมาตลอดสายตาคมกริบของเขาพังทลายลงในพริบตา "นี่มันสัญญาคุมขังชัดๆ ฉันมาทำงานในฐานะมืออาชีพ ไม่ใช่ทาสบำเรอกามที่คุณจะนึกอยากเรียกใช้ตอนไหนก็ได้!" "ระวังปากหน่อย, ไอริณ" ชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากอาณาเขตอันน่ากลัวแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวแทบหายใจไม่ออก คิรากรสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวที่เงียบเชียบและรวดเร็วดั่งเสือดาว ร่างของเธอถูกต้อนจนชิดกับผนังห้องเย็นเยียบ ด้านหน้าถูกกักขังไว้ด้วยแผงอกกว้างและแขนแกร่งที่ยกขึ้นค้ำยันผนีงทั้งสองข้าง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความดุดันโอบล้อมเธอไว้จนมิด "ปล่อยฉันนะคะ!" เธอพยายามผลักไสแผงอกนั้น แต่ร่างกายของเขากลับมั่นคงดั่งภูผา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ใกล้ใบหูทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง "ฉันไม่ใช่คนใจดีที่จะยอมให้ใครมาพังงานของฉันแล้วลอยนวล" นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา แววตาดุคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอทำโปรเจกต์ของศิลาพัง... หรือจริงๆ แล้วพวกมันส่งเธอมาเพื่อเป็นสายสืบกันแน่ หืม?" "คุณกำลังกล่าวหาฉันอย่างไร้สาระ!" ไอริณเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาสองข้างจะเริ่มสั่นเทาด้วยแรงปรารถนาลึกๆ ที่เขาจงใจปลุกเร้าผ่านสัมผัสอันอุกอาจ นิ้วมือของเขาไล้ลงมาตามกรอบหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ลำคอระหง ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างจาบจ้วงและคุกคาม "อย่างไร้สาระงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนริมฝีปากที่เม้มแน่น "ถ้าเธอคิดว่าฉันใส่ร้าย เธอก็เซ็นสัญญาซะ... แล้วพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าความบริสุทธิ์ของเธอมีค่าพอที่จะทำให้ฉันละเว้นโทษได้หรือเปล่า" รสสัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านกระดุมเสื้อเม็ดบนทำให้ไอริณสะดุ้งสุดตัว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ แต่กลิ่นกายเร่าร้อนของเขาทำให้สมองขาวโพลนไปหมด สัมผัสจากมาเฟียหนุ่มเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอำนาจที่เหนือกว่า เขาไม่ได้ขอร้อง... เขาบีบบังคับให้เธอยอมจำนนทั้งกายและใจ "ฉันไม่มีวันเซ็น..." เสียงของเธอบาเบาลงเมื่อริมฝีปากของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบชิด รสสัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดป่านข้างแก้มทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "งั้นเราคงต้องมาทบทวนกฎข้อแรกของเกาะนี้กันใหม่..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววดุดันและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "คนที่ปฏิเสธคำสั่งของฉัน... จะต้องชดใช้ด้วยร่างกายและลมหายใจของตัวเอง" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ความเร่าร้อนรุนแรงที่ถาโถมเข้ามาทำให้สติที่มีอยู่กระเจิงหายไปในพริบตา มือหนาตะמתข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มจนไอริณต้องหลุดครางแผ่วเบาด้วยความวาบหวามที่กัดกินหัวใจ รสจูบทั้งดุดันและเรียกร้อง รสชาติของความพ่ายแพ้เริ่มซึมซับเข้าสู่กระแสเลือดเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของเธอกำลังหลอมละลายอยู่ใต้เงื้อมมือของซาตานร้ายผู้กุมชะตากรรมทุกอย่างไว้บนเกาะแห่งนี้ ทว่า ในขณะที่เปลวไฟแห่งความเสน่ห์กำลังแผดเผาทั้งสองร่างให้เป็นจุล เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง ซึ่งทำให้คิรากรต้องชะงักและผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ "นายครับ... ศิลาพยายามติดต่อสายลับในเครือข่ายของเรา และตอนนี้มีเรือปริศนานอกน่านน้ำกำลังมุ่งหน้ามาที่เกาะครับ!" ดวงตาคมกริบของคิรากรหันขวับกลับไปมองที่ประตูทันที ประกายตาดุดันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง เขาก้มลงกระซิบข้างหูของไอริณที่หอบสะท้านด้วยความปรารถนาค้างคา น้ำเสียงนั้นกดต่ำจนน่ากลัว "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะ... ไอริณ" — จูบแรกยามสายัณห์ —