ก้าวแรกในอาณาจักรมืด

เสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์เจ็ตสกีขนาดใหญ่ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของไอริณ ร่างระหงในชุดสูทกางเกงขายาวสีขาวสะอาดตา ยืนนิ่งอยู่บนท่าเรือส่วนตัวของเกาะไอยรา—เกาะสวรรค์ที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอกด้วยอำนาจและอิทธิพลมืดของ ‘คิรากร อัครเดโช’ เม็ดทรายสีขาวละเอียดใต้รองเท้าส้นสูงและเสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดในอกของเธอเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจเธอกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกที่กำลังประกาศสัญญาณเตือนภัย สถาปนิกสาวอย่างเธอไม่เคยคิดเลยว่า โครงการรีสอร์ตมูลค่าหลายพันล้านจะนำพาเธอหลุดเข้ามาสู่อาณาจักรดิบเถื่อนที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึงเช่นนี้ “ยืนทื่อเป็นเสาหินอยู่แบบนั้น... คิดว่าความเย่อหยิ่งของคุณจะช่วยต่อรองราคาค่าจ้างได้มากขึ้นหรือไงครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันลืมไปว่าผู้หญิงอย่างคุณคงเก่งแต่บนโต๊ะเขียนแบบ แต่พอมาอยู่ต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง ก็เป็นได้แค่ลูกไก่ในกำมือเท่านั้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลัง ไอริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของอาณาจักร คิรากรยืนกอดอกพิงเสาไม้สักทองของศาลาริมน้ำ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนเผยให้เห็นรอยสักรูปงูพิพันธนาการบนท่อนแขนแกร่ง เส้นเลือดปูดโปนตามแรงอารมณ์สะท้อนความดิบเถื่อนที่ถูกขัดเกลาด้วยความร่ำหาทางอำนาจ แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชิ้นสินค้าที่เพิ่งถูกส่งตรงมาถึงมือ “ฉันมาที่นี่ในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกผู้ดูแลโครงการ ไม่ใช่ลูกน้องของคุณ คิรากร” ไอริณเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่คมของเธอฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในจะเริ่มสั่นไหวกับรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “และกรุณาให้เกียรติฉันในฐานะมืออาชีพด้วยค่ะ” “มืออาชีพ?” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนไอริณต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับเสาไม้ราวกั้นสะพานท่าเรืออย่างไร้ทางหนี กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของไอทะเล—โอบล้อมร่างของเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวแก้มทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเธอลุกชัน “บนเกาะนี้... ไม่มีคำว่ามืออาชีพ มีแต่คำว่า ‘คำสั่ง’ ของฉันเท่านั้น” น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและแนบชิดติดริมฝีปากเธอ “คุณก้าวเข้ามาในอาณาจักรของฉันด้วยความเต็มใจ หรือเพราะความโง่เขลาที่คิดว่าตัวเองเจ๋งพอกันแน่ หือ... ไอริณ” “ถอยไปนะ!” ไอริณใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับแข็งราวกับกำแพงหินผา ร่างกายของเธอกับเขาแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ทรงพลังและดุดันไม่แพ้กัน แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นในอากาศ ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันตรายหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก คิรากรไม่ถอย กลับยื่นมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แล้วบีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นโกรธ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี เขากวาดสายตามองความสั่นไหวที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่งนั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก “ปากเก่งนักนะ... หวังว่าเวลาอยู่บนเตียง คุณจะอวดเก่งได้แบบนี้เหมือนกัน” “คุณมัน... คนป่าเถื่อน!” ไอริณตวัดเสียงกร้าวด้วยความโกรธจัด เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว “ใช่... ผมมันป่าเถื่อน และคุณก็เลือกเองที่จะเดินเข้ามาให้ผมขยี้จนแหลกคาเท้า” คิรากรกระชากข้อมือเธอเข้ามาแนบชิดจนร่างของเธอลอยติดกับอกแกร่ง มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ไอริณเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบแรกที่เต็มไปด้วยการคุกคาม บดขยี้ และเรียกร้อง รสชาติของความดิบเถื่อนและอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก เธอพยายามทุบตีและเบือนหน้าหนี แต่คิรากรกลับยิ่งใช้อำนาจเหนือกว่าบีบกรามเธอให้อ้าออก ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนยวบลงด้วยพิษสงแห่งสัมผัสที่ร้อนรุ่มจนน่ากลัว ความโกรธถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่น่าให้อภัย ก่อนที่สติปัญญาเฮือกสุดท้ายจะขาดผึ่ง คิรากรก็ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่บนอกเขา ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเธอนิ่งค้าง “คืนนี้... ห้องนอนฝั่งตะวันตก อย่าลืมล็อกประตูนะครับ... เพราะต่อให้คุณล็อกมันแน่นหนาแค่ไหน ผมก็จะพังมันเข้าไปอยู่ดี” — จูบแรกยามสายัณห์ —