กับดักน้ำผึ้งอาบยาพิษ

"แก้ววิสกี้ราคาแพงที่รินทร์รินทร์รินลงไปในแก้วเจียรไนใบนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อดับกระหาย... แต่มันมีไว้เพื่อถ่วงเวลาให้สารละลายไร้สีไร้กลิ่นทำปฏิกิริยาอย่างสมบูรณ์แบบต่างหากล่ะครับ" รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟสลัวสีอำพันสะท้อนผ่านกรอบแว่นโลหะบางเฉียบ เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาถูกเคลือบไว้ด้วยแสงประกายสีฟ้าจางๆ จากระบบ 'Eye of Truth' ที่กำลังวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลของของเหลวในแก้วตรงหน้าในระดับอะตอม ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานลอยเด่นขึ้นในห้วงความคิดของเขา *[ ตรวจพบสารพิษประเภท 'Viper-X' : สารสังเคราะห์ออกฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง ทำให้เป็นอัมพาตชั่วคราวภายใน 180 วินาที ]* *[ ระดับความเป็นอันตราย: สูงมาก ]* *[ คำแนะนำจากระบบ: แกล้งทำเป็นดื่มเพื่อล่อให้เหยื่อตายใจ หรือใช้ทักษะ 'สับเปลี่ยนภาชนะขั้นสูง' เพื่อพลิกสถานการณ์ ]* รินทร์ปัดหน้าต่างระบบทิ้งด้วยหางตา เขาวางแก้วลงบนโต๊ะไม้กระจกโดยไม่ส่งเสียงกระทบแม้แต่น้อย สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังเงาสะท้อนของบานกระจกเงาด้านหลัง ที่ซึ่งร่างระหงของหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงกำลังก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวป่า "ดูเหมือนว่าคุณรินทร์จะเพลิดเพลินกับบรรยากาศในคืนนี้นะคะ..." เสียงหวานใสที่จงใจดัดให้ฟังดูเย้ายวนดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่ลอยมาแตะจมูก เธอคือ 'มารี' สายลับสาวพราวเสน่ห์ที่องค์กรเบื้องหลังส่งมาเพื่อจัดการเขาโดยเฉพาะ หญิงสาวผู้ได้รับสมญานามว่า 'กับดักน้ำผึ้ง' เพราะไม่เคยมีเป้าหมายชายใดรอดพ้นจากเสน่หาของเธอไปได้เลยสักคน รินทร์ค่อยๆ หันกลับไปมอง เผยสีหน้าประหลาดใจที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาได้อย่างแนบเนียน ราวกับชายหนุ่มผู้ตกหลุมพรางความงามอย่างโงหัวไม่ขึ้น "คุณมารี... ผมไม่คิดว่าแขกผู้มีเกียรติในงานประมูลค่ำคืนนี้ จะให้เกียรติมานั่งร่วมโต๊ะกับนักวิเคราะห์ต๊อกต๋อยอย่างผม" มารีแย้มยิ้มริมฝีปากอิ่มสีแดงสด เธอทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นไออุ่นจากกายสาว เธอยื่นมือเรียวบางเล็บเคลือบสีเจลเงางามมาสัมผัสที่ขอบแก้ววิสกี้ของรินทร์แผ่วเบา "บางที... ของที่มีค่ามากกว่าของโบราณในงานประมูล อาจจะกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าฉันก็ได้นี่คะ" เธอกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ก้านแก้วอย่างจงใจยั่วยวน "จริงสิคะ แก้วนี้... ทำไมคุณรินทร์ถึงยังไม่ยอมดื่มล่ะคะ หรือว่า... ระแวงอะไรรึเปล่า?" บรรยากาศในห้องรับรองเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สบรรเลงเบาๆ จากลำโพงไร้สาย เสียงลมหายใจของคนทั้งสองสอดประสานกันอย่างเชือดเฉือน รินทร์รู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยา หากเขาปฏิเสธที่จะดื่ม เธอกจะไหวตัวทัน แต่ถ้าเขาดื่มเข้าไปจริงๆ ต่อให้มีระบบช่วยเหลือ ร่างกายก็ต้องรับภาระหนักในการขับสารพิษอยู่ดี ทว่า... รินทร์ไม่ใช่เหยื่อตั้งแต่แรกอยู่แล้วครับ รินทร์หัวנסเสียงทุ้มต่ำในลำคอ ดวงตาพินิจพิเคราะห์มองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่พยายามซ่อนประกายความเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้แพขนตางอนงาม เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมา ชูขึ้นระดับสายตา ราวกับกำลังชื่นชมประกายสีอำพัน "คุณมารีรู้ไหมครับว่า... วิสกี้ที่ดีกับคนสวยๆ มักมีอะไรที่เหมือนกัน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับบทกวีที่ร้อยเรียงอย่างพิถีพิถัน "อะไรเหรอคะ?" มารีเอียงคอถาม รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนขึ้นในแววตาเมื่อเห็นเป้าหมายกำลังยกแก้วขึ้นจ่อริมฝีปาก "มันมักจะมี... 'ก้นบึ้งที่อันตราย' ซ่อนอยู่เสมออย่างไรล่ะครับ" สิ้นเสียงนั้น รินทร์ไม่ได้ยกดื่มอย่างที่เธอคาดคิด แต่ข้อมือของเขาพลิกกลับอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ของเหลวสีอำพันในแก้วถูกสาดเข้าใส่ใบหน้าของหญิงสาวอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี! "กรี๊ด!" มารีอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างเพรียวผอมสะفุบถอยหลังตามสัญชาตญาณ มือเรียวรีบยกขึ้นปัดป้องหยดวิสกี้ที่กระเด็นโดนแก้มเนียน แม้สารพิษจะไม่ได้เข้าตาเพราะเธอเบี่ยงหน้าหลบได้ทัน แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเย็นเฉียบก็ทำให้เธอเสียหลักจนเสียกระบวนท่า แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือรินทร์ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ในเสี้ยววินาทีที่มารีเสียสมาธิ ร่างสูงโปรดของรินทร์ก็พุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน มือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตเรียบร้อย แรงกดดันจากทักษะเสริมพลังของระบบทำให้เธอดิ้นหลุดไม่ "คุณ!... ปล่อยนะ!" มารีตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ดวงตาที่เคยพราวเสน่ห์บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเป้าหมายที่สายข่าวรายงานว่าเป็นเพียง 'นักวิเคราะห์สมองนิ่ม' จะมีปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ รินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงนุ่มนวลสุภาพแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เกมล่อลวงของคุณมันแย่เกินไปหน่อยนะครับคุณมารี... บอกผมมาซะดีๆ ว่าใครเป็นคนส่งคุณมา และเป้าหมายที่แท้จริงของการขโมย 'สมุดบันทึกเซฟเฮาส์' เมื่อคืนคืออะไรกันแน่?" มารีเม้มริมฝีปากแน่น เธอกัดฟันกรอด พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายเตะสวน แต่รินทร์คาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขากดน้ำหนักลงที่ข้อต่อของเธออย่างแม่นยำจนเธอต้องส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทว่า ในจังหวะนั้นเอง... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังขึ้นจากนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ข้อมือของรินทร์ หน้าจอสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ข้อความตัวอักษรสีแดงเข้มกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงวิกฤตการณ์ระดับวิกฤต *[ คำเตือนจากระบบ Eye of Truth: ตรวจพบคลื่นสัญญาณรบกวนความถี่สูงภายนอกอาคาร ]* *[ ระดับภัยคุกคาม: SSS ]* *[ หมายเหตุ: เป้าหมายไม่ได้มาคนเดียว... และ 'ผู้คุมกฎ' กำลังจับIตาดูคุณอยู่ ]* รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นหันขวับไปมองยังบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่หันออกสู่ถนนยามค่ำคืน ท่ามกลางแสงไฟนีออนของเมืองหลวงที่พรදพรั่ง เงาร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่บนยอดตึกฝั่งตรงข้ามอย่างโดดเดี่ยว ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ้อนไว้ใต้ฮู้ด แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์รู้สึกหนสันหลังวาบจนลมหายใจสะดุด คือกระบอกปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่กำลังเล็งตรงมายังหน้าต่างห้องรับรองนี้... โดยมีจุดแสงเลเซอร์สีแดงเข้ม พาดผ่านหน้าผากของเขาพอดีเป๊ะ! มารีที่ถูกตรึงอยู่หัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังเจ็บปวด รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากของเธอ "คุณคิดว่าคุณซ้อนแผนฉันได้คนเดียวเหรอคะ... คุณรินทร์?" เธอแสยะยิ้ม "เกมนี้... พวกเรายังเล่นกันไม่จบหรอกนะ" ปัง—! เสียงกระจกห้องรับรองแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแสงประกายไฟวาบจากยอดตึกฝั่งตรงข้ามที่พุ่งทะลุกระจกเข้ามาในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ!