วันดับฝันกับระบบสุ่มที่ไม่น่าไว้ใจ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และมันรุนแรงเสียจนผมที่กำลังพยายามปรับโฟกัสสายตาต้องเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว "คุณจะอธิบายอย่างไรดีครับ รินทร์... ในเมื่อมีดเล่มนั้นปักอยู่บนอกอาจารย์ใหญ่ แถมมือของคุณยังเปื้อนเลือดจนแทบจะย้อมสีเสื้อเชิ้ตให้กลายเป็นสีชาดไปหมดแล้ว" เสียงของเอเลน่าราบเรียบ เย็นชา แต่กลับมีพลังกดดันมหาศาล เธอไม่ได้เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นในฐานะรองประธานสภานักเรียนที่แสนสมบูรณ์แบบ แต่เธอกำลังจ้องมองผมผ่านเลนส์แว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออนจนดูคล้ายดวงตาของนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ ผมพยายามขยับตัว ทว่าแขนขากลับไร้ความรู้สึกคล้ายถูกพันธนาการด้วยความหนาวเหน็บ นี่ไม่ใช่แค่สถานการณ์ที่เลวร้าย แต่มันคือหลุมพรางที่ถูกขุดไว้อย่างประณีตเพื่อฝังผมทั้งเป็น ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงกระดิ่งใสดังขึ้นในโสตประสาท เสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับแจ่มชัดราวกับมีใครมาตั้งลำโพงไว้ข้างหู *[ติ๊ง!]* *[ระบบ Eye of Truth ได้รับการกระตุ้นจากเหตุการณ์วิกฤต]* *[สถานะปัจจุบัน: ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมระดับ A]* *[เป้าหมาย: ค้นหาความจริงและเอาตัวรอดจากพยานแวดล้อมภายใน 10 นาที]* "ผมไม่ได้ทำ" ผมเค้นเสียงออกมา แม้จะรู้ดีว่าคำพูดสั้นๆ นี้แทบไม่มีน้ำหนักในสายตาของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาพบร่างอาจารย์ใหญ่ฟุบลงกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวเขื่อง "ความจริงไม่ใช่สิ่งที่พูดออกมาได้ด้วยปากเปล่า" เอเลน่าก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอมันช่างขัดกับกลิ่นคาวเลือดในห้องนี้เหลือเกิน "รินทร์ คุณเป็นอัจฉริยะด้านการวิเคราะห์ไม่ใช่หรือไง? ลองใช้ 'สมอง' ของคุณพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าทำไมผมถึงไม่ควรเรียกตำรวจเข้ามาลากตัวคุณไปที่ห้องขังในตอนนี้" ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง สิ่งที่ผมเห็นไม่ได้มีแค่โต๊ะ เก้าอี้ หรือร่างไร้วิญญาณของอาจารย์ใหญ่ แต่ 'Eye of Truth' กำลังทำงาน เส้นใยสีฟ้าเรืองรองปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันโยงใยไปทั่วห้องราวกับโครงข่ายประสาท ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในหัวสมองของผม ทั้งน้ำหนักของมีด รอยนิ้วมือที่จางหายไป และ... ร่องรอยของสารเคมีบางอย่างที่ขอบหน้าต่าง มันคือร่องรอยการต่อสู้ที่ถูกจัดฉาก "คุณไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญใช่ไหมครับ เอเลน่า" ผมเลิกคิ้วมองเธอ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่ผมต้องรักษามาดของนักวิเคราะห์ไว้ "คุณได้รับคำสั่งให้มา 'เก็บกวาด' งานนี้หรือเปล่า?" ดวงตาของเธอวูบไหวไปเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผมมั่นใจว่าผมเดินหมากถูกตา "อย่าเพ้อเจ้อ" เธอพยายามรักษาระยะห่าง แต่ผมเห็นมือขวาของเธอที่ซ่อนไว้ใต้กระโปรงนักเรียนกำลังกุมอาวุธบางอย่างไว้แน่น ผมเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างใจเย็น ความกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นของนักสืบที่ค้นพบเบาะแสสำคัญ รอยเลือดที่มือผมไม่ใช่เลือดที่กระเซ็นจากการแทง แต่มันเป็นเลือดที่เกิดจากการ 'จับวาง' ผมขยับเข้าไปใกล้ร่างของอาจารย์ใหญ่แล้วย่อตัวลง แม้ความรู้สึกผิดจะแล่นเข้ามา แต่ตรรกะในหัวกลับทำงานอย่างหนัก *วิเคราะห์... มุมการแทง 45 องศา จากด้านหลัง... แรงกดไม่สม่ำเสมอ... นี่คือการแทงโดยคนที่ไม่ถนัดมือขวา* "ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครทำ ก็ลองดูที่รอยเท้าบนพรมข้างหน้าต่างนั่นสิครับ" ผมชี้ไปยังจุดที่มองเห็นได้ยากด้วยตาเปล่า แต่ 'Eye of Truth' แสดงผลออกมาเป็นรูปเงาคนเดินย่ำซ้ำรอยเดิมถึงสามครั้ง "คนร้ายไม่ได้ออกไปทางประตู มันเตรียมทางหนีไว้แล้ว และมันกำลังดูเราอยู่จากมุมมืดนั่น" เอเลน่าชะงัก เธอหันไปทางหน้าต่างตามคำบอกของผม ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกแตกละเอียด "หมอบลง!" ผมตะโกนลั่นพลางพุ่งตัวเข้าใส่เอเลน่าเพื่อผลักเธอให้พ้นจากวิถีกระสุนที่พุ่งเข้ามาในความมืด แรงกระแทกทำให้เราทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น มือของผมสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและไออุ่นจากตัวเธอ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขินอาย เมื่อเสียงปืนเก็บเสียงดัง *'ฟุ่บ! ฟุ่บ!'* สองนัดติดกันฝังลงในโต๊ะทำงานจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงเส้นผม ระบบ Eye of Truth ก็แจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้า *[คำเตือน: ตรวจพบศัตรูระดับสูง 2 คน กำลังพุ่งเป้ามาที่ตำแหน่งของคุณ]* *[สถานะภารกิจ: เอาชีวิตรอด / ปลดล็อกระดับถัดไป]* *[รางวัลภารกิจ: ข้อมูลลับของผู้บงการเบื้องหลังคดีนี้]* ผมรีบคว้าข้อมือของเอเลน่าแล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้น "เราต้องไปเดี๋ยวนี้ครับ ถ้าไม่อยากตายที่นี่!" เอเลน่าหันมามองผม แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววสับสนและตื่นตระหนก เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์ที่ไม่มีใครเชื่อใจใครได้แบบนี้ การมีผมเป็นพันธมิตรชั่วคราวอาจเป็นทางรอดเดียวของเธอเช่นกัน ทว่า... ในจังหวะที่เรากำลังจะพุ่งตัวออกไปจากห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนที่จะเข้ามาทำร้ายเรา แต่มันเป็นเสียงของคนที่มาพร้อมกับ 'ความตาย' ที่แท้จริง ประตูถูกผลักออกช้าๆ ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดนิ่งกลางห้อง ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนราวกับอสุรกายที่ไร้วิญญาณ เขาไม่ได้ถือปืน แต่ในมือกลับถือไฟล์เอกสารสีขาวที่ประทับตราลับสุดยอดของสภานักเรียน "พบตัวจนได้... พยานปากเอกของคดีที่ไม่มีวันปิดลง" ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้ปืนพกกระบอกใหญ่มาที่พวกเราทั้งสองคนโดยตรง ผมรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การจัดฉากฆาตกรรม แต่เป็นสงครามที่ผมต้องเป็นคนพลิกปมนี้ให้ได้ด้วยมือของผมเอง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับผมนะครับ แฟ้มคดีลับ007 จะรอทุกคนในบทถัดไปครับ