รอยร้าวบนศิลาเซียน

โลหิตสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นศิลาขาวบริสุทธิ์ ส่งเสียง "ติ๋ง... ติ๋ง..." ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของอารามร้าง หลิวเฟยหรงมิได้แม้แต่จะปรายตาแลซากเดรัจฉานมารที่เพิ่งถูกกระบี่ในมือปลิดชีพ นางยืนตระหง่านดั่งรูปสลักหยกน้ำดี ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ยังคงมีไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนละอองอากาศรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน เส้นผมสีดำสนิทที่รวบไว้ด้วยปิ่นหยกไพลินสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ไร้ซึ่งรอยแปดเปื้อน แม้จะต้องเผชิญหน้ากับราชันย์ปีศาจขั้นบรรพกาลเมื่อกี่ลมหายใจก่อน "ศิษย์พี่รอง... ท่านลงมือเด็ดขาดเกินไปแล้วกระมัง" เสียงทุ้มต่ำติดจะหยอกเย้าดังขึ้นจากมุมมืดของเสาหินอาราม ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายสุริยันสีทองก้าวออกมาจากเงา ชายหนุ่มผู้นั้นถือพัดกระดาษจีบในมือ ทั้งที่สถานการณ์เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตความเป็นความตาย แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้นางนึกอยากชักกระบี่ฟันให้ขาดเป็นสองท่อนนัก "จ้าวอี้เฉิน เจ้ายังมีหน้ามาพูดจาเหลวไหลอีกหรือ หากเจ้ารู้จักใช้เวลาพินิจอักขระผนึกมารให้เร็วกว่าการยืนชมความงามของข้า ป่านนี้พวกเราคงไม่ต้องเสียเวลาครึ่งค่อนวันอยู่ที่นี่" หลิวเฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยือกดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ นางเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ จ้าวอี้เฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายความร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงจากวิชาตะวันทมิฬปะทะเข้ากับไอเย็นจากกายของนาง เกิดเป็นกลุ่มหมอกจางๆ ลอยคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง "โธ่... เฟยหรงเอ๋อร์ ข้าเพียงแต่เกรงว่าหากข้าลงมือเร็วเกินไป เจ้าจะหมดสนุกเสียนี่ ทว่า..." รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายของเขาพลันเลือนหายไป ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทมิฬทอดมองไปยังร่างของปีศาจไร้หัวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น "เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกหรอหรือ" หลิวเฟยหรงขมวดคิ้วมุ่น นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้ซากศพนั้น ชายตามองบาดแผลที่ถูกตัดด้วยกระบี่ไร้ลักษณ์ของตนเอง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่ความคมกริบของคมกระบี่ แต่เป็นกลุ่มควันสีม่วงคล้ำที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแผล ราวกับมันกำลังพยายามกัดกินเนื้อเยื่อของปีศาจตนนั้นให้สลายหายไปจากวัฏสงสาร "นี่ไม่ใช่พลังปราณมารทั่วไป..." หลิวเฟยหรงพึมพำ ย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะไอควันประหลาดนั้นเบาๆ กระแสความเย็นยะเยือกเสียดแทงเข้าสู่กระดูกดำจนนางต้องโคจรพลังปราณสกัดกั้นในเสี้ยววินาที "ถูกเผง" จ้าวอี้เฉินย่อตัวลงข้างนาง กลิ่นกายบุรุษเพศและไอร้อนจากวิชาตะวันทมิฬโชยปะทะนาสิกของนางอย่างจงใจ "ข้าเคยเห็นร่องรอยอาคมเช่นนี้ในบันทึกโบราณของตระกูลจ้าว... มันคือ 'อักขระโลหิตสวรรค์ย้อนรอย' วิชาต้องห้ามที่สาบสูญไปนับพันปี เหตุใดปีศาจชั้นต่ำเช่นนี้จึงมีร่องรอยของวิชาฝั่งมารสวรรค์ประทับอยู่บนดวงจิตได้เล่า?" คำพูดของเขาทำให้หัวใจของหลิวเฟยหรงกระตุกวูบ วิชาฝั่งมารสวรรค์คือสิ่งที่สำนักกระบี่ไร้ลักษณ์มีหน้าที่กวาดล้างมาตลอดหลายร้อยปี หากแต่เบาะแสในตอนนี้กลับชี้ชัดว่า มีหนอนบ่อนไส้ระดับสูง หรือแม้กระทั่ง... บุคคลภายในสำนักที่กำลังชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ก่อนที่นางจะได้เอ่ยสิ่งใด ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น อารามร้างทั้งหลังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาในพริบตา ท้องน้ายามราตรีที่เคยเงียบสงบพลันปรากฏรอยแยกสีแดงฉานดั่งรอยแผลฉีกขาดบนผืนผ้าใบ แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของคนทั้งสองจนกลายเป็นสีเลือด จ้าวอี้เฉินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมในทันที เขาคว้าแขนเรียวของหลิวเฟยหรงไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ "ระวัง!" เศษซากศพของปีศาจที่ควรจะไร้ลมหายใจไปแล้ว กลับพุ่งทะยานลุกขึ้นยืนด้วยองศาที่ผิดธรรมชาติ ดวงตาทั้งคู่หลุดลุ่ยกลายเป็นสีแดงฉาน มันไม่ได้ส่งเสียงคำรามดั่งเช่นเดรัจฉานทั่วไป หากแต่เปล่งเสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรกโลกันตร์ *“พวกเจ้า... คิดว่ากำลังตามล่าผู้ใดอยู่กันแน่... หลิว—เฟย—หรง—”* หลิวเฟยหรงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มือเรียวแตะที่ด้ามกระบี่ข้างกายโดยอัตโนมัติ เมื่อเสียงหัวเราะของปีศาจตนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบอันคุ้นเคย—เสียงของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ ผู้ซึ่งปิดด่านบำเพ็ญเพียรมาเป็นเวลาสามร้อยปีเต็ม! หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยความตั้งใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ