วันแห่งความมืดมิด

ความเย็นเยียบของเนื้อโลหะในฝ่ามือไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาสีดำทมิฬที่ทอดยาวทาบทับลงบนแผ่นหลังของรินทร์ในยามนี้ค่ะ กุญแจดอกเล็กที่เพิ่งหลุดร่วงมาจากปลายนิ้วของอาจารย์สาว สะท้อนแสงสีแดงก่ำจากอักขระโบราณที่กำลังสั่นกระพืออยู่รอบอาณาเขตของโรงเรียนเวทมนตร์ ภายในรัศมีสามกิโลเมตรจากจุดนี้ ท้องฟ้าเหนือสถาบันการศึกษาอันทรงเกียรติถูกย้อมด้วยสีเลือด หมอกควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินราวกับลมหายใจของอสูรกายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลอันยาวนาน "อย่าหันกลับมามองเด็ดขาด... รินทร์" เสียงของอาคิระลอดไรฟันออกมาเบาหวิว มือเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ร่ายเวทป้องกันชั้นสูงเพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาลที่กำลังบีบอัดอากาศรอบตัวให้เบาบางลงเรื่อยๆ ร่างของอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นมาตลอดกลับมีหยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า แสดงให้เห็นว่าภัยคุกคามในครั้งนี้เกินกว่าที่ตำราเวทเล่มไหนในห้องสมุดจะเคยบันทึกไว้ รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายผ่านม่านพลังงานที่สั่นไหว เขารู้ดีว่าระบบพยากรณ์ในจิตวิญญาณกำลังแผดเสียงเตือนรัวระ营ด้วยระดับอันตรายขั้นวิกฤต หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงนับสิบบานเด้งขึ้นมาซ้อนทับกันจนแทบมองไม่เห็นเส้นทางเบื้องหน้า อัตราการเต้นของหัวใจเขาพุ่งสูงลิ่ว แต่กระนั้น สุขุมและรอบคอบคือสิ่งที่เด็กหนุ่มถูกหล่อหลอมมาตลอดการเดินทางอันยาวนานนี้ *ติ๊ง! [คำเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังอาถรรพ์ระดับภัยพิบัติ 'ม่านทมิฬกลืนวิญญาณ' กำลังปิดตายเส้นทางหลบหนีทั้งหมด]* *[อัตราความสำเร็จในการฝ่าวงล้อมด้วยกำลังกาย: 3.4%]* *[อัตราความสำเร็จในการใช้ไหวพริบร่วมกับกุญแจพันธสัญญา: 78.9%]* ตัวเลขเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รินทร์ลังเล แต่เป็นสายตาของบอสลับที่ก้าวทะลุผ่านม่านหมอกสีดำออกมาต่างหาก สิ่งนั้น... มีใบหน้าที่รินทร์คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว "อาจารย์คิดจะจบเรื่องนี้ด้วยวิธีนี้จริงๆ หรือครับ" รินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย เขาไม่ได้หมายถึงอาคิระ แต่หมายถึงเงาร่างเบื้องหน้าผู้ถือครองกุญแจอีกดอกที่เหลืออยู่ ร่างนั้นแย้มรอยยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการทรยศหักหลัง "เธอฉลาดเกินไป รินทร์... และนั่นคือเหตุผลที่โรงเรียนแห่งนี้ไม่อาจปล่อยให้เธอมีชีวิตรอดเพื่อเห็นความจริงทั้งหมด" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา อาคิระขยับตัวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ร่างของเธอเปล่งแสงสีเงินเจิดจ้าเพื่อปกป้องลูกศิษย์คนโปรด แม้ว่าบาดแผลตามเนื้อตัวจะเริ่มปริแตกจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด "รินทร์! หนีไปซะ ใช้กุญแจดอกนั้นไขประตูมิติที่ห้องใต้ดิน... นั่นคือทางรอดเดียวที่เราเหลืออยู่!" "ผมไม่ทิ้งอาจารย์ไว้หรอกครับ" รินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในวินาทีที่เงาดำพุ่งเข้าประชิดด้วยความเร็วเหนือเสียง รินทร์ไม่ได้ถอยหลัง แต่เขากลับเลือกที่จะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือขวาคว้าจับกุญแจในมือแน่นจนความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วฝ่ามือ พลังงานเวทมนตร์สายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่ร่างผ่านระบบพยากรณ์ ดวงตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีทองประกายวาววับ ไทม์ไลน์นับร้อยสายพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองราวกับกระแสน้ำวน เขากำลังมองหา... ช่องว่างเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะพลิกเกมนี้ เสียงกรีดร้องของวิญญาณอาถรรพ์ดังระงมไปทั่วบริเวณ กำแพงหินของโรงเรียนเวทมนตร์เริ่มร้าวรานและพังทลายลงทีละน้อย เศษซากปรักหักพังลอยเคว้งคว้างด้วยแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน อาคิระและรินทร์ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุแห่งความมืดมิดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบแห่งความมืดกำลังจะปักทะลวงผ่านแผ่นอกของอาคิระ รินทร์ก็ดีดตัวพุ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต มือซ้ายคว้าข้อมือของอาจารย์สาวกระชากหลบอย่างเฉียดฉิว ขณะที่มือขวาซัดกุญแจในมือเข้าใส่ใจกลางอักขระมืดบนพื้นดินอย่างแม่นยำ แสงสว่างวาบสีทองสาดส่องตัดผ่านความมืดมิด เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่นมาจากร่างของบอสลับ แรงกระแทกมหาศาลซัดทั้งคู่วิMกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง รินทร์กระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขยับ เขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของตนเอง ดวงตาพร่ามัวมองเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ท่ามกลางหมอกควันสีดำที่ค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้บงการเบื้องหลังทั้งหมด รินทร์พยายามฝืนยิ้มทั้งที่เลือดอาบมุมปาก เมื่อหน้าจอสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาครั้งสุดท้ายพร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ *[ภารกิจลับระดับ SSS สำเร็จ: ปลดล็อกความจริงเบื้องหลังม่านทมิฬ]* *[คำเตือนสุดท้ายจากระบบ: บุคคลที่ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่ หาใช่ศัตรู... แต่คือตัวตนในอนาคตของท่านเองที่ถูกกลืนกิน]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ