ตื่นขึ้นในยุคที่ยากแค้น

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันนี่แหละจะเอาด้ามจอบฟันหัวพวกแกให้แบะ!" เสียงตวาดแหลมสูงแต่เจือสะอื้นของ 'เหมยลี่' ดังสะท้านก้องห้องโถงคับแคบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอัปของความยากจน มือเรียวเล็กที่บอบบางจากการทำงานหนักจนผิวหนังหยาบกร้าน กำด้ามจอบไม้ไผ่ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่งามแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่มันกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวชนิดที่ต่อให้ตายก็ไม่ยอมถอย เบื้องหน้าของเธอคือ 'หลี่กุ้ย' อาผู้เห็นแก่ตัวของผม ร่างท้วมหนาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ กำลังยืนเท้าสะเอวพ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความโมโห ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโลภและรอยยิ้มเยาะหยัน "นังสะใภ้ยากจน! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉัน ผู้เป็นอาของสามีแก!" หลี่กุ้ยถ่มน้ำลายลงพื้นเสียงดัง *ถุย!* ก่อนจะก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในเขตประตูบ้านอีกก้าว "พี่ใหญ่ตายไปแล้ว สมบัติทุกอย่างในบ้านหลังนี้ รวมทั้งที่ดินแปลงน้อยหลังสวน มันต้องตกเป็นของตระกูลหลี่! แกเป็นแค่คนนอกที่แต่งเข้ามา จะมาหวงก้างอะไรนักหนา? ส่งโฉนดที่ดินกับเงินเก็บก้อนสุดท้ายมากซะดีๆ ไม่งั้นวันนี้ฉันจะให้คนมาพังบ้านหลังนี้ให้ราบคาบ!" "แกมันปล้นกันชัดๆ!" เหมยลี่กรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลทะลักอาบแก้ม "เงินพวกนั้นคือค่ารักษาพยาบาลของแม่ และเป็นเงินที่ฉันกับหลี่เฉินอดมื้อกินมื้อเก็บหอมรอมริบมาหลายปี แกมีสิทธิ์อะไรมาเอาไป!" "สิทธิ์ในฐานะญาติผู้ใหญ่ยังไงล่ะวะ!" หลี่กุ้ยแค่นหัวเราะเสียงดังลั่น ยื่นมือหนาหยาบกร้านพยายามจะผลักร่างของเหมยลี่ให้พ้นทางเพื่อบุกเข้าไปรื้อค้นข้าวของด้านใน ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงทุบโต๊ะไม้เก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ร่างสูงโปร่งที่นอนแน่นิ่งไร้สติอยู่บนเตียงไม้ไผ่มานานนับชั่วโมง ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในอดีต บัดนี้กลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง มันคือสายตาของคนที่ผ่านการฟาดฟันในตลาดหุ้นมูลค่าหลายหมื่นล้านมาอย่างโชกโชน สายตาของ 'หลี่เฉิน' เซียนหุ้นผู้เลือดเย็นผู้ย้อนเวลากลับมา! ผมกวาดสายตามองไปรอบตัว กลิ่นอายความอดยอยากของประเทศจีนในยุคปลายทศวรรษที่ 70 ลอยคละคลุ้งเข้ามาในโสตประสาท เสียงลมหายใจหอบถี่ของภรรยา และรอยยิ้มเหิมเกริมของอาผู้ชั่วช้า ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝัน... ผมย้อนเวลากลับมาจริงๆ กลับมาในวันที่ตระกูลหลี่กำลังจะรุมทึ้งครอบครัวของเราจนแทบไม่เหลือแม้แต่กระดูก! "มือสกปรกของแก... ถ้าไม่อยากให้มันขาดจากร่าง ก็ลองยื่นเข้ามาแตะต้องภรรยาฉันอีกสักนิดสิ หลี่กุ้ย" น้ำเสียงทุบต่ำ เยียบเย็น และทรงพลังจนน่ากลัวหลุดออกมาจากริมฝีปากของผม มันไม่ใช่เสียงของคนป่วยใกล้ตาย แต่เป็นเสียงของพญามัจจุราชที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ หลี่กุ้ยชะงักกึก หันขวับมามองด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองซีดเผือดลงถนัดตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "แก... หลี่เฉิน? แกยังไม่ตายเรอะ?" "ฉันยังไม่ตาย แล้วแกก็เตรียมตัวรับผลกรรมที่กำลังจะตามมาได้เลย" ผมก้าวเท้าลงจากเตียง แม้ร่างกายจะยังอ่อนล้าอยู่บ้าง แต่จิตวิญญาณและความดุดันภายในกลับเต็มเปี่ยม ผมเดินตรงเข้าไปดึงร่างของเหมยลี่เข้าามาโอบไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของภรรยาตัวน้อยที่สะอื้นฮักซบลงกับอกของผม "ไม่เป็นไรแล้วนะเหมยลี่ สามีเธอกลับมาแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้ารังแกเธออีก" เหมยลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจและซาบซึ้ง หลี่เฉินผู้เป็นสามีที่เอาแต่ก้มหน้ายอมจำนนต่อโชคชะตามาตลอด ทำไมวันนี้ถึงได้ดูน่าเกรงขามและอบอุ่นราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้? "ไอ้หลี่เฉิน! แกกล้าดีนักนะ ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ แกคิดว่าแกมีปัญญามาสู้กับฉันคนนี้เหรอ?!" หลี่กุ้ยตั้งสติได้ก็แผדเสียงคำรามด้วยความอับอายที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนขู่ขวัญ "วันนี้ถ้าแกไม่ยอมเซ็นยกที่ดินให้ฉัน แกกับนังเมียเนรคุณได้นอนข้างถนนแน่!" ผมเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวแบบฉบับเซียนหุ้นผู้กุมความลับอนาคต ในหัวของผมตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความแค้น แต่ยังมีแผนการทำมาหากินนับร้อยวิธีที่จะใช้พลิกฟื้นฐานะ และที่สำคัญที่สุด... ในห้วงมิติลับใน10ปีข้างหน้าที่ติดตัวข้ามเวลามาด้วย มันยังมีวัตถุดิบและทรัพย์สินมหาศาลที่พร้อมจะถูกนำออกมาใช้! "อยากได้ที่ดินงั้นเหรอ?" ผมก้าวเข้าไปประจันหน้ากับหลี่กุ้ยทีละก้าว สายกดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "ได้สิ แต่อย่าว่าแต่อาใจร้ายอย่างแกจะมาเอาไปฟรีๆ เลย หลี่กุ้ย... วันนี้เรามาเดิมพันกันสักตั้งดีกว่า ถ้าแกแน่จริง ลองอยู่ฟังข้อเสนอของฉันดูก่อน รับรองว่ามันจะทำให้แกต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตเลยทีเดียว" บรรยากาศภายในบ้านพักทรุดโทรมเงียบกริบลงทันที หลี่กุ้ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเผชิญหน้ากับรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกของหลานชาย ทว่า ในขณะที่เกมกำลังจะเริ่มพลิกผัน ทันใดนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรุนแรงจากภายนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกฮากด้วยความตกใจของชาวบ้านละแวกนั้นที่ดังแทรกเข้ามา "หลี่เฉิน! เหมยลี่!แย่แล้วพวกแก! รีบออกมาดูเร้ว! ทางกองกำลังผลิตของคอมมูนกำลังพาคนมาล้อมบ้านพวกแกไว้หมดแล้ว แถมยังมี... ทหารยศใหญ่จากในเมืองมาด้วย!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับผมในตอนนี้นะครับ