จดหมายจากแนวหน้าและหัวใจที่โหยหา

กลิ่นหอมกรุ่นของพะโล้ตุ๋นยาจีนที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว ไม่ได้ช่วยให้ความหงุดหงิดในใจของหลินชิงหยวนลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวสวยบรรจงตักน้ำซุปเคี่ยวเข้มข้นราดลงบนเต้าหู้ทอดสีทองอร่ามในจานกระเบื้องเคลือบ ปากก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ให้ตายสิ... ส่งจดหมายมาแต่ละฉบับ ทำเอาคนอ่านแทบอยากจะบินทะลุมิติไปหาให้รู้แล้วรู้รอด" หลินชิงหยวนปรายตามองซองกระดาษสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างเตาไฟ หน้าซองปรากฏลายมือตวัดเฉียบคมดุดันตามแบบฉบับของนายทหารผู้เคร่งครัด ลู่ถิงสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมของเธอนั่นเอง แม้ภายนอกเขาจะเป็นเสือร้ายแห่งกองทัพที่ใครต่างเกรงกลัว แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้ชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าเข้มข้นนั้น กลับซ่อนหัวใจที่อบอุ่นและสายตาคลั่งรักภรรยาเสียยิ่งกว่าสิ่งใด จดหมายฉบับนี้เดินทางข้ามผ่านภูเขาและสายหมอกมาถึงมือเธอเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา เนื้อความภายในนอกจากจะรายงานสถานการณ์ความตึงเครียดที่ชายแดนแล้ว ยังไม่วายพร่ำพรรณนาถึงรสชาติอาหารฝีมือภรรยา และกำชับด้วยน้ำเด็ดขาดว่า *‘ห้ามตรากตรำทำงานหนักเกินไป และห้ามยอมให้พวกญาติหน้าเลือดคนไหนมาเอาเปรียบเด็ดขาด หากใครบังجาญมารังแกเธออีก ให้จดชื่อไว้ เดี๋ยวพี่กลับไปคิดบัญชีทบต้นทบดอก’* อ่านแล้วก็นึกอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ สามีเธอนี่นะ... ต่อให้ตัวอยู่ไกลถึงชายแดน ก็ยังไม่วายแผ่รังสีความหึงหวงและอำนาจมืดมาปกป้องภรรยาถึงหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ "ชิงหยวน อยู่บ้านหรือเปล่าจ๊ะ เสียงตะโกนแหลมสูงของหลินชุ่ยเฟิงดังแว่วมาจากรั้วหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่รัว ๆ อย่างไร้อมารยาท "ฉันเองนะ ป้าสะใภ้เอง วันนี้ได้ยินว่าเธอเพิ่งเก็บเกี่ยวผักชุดใหม่จากแปลงทดลองนี่นา ส่งมาให้ทางบ้านเราแบ่งกันกินบ้างส   อากัปกิริยาและน้ำเสียงจอมปลอมนั้นทำเอาหลินชิงหยวนถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากทันที หล่อนยังไม่ทันได้ไปคิดบัญชีเรื่องที่อีกฝ่ายแอบมานินทาลับหลังเมื่อวันก่อน เจ้าตัวแสบก็วิ่งเอาหัวชนตอไม้อยากหาเรื่องเจ็บตัวให้อีกแล้ว หลินชิงหยวนวางทัพพีในมือลงอย่างใจเย็น เธอใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือช้า ๆ ก่อนจะก้าวเดินออกไปด้วยจังหวะมั่นคง ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเยר็นชาในเวลาเดียวกัน เมื่อผลักประตูรั้วออกไป ภาพของหลินชุ่ยเฟิงที่ยืนถือตะกร้าหวายเปล่ารอรับของฟรีด้วยสีหน้าละโมบก็ปรากฏแก่สายตา ป้าสะใภ้จอมฉ้อฉลผู้นี้สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบแต่กลับประดับประดาด้วยเข็มกลัดราคาแพงที่ไปขโมยยืมชาวบ้านเขามาอวดเบ่ง หล่อนส่งยิ้มจนตาหยี พยายามดันตัวเข้ามาในเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต "ชิงหยวนหลานรัก ป้าเห็นเธอยุ่ง ๆ กับการทำแปลงเกษตรช่วงนี้ เลยแวะมาช่วยดู... อุ๊យ!" หลินชุ่ยเฟิงยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ต้องชะงักกึกเมื่อหลินชิงหยวนก้าวเท้าขวางทางเข้าไว้ ร่างเพรียวระหงยืนกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองป้าสะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช "ช่วยดูหรือมาช่วยขนของกันแน่ครับ... อ๊ะ ขออภัย ฉันหมายถึง ป้าสะใภ้สายตาดีเสียจริงนะ ได้ข่าวว่าแปลงผักของฉันเพิ่งงอกงามเมื่อเช้าตรู่ บ่ายคล้อยป้าก็มาเคาะประตูรอรับส่วนแบ่งเสียแล้ว จมูกไวเสียยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อเสียอีกนะเนี่ย" คำพูดเหน็บแนมที่เจ็บแสบจนเข้ากระดูกดำทำเอาหน้าอวบอูมของหลินชุ่ยเฟิงเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ หล่อนชี้หน้าหลานสาวสะใภ้ด้วยความสั่นเทา "หลินชิงหยวน! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันแบบนี้! ฉันเป็นผู้ใหญ่ เป็นป้าสะใภ้ของแกนะ แกมันเด็กอกตัญญู สามีไม่อยู่คอยสั่งสอนหรือไง ถึงได้ปากคอเราะร้ายใส่ผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้!" หลินชิงหยวนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะใสกระจ่างแต่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอยกมือขึ้นกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทีสง่างามและทรงพลังจนป้าสะใภ้ถึงกับชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ผู้ใหญ่หรือครับ? ผู้ใหญ่ที่ชอบมาปล้นชิงผล   ผลิตจากหยาดเหงื่อแรงงานของคนอื่นหน้าตาเฉย แบบนี้เขาเรียกว่า 'โจรปล้นกลางวัน' ต่างหากล่ะครับ!" หลินชิงหยวนก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละน้อย กดดันด้วยอوراที่เฉียบขาด "ส่วนสามีของฉัน... เขาเป็นถึงนายทหารผู้กล้าหาญ ปกป้องประเทศชาติ และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดที่สุดคือพวกเหลือบไรที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวคนอื่น ถ้าเขารู้ว่าป้าสะใภ้มาอาละวาดหาเรื่องฉันที่นี่อีก เกรงว่ากรมทหารที่ชายแดนคงต้องส่งรถบรรทุกมารับป้าไปปรับทัศนคติสักรอบสองรอบแล้วกระมังครับ!" คำขู่ที่อ้างถึงสามีนายทหารผู้ทรงอิทธิพลและเด็ดขาด ทำให้หลินชุ่ยเฟิงหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น หล่อนรู้ดีว่าลู่ถิงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกภรรยา ข่าวลือเรื่องนายทหารหนุ่มผู้เคยคว่ำอันธพาลประจำอำเภอด้วยมือเปล่าเมื่อปีก่อนยังคงฝังใจชาวบ้านทุกคน "แก... แกกล้าเอาสามีมาขู่ฉันรึ!" หลินชุ่ยเฟิงเสียงสั่นเครือ ถอยกรูดออกจากรั้วบ้านอย่างไม่เป็นท่า "ฝากไว้ก่อนเถอะนังหลินชิงหยวน! อย่าคิดว่ามีสามีเป็นทหารแล้วจะทำตัวกร่างได้ค้ำฟ้า!" หลินชิงหยวนมองตามร่างอ้วนท้วมที่วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปด้วยความขบขัน รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากบาง เธอส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้าน ปิดประตูรั้วลงกลอนอย่างแน่นหนา ความวุ่นวายภายนอกสงบลงแล้ว แต่หัวใจของเธอกลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซองจดหมายของลู่ถิงอีกครั้ง มือเรียวหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ออกอ่านซ้ำเป็นรอบที่สอง ตัวหนังสือหนักแน่นและจริงใจของเขาเปรียบเสมือนอ้อมกอดอันอบอุ่นที่โอบล้อมเธอไว้ท่ามกลางลมหนาว หลินชิงหยวนยิ้มละมุน นึกอยากจะเขียนจดหมายตอบกลับเขาทันที แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบปากกาและกระดาษบนโต๊ะทำงาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ๆ" สามครั้งตามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามา "ชิงหยวน... เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ พี่กลับมาแล้ว" หัวใจของหลินชิงหยวนกระตุกวูบ ปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ลู่ถิง?! เขายังอยู่ที่ชายแดนไม่ใช่หรือ ทำไมถึง... ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ประตูไม้หน้าบ้านก็ค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ในชุดนายทหารเต็มยศ ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องเข้ามา ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเปล่งประกายความอ่อนโยนและความคิดถึงอย่างล้นปรี่ขณะจ้องมองมาที่เธอ และสิ่งที่ทำให้หลินชิงหยวนต้องตกตะลึงยิ่งกว่า คือในมือหนาของเขากลับถือช่อดอกไม้ป่าสีม่วงสดที่เธอชอบนักหนา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากยิ่ง "จดหมายบอกความคิดถึงยังไม่สะใจเท่าไหร่... พี่เลยตัดสินใจกลับมาฟังคำตอบจากปากเธอด้วยตัวเองครับ" และแล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง ทว่าก่อนที่หลินชิงหยวนจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกของใครบางคนที่พังประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต! --- ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ครับ "ลมทะเลพัดรัก"