ป้าสะใภ้บุกบ้านหวังฮุบสมบัติ

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านของฉันอีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุก และเอาตระกูลหลินของพวกท่านให้อับอายจนไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!" เสียงประกาศกร้าวของหลินชิงหยวนดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณรั้วไม้ไผ่ที่เพิ่งสร้างใหม่ หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านและใบหน้าเกลี้ยงเกลาผุดรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนตระกูลหลินที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่หน้าประตูรั้วอย่างไม่เกรงกลัว เบื้องหน้าของเธอคือป้าสะใภ้จอมโลภ หลินชุ่ยเฟิง ผู้มีรูปร่างอ้วนท้วมและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความริษยา หล่อนกำลังยืนเท้าสะเอว หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างชิงหยวนตอกหน้าหงายกลางวงชาวบ้านที่ยืนมุงดู "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาไล่ผู้ใหญ่ในตระกูล!" หลินชุ่ยเฟิงแผดเสียงแหลมสูงจนนกบนต้นไม้แตกฮือ "บ้านหลังนี้ ที่ดินตรงนี้ มันควรเป็นของตระกูลหลิน! แกกับไอ้ทหารหน้าเงินนั่นมันแค่คนอาศัย ทำไมถึงกล้าฮุบสมบัติไว้คนเดียว! เอาโฉนดออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าแกมันอกตัญญู!" ท่าทีที่ก้าวร้าวและคำพูดที่เต็มไปด้วยความโลภเหล่านั้น ไม่ได้ทำให้หลินชิงหยวนสะท้านแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองป้าสะใภ้ราวกับกำลังมองตัวตลกในคณะละครเร่ "สมบัติ? ตระกูลหลินมีสมบัติอะไรให้ฉันฮุบหรือครับ? หรือหมายถึงหนี้สินที่พวกท่านโยนให้พ่อแม่ฉันตอนแบ่งบ้าน เมื่อก่อนตอนที่บ้านเรายากจนข้นแค้น พวกท่านเคยส่งข้าวมาให้สักมื้อไหม? ตอนที่ฉันป่วยปางตาย พวกท่านเคยควักเงินสักแดงเดียวมารักษาหรือเปล่า? พอตอนนี้ฉันกับสามีสร้างเนื้อสร้างตัวได้ด้วยน้ำพักน้ำแรง กลับหน้าด้านยกโขยงมาทวงบุญคุณ หน้าหนาขนาดนี้ เอาผิวหนังช้างมาทำเป็นหน้าหรืออย่างไรถึงได้หนาขนาดนี้?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูดของชิงหยวน ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงดูรอบๆ เริ่มส่งเสียงซุบซิบและชี้ไม้ชี้มือมาที่ป้าสะใภ้และพวกพ้อง บ้างก็พยักหน้าเห็นด้วยเพราะรู้ดีว่าตระกูลหลินสายนั้นเอาเปรียบครอบครัวของชิงหยวนมานานเพียงใด หลินชุ่ยเฟิงหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความแค้นเคือง หล่อนหันไปมองหน้าสามีและลูกชายที่พากันก้มหน้าหลบสายตาชาวบ้าน ก่อนจะแผดเสียงกรี๊ดออกมาด้วยความเหลืออด "จัดการมัน! เข้าไปรื้อบ้านมันให้ราบ! ของในบ้านนี้ต้องเป็นของพวกเราทั้งหมด!" เหล่าญาติห่างๆ ที่ถูกจ้างวานมาด้วยคำสัญญาว่าจะแบ่งทรัพย์สินให้ ต่างพากันพุ่งเข้ามาหมายจะพังประตูรั้วเข้ามาข้างใน ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ก้าวเท้าถึงตัวบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวออกมาจากประตูบ้านอย่างเงียบเชเชียบ ลู่ถิงเฟิง นายหนุ่มผู้มีแววตาดุดั่งพญาอินทรีและรัศมีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัว ทำให้คนที่กำลังพุ่งเข้ามาหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตากับนายทหารหนุ่มผู้นี้ที่มีชื่อเสียงเรื่องความเด็ดขาดในสนามรบ ลู่ถิงเฟิงกวาดสายตาคมกริบมองกลุ่มคนที่บุกรุกทีละคน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นราวกับเสียงคำรามของเสือร้าย "ใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ลองดูว่าขาของมันจะยังใช้งานได้เหมือนเดิมไหม" ประโยคสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโอน ทำให้ญาติจอมโลภเหล่านั้นถอยกรูดโดยไม่ต้องนัดหมาย หลินชุ่ยเฟิงถึงกับขาอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นเมื่อสบเข้ากับแววตาที่ไร้ซึ่งความปรานีของลู่ถิงเฟิง หลินชิงหยวนอมยิ้มบางๆ เธอเดินเข้าไปใกล้สามี เอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้ใช้กำลังเกินเหตุ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นการแสดงออกถึงความไว้วางใจที่มีต่อสามีอย่างเต็มเปี่ยม "คุณครับ อย่าไปเปลืองแรงกับคนพวกนี้เลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎหมายเถอะครับ" ชิงหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง แต่สายตาที่เธอมองไปยังป้าสะใภ้ยังคงมีความเย็นชาอยู่เต็มเปี่ยม "ฉันได้โทรแจ้งผู้ใหญ่บ้านและเจ้าหน้าที่ตำรวจเขตแล้ว อีกไม่นานพวกเขาคงมาถึง พร้อมกับหลักฐานการบุกรุกและข่มขู่ทรัพย์สิน... หวังว่าตอนที่ตำรวจมาถึง พวกท่านจะยังมีแรงยืนเถียงอยู่นะครับ" คำว่า 'ตำรวจ' และ 'หลักฐาน' เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ หลินชุ่ยเฟิงหน้าถอดสีทันที หล่อนลนลานลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจกลัว ชื่อเสียงและการถูกจับกุมเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนตระกูลหลินต้องการ "นัง... นังตัวดี ฝากไว้ก่อนเถอะ!" ป้าสะใภ้ชี้หน้าคาดโทษด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะหันไปตวาดเรียกพรรคพวกของตนเอง "ถอย! ถอยโว้ย! จะรอให้ตำรวจมาจับหรือไง!" เพียงไม่กี่อึดใจ กลุ่มคนจอมโลภที่ยกโขยงกันมาพังบ้าน ก็แตกฮือวิ่งหนีหายลับไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านที่สะใจกับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ หลินชิงหยวนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับลู่ถิงเฟิงที่กำลังมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจและเปี่ยมไปด้วยความรัก "ภรรยาของผมนี่เก่งจริงๆ ไม่เคยทำให้ผมต้องผิดหวังเลยสักครั้ง" ลู่ถิงเฟิงเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่มีให้เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น "ถ้าไม่ได้สามีสายเปย์คอยยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังแบบนี้ ฉันจะกล้าออกปากไล่พวกเขาง่ายๆ ได้ยังไงล่ะครับ" ชิงหยวนยิ้มหวานตอบ ก่อนจะหันกลับไปมองสำรับอาหารที่เธอกำลังเตรียมไว้ก่อนที่พวกตัวน่ารำคาญจะเข้ามาขัดจังหวะ กลิ่นหอมกรุ่นของ "ไก่ตุ๋นโสมสมุนไพรในมิติลับ" ที่ผสมผสานกับเครื่องเทศชั้นดีเริ่มโชยออกจากหม้อดินเผา ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้านและขจรขจายไปไกลถึงนอกรั้ว กลิ่นหอมเย้ายวนใจนี้มีความพิเศษตรงที่มันไม่ใช่แค่หอมชวนหิว แต่ยังมีไอพลังงานบริสุทธิ์ที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายและจิตใจให้ผ่อนคลายทันทีที่ได้สูดดม ลู่ถิงเฟิงสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดลึกๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง "กลิ่นหอมขนาดนี้ วันนี้คงมีอาหารฝีมือภรรยาที่อร่อยที่สุดรออยู่สินะครับ" "แน่นอนครับ" ชิงหยวนพยักหน้ารับอย่างภูมิใจ "นอกจากไก่ตุ๋นโสมแล้ว ฉันยังแอบไปเก็บเห็ดหอมสวรรค์จากแปลงเกษตรในมิติลับมาผัดกับซอสสูตรพิเศษด้วย รับรองว่าอร่อยจนคุณลืมไม่ลงแน่..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังกลับคืนสู่ความอบอุ่นและกลิ่นหอมของอาหารกำลังเรียกน้ำย่อย... จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่หน้าบ้าน ไม่ใช่เสียงทุบทำลายแบบพวกป้าสะใภ้ แต่เป็นเสียงเคาะที่สุภาพและเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ชิงหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ส่วนลู่ถิงเฟิงหรี่ตาลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังงานที่ไม่คุ้นเคยจากคนที่ยืนอยู่หลังประตู เมื่อลู่ถิงเฟิงดึงประตูเปิดออก ภาพของชายชราในชุดโบราณเนื้อดีและหญิงสาวปริศนาที่ถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า พร้อมกับคำพูดที่ทำให้สองสามีภรรยาต้องชะงักค้างไปพร้อมกัน "ขออภัยที่มารบกวน... แต่ข้ามาตามหา 'ผู้ถือครองกุญแจมิติลับ' เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งนี้" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ