พบพานท่ามกลางซากปรักหักพัง

เสียงดีดนิ้วเบาๆ ของเรนดังสะท้อนก้องกังวาน ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในดันเจี้ยนระดับต่ำที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและคราบสนิมสีเลือด "เจอตัวแล้วล่ะ... เจ้าฮันเตอร์นอกคอกผู้มีสถิติศูนย์แต้ม" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเรนคีบการ์ดกระดาษสีเทามองไม่เห็นอนาคตใบหนึ่งไว้มั่น ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านช่องแคบของซากเสาหินปูนที่พังถล่มลงมาทับถมกันเป็นชั้นๆ เบื้องหน้าของเขาคือกับดักเวทมนตร์โบราณ 'เกลียวอัคคีทมิฬ' ที่กำลังหมุนวนเป็นพายุเพลิงขนาดเล็กแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว และตรงใจกลางของรัศมีมรณะนั้นเอง... เงาร่างบอบบางในชุดคลุมนักเวทสีขาวที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดีกำลังทรุดกายลงแนบพื้น ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่เหลתรอด เซร่า... อดีตราชันย์ผู้เคยเกรียงไกร บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพไร้ทางสู้ ลิ้นฝีปากบางเฉียบของเรนเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เขาไม่ได้รีบร้อนพุ่งเข้าไปช่วยเหลืออย่างไร้สติสมประสงค์ตามตำราฮันเตอร์มือใหม่ทั่วไป ในโลกของเกมการ์ดและการต่อสู้เอาชีวิตรอดนี้ ความใจร้อนคือตั๋วเที่ยวเดียวสู่หลุมศพ เรนกวาดสายตาคำนวณวงจรรูนเวทที่พื้นอย่างรวดเร็ว สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลรูปแบบการทำงานของกับดัก *จังหวะหน่วงเวลาของรูนวงนอกคือสามวินาที... แรงดันมานาจากแกนกลางลดลงสิบเปอร์เซ็นต์ทุกครั้งที่เปลวไฟเปลี่ยนเป็นสีม่วง... และที่สำคัญที่สุด...* "คิดจะเล่นงานการ์ดพาร์ทเนอร์ของฉัน โดยไม่ได้รับอนุญาต... มันน่ารำคาญไปหน่อยนะว่าไหมคะ?" เรนพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ *พรึบ!* เรนดีดตัวพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบัง ความเร็วของเขาไม่ได้เกิดจากพละกำลังทางกายภาพระดับสูง แต่เกิดจากการคำนวณมุมองศาแรงโน้มถ่วงและการใช้การ์ดสนับสนุนระดับ F 'ก้าวพริบตาเงาจันทร์' ที่คนอื่นมองว่าเป็นขยะไร้ค่า ในมือขวาของเขา การ์ดเวทมนตร์สามใบถูกสลับตำแหน่งด้วยความรวดเร็วราวดลใจ "ตื่นได้แล้วค่ะ... คุณตัวถ่วง" เรนพุ่งเข้าประชิดเขตอันตรายในเสี้ยววินาทีที่เปลวไฟสีม่วงหรี่แสงลง มือซ้ายคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเซร่าแล้วกระชากถอยหลังสุดแรง ขณะที่มือขวาสะบัดการ์ดโล่เวทมนตร์ออกไปปะทะกับแรงระเบิดที่กำลังจะปะทุขึ้นพอดิบพอดี *ตูーム!* แรงปะทะผลักทั้งสองร่างให้กระเด็นไถลไปตามพื้นหินขรุขระ ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เรนกัดฟันรับแรงกระแทกโดยใช้แผ่นหลังของตัวเองเป็นเบาะรองรับให้กับร่างของหญิงสาว เพื่อไม่ให้บาดแผลเดิมของเธอฉีกขาดไปมากกว่านี้ ความเงียบกลับคืนสู่โถงดันเจี้ยนอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจรดต้นคอเบาๆ และเสียงค1랙ของเศษหินที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นเป็นระยะ เซร่าค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีครามเข้มคู่นั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความระแวงตามสัญชาตญาณของนักล่าที่สูญเสียความทรงจำ เธอยังคงจำความรู้สึกของการถูกหักหลังและความโดดเดี่ยวได้ดี แม้จะจำชื่อตัวเองไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ร่างกายที่สั่นเทาพยายามขัดขืนและผลักไสเรนออกห่าง แต่เรนกลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดอย่างนุ่มนวล เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเขาไม่ใช่ศัตรู "อย่าดิ้นสิคะ... เดี๋ยวแผลก็ปริหรอก" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เจือแววเอ็นดูระคนเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย "บอกแล้วไงว่าฉันมารับคุณกลับ... ในฐานะพาร์ทเนอร์ ไม่ใช่เหยื่อ" เซร่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีครามจ้องมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อและฝุ่นควัน ไม่มีแววตาโลภ ไม่มีรอยยิ้มเยาะเย้ย หรือแม้แต่ความคาดหวังใดๆ เหมือนกับฮันเตอร์คนอื่นๆ ที่เธอเคยพบเจอ มีเพียงความจริงใจที่สงบนิ่งและมั่นคงอย่างประหลาด ริมฝีปากแห้งผากของเซร่าขยับช้าๆ เปล่งเสียงแหบพร่าออกมาด้วยความยากลำบาก "ทะ... ทำไม... นายถึง... ช่วยฉัน... คนที่มีแต้มศูนย์... ไม่มีค่าอะไรในสมาคมหรอกนะ..." เรนหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับดึงเซร่าให้ลุกขึ้นพิงแผ่นหลังของเขาเพื่อช่วยพยุง ดวงตาคู่คมมองตรงไปยังทางออกของดันเจี้ยนที่ทอดยาวออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องหน้า "สมาคมอาจจะบอกว่าฉันมีศูนย์แต้ม... แต่พวกมันไม่รู้หรอกค่ะ ว่าการ์ดขยะในมือของฉัน... กำลังจะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ต่างหากล่ะ" เรนหยิบการ์ดสีเทาใบเดิมขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ บนพื้นผิวของการ์ดปรากฏอักขระเวทมนตร์สีทองจางๆ วิ่งวนรอบขอบการ์ดอย่างช้าๆ ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อชีวิตชีวาที่เพิ่งฟื้นคืนกลับมา ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในดันเจี้ยนลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน เสียงคำรามต่ำทุ้มราวกับเสียงสะท้อนจากขุมนรกดังขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของดันเจี้ยนที่ควรจะเป็นทางตัน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นตลบอบอวล รูนเวทสีแดงฉานนับร้อยวงปรากฏขึ้นบนผนังและเพดานถ้ำ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรนอย่างกระชั้นชิด—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นประสาท! [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการตื่น ของ 'ผู้พิทักษ์บรรพกาล' ระดับ SSS ในเขตพื้นที่ปิดตาย] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ความลับเบื้องหลัง 'สถิติศูนย์แต้ม' กำลังจะถูกเปิดเผย] เรนชะงักฝีเท้า รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้นสุด เมื่อเงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดออกมา พร้อมกับประกายตาสสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน... ...และนั่นไม่ใช่สัตว์อสูรดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือเงาอดีตอันดำมืดที่เรนจำได้ไม่มีวันลืม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" ในตอนนี้นะคะ!