ระบบถอนทุนคืนเปิดใช้งาน

เสียงรองเท้าส้นสูงของเลขาฯ หน้าห้องที่กระแทกพื้นด้วยความตื่นตระหนก แทบจะกลบเสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์เจ็ตส่วนตัวที่กำลังลดระดับลงสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าโรงแรมหรูหราใจกลางมหานคร “คุณหนูคะ... คือว่า...” เสียงนั้นสั่นพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของหล่อนซีดเผือดราวกับเพิ่งเห็นผีกลางวันแสกๆ ฉัน—ลีโอ—ปรายตามองเอกสารสัญญาซื้อขายมูลค่าแปดหมื่นล้านบาทในมือด้วยความรู้สึกเฉยชา ปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับถูกหมุนเล่นไปมาอย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* “ตกใจอะไรขนาดนั้นคะคุณเลขาฯ?” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา “ท่านประธานใหญ่ส่งเครื่องบินมารับพวกเราไปเซ็นสัญญาไม่ใช่หรือคะ? หรือว่า... ทางตระกูลหลี่เกิดเปลี่ยนใจ ไม่อยากขายอาณาจักรธุรกิจทั้งหมดให้เราแล้วล่ะ?” “เปล่าค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะคุณหนู!” เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แต่... แต่พวกตระกูลหลี่และบรรดาญาติๆ ที่เคยดูถูกคุณหนูกับสามี... ตอนนี้พวกเขากำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่ห้องรับรองชั้นบนค่ะ พวกเขารู้แล้วว่าคนที่กวาดซื้อหุ้นทั้งหมดในตลาดจนพวกเขาหมดตัว คือคุณหนู!” หึ... ช่างรวดเร็วจริงๆ สินะคะ ฉันแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ กิริยาอาการตื่นตระหนกของคนพวกนั้น ช่างแตกต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อนลิบลับ ตอนที่ฉันถูกขับไล่ออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใย และถูกตราหน้าว่าเป็น ‘นางร้ายสมองกลวงผู้ผลาญเงินตระกูล’ มีเพียงคีย์... สามีที่ใครๆ ต่างหัวเยาะว่าเกาะฉันกิน ที่ยังคงกุมมือฉันไว้ในวันที่มืดมนที่สุด มือหนาอุ่นจัดเอื้อมมาแตะลงบนไหล่ฉันเบาๆ คีย์ไม่ได้พูดอะไร เขามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความภักดีที่ลึกล้ำเกินกว่าใครจะจินตนาการ “ถ้าเธอไม่อยากไป...” คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพท้องฟ้าสีคราม “เราสั่งให้เครื่องบินลำนั้นบินกลับตอนนี้เลยก็ได้นะ ลีโอ ทุกอย่าง... ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ” ฉันหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากของฉันในตอนนี้ เต็มไปด้วยความหวานล้ำที่ซ่อนพิษร้ายไว้เต็มพิกัด “กลับทำไมล่ะคะคีย์ ในเมื่อของเล่นชิ้นใหญ่กำลังรอให้เราไปหยิบเหยียบขยี้เล่นอยู่ทั้งชิ้น” ฉันเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อสูทให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ “ไปค่ะ... เราไปดูกันดีกว่า ว่าคนพวกนั้นจะยังมีหน้ามาเชิดใส่เราได้อีกสักกี่น้ำ” ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องรับรองพิเศษ กลิ่นอายของความตึงเครียดก็พุ่งปะทะเข้าใส่ทันที สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เรา สั่นเทา หวาดกลัว และเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู บรรดาคุณชายและคุณหญิงตระกูลหลี่ที่เคยเชิดหน้าชูตา บัดนี้ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี “คุณหนู... คุณหนูลีโอครับ ได้โปรด... เมตตาพวกเราด้วย!” ประธานตระกูลหลี่ชายชราผู้เคยประกาศกร้าวไล่ฉันออกจากงานเลี้ยงอย่างไร้เยียวยา บัดนี้คลานเข้ามาใกล้ พยายามจะควชายกระโปรงของฉัน แต่คีย์ก้าวเข้ามาบังไว้ด้วยท่าทีคุกคาม ชายหนุ่มปรายตามองด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “อย่าเอาสกปรกมาโดนภรรยาผม” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังจนชายชราสะดุ้งเฮือก ฉันก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าพวกเขาทั้งหมด กอดอกมองภาพน่าสมเพชนี้ด้วยรอยยิ้มเยาะ “เมตตาเหรอคะ? ตอนที่พวกคุณรุมเหยียบย่ำฉันกับสามีอย่างไร้ความปรานี ทำไมไม่เห็นเคยคิดถึงคำนี้เลยล่ะคะ?” ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าเสื้อของฉันก็ดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา—มีเพียงฉันเท่านั้นที่มองเห็นมัน *[ ติ๊ง! ตรวจพบความมั่งคั่งระดับตำนาน ระบบถอนทุนคืนเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์แบบ! ]* *[ ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะคุณหนู! แต้มความรวยของคุณถูกแปลงเป็นอำนาจเบ็ดเสร็จในระบบเศรษฐกิจแล้ว ทุกยอดการใช้จ่ายต่อจากนี้ จะสะท้อนกลับมาเป็น ‘แต้มตบหน้า’ มูลค่ามหาศาล! ]* *[ คุณต้องการใช้เงินจำนวน 80,000 ล้านบาท ปิดดีลซื้ออาณาจักรตระกูลหลี่ในวินาทีนี้เลยหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่] ]* ฉันมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด โลกใบนี้สอนฉันว่า ความรักอย่างเดียวมันกินไม่ได้ค่ะ... แต่ถ้ามีความรักที่มั่นคง บวกกับเงินแปดหมื่นล้านและระบบโกงความตายนี้ล่ะก็ ต่อให้เป็นเจ้าสัวหน้าไหน ก็ต้องก้มกราบแทบเท้าฉันทั้งนั้น! นิ้วเรียวยาวของฉันยกขึ้นแตะปุ่มสีทองบนอากาศอย่างไรลังเล “ฉันตกลงค่ะ...” ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันอย่างเด็ดขาด ท่ามกลางเสียงหวีดร้องระคนตกใจของคนตระกูลหลี่ที่เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยความช็อกตาค้าง *ติ๊ง!* เสียงรูดบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นด้วยตัวเลขยอดเงินคงเหลือที่ทำให้คนทั้งโลกต้องหยุดหายใจ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มชาเขียวแก้วนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!