ชีวิตดิ่งเหวกับระบบประหลาด

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลนับสิบเล่มถูกกวาดลงตะกร้าพลาสติกราคาถูกในคราวเดียว เสียงกระดาษหนาปึกเสียดสีกับขอบพลาสติกดังครูดคราด บ่งบอกถึงจุดจบของอาณาจักรหมื่นล้านที่เคยค้ำจุนชื่อเสียงของ "ธันวา" ไว้บนจุดสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ในห้องทำงานที่เคยโอ่อ่า บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายของความล้มเหลว โต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงถูกติดป้ายยึดทรัพย์สีแดงฉาน เช่นเดียวกับเก้าอี้หนังแท้ที่เขานั่งสั่งการคนนับร้อยเมื่อสัปดาห์ก่อน "เอกสารชุดสุดท้ายสำหรับเซ็นยกเลิกสัญญาเช่าสำนักงานครับคุณธันวา เจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีกลับไปแล้ว... และนี่คือจดหมายลาออกของผม" เสียงทุ้มนุ่มแต่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้น ริน ยืนถือกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้แต่งกายด้วยชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับเหมือนทุกวันที่ผ่านมา วันนี้เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงสแล็คตัวเก่า แต่แววตาที่มองตรงมายังธันวากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความห่วงใยที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาซื้อได้ด้วยเงินตรา ธันวานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังขาดวิ่นที่ยังไม่ถูกยึด เขากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคยทำให้คู่แข่งทางธุรกิจต้องหวادผัวะ บัดนี้มันกลับเจือด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตา "เธอจะรีบลาออกทำไมริน ในเมื่อบริษัทนี้เหลือแค่หนี้สินร้อยล้านกับกระดาษทิชชูไม่กี่ม้วน เธอควรจะรีบวิ่งหนีไปให้พ้นหน้าฉันตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ข่าวฉาวเรื่องหุ้นดิ่งเหวหลุดออกไปสำนักข่าวเศรษฐกิจนั่นแหละ" รินไม่ได้ขยับหนี เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด วางจดหมายลาออกลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นพรมเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือของอดีต CEO หนุ่มผู้หยิ่งผยองไว้แน่น "ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นเลขาฯ ที่รับเงินเดือนหกหลักของคุณค่ะธันวา... และฉันก็ไม่ได้อยู่เพื่อผลประโยชน์ ตอนที่ฉันเริ่มทำงานกับคุณตอนที่เรายังต้องกินข้าวแกงข้างถนนด้วยกัน คุณจำได้ไหมว่าเราสัญญาอะไรกันไว้" ธันวาชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดเส้นทางชีวิต ตั้งแต่วันที่ไม่มีอะไรจนกระทั่งขึ้นไปแตะจุดสูงสุด และในวันที่เขาร่วงหล่นลงมาจนถึงก้นเหว รินคือคนเดียวที่ไม่เคยหันหลังให้ "แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรแล้วริน..." ธันวาเค้นเสียงหัวเราะแห้งผากออกมา "บ้านถูกยึด รถถูกอายัด บัตรเครดิตทุกใบโดนอายบล็อก เงินในบัญชีเหลือติดตัวแค่สามสิบห้าบาทสี่สิบสตางค์ เธอจะกินอะไร? ลมหายใจเหรอ?" "งั้นเราก็ไปกินข้าวแกงข้างถนนกันใหม่อีกรอบสคะ... เอ๊ย อีกรอบค่ะ... เอ๊ย! หมายถึง อีกรอบเถอะค่ะ!" รินเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาท่ามกลางบรรยากาศที่หดหู่ ทำให้ธันวาถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน แต่ก่อนที่บรรยากาศซาบซึ้งจะได้ดำเนินต่อไป เสียงกริ๊งที่แปลกประหลาดราวกับเสียงแตรงานวัดก็ดังขึ้นในหัวของธันวา *(ติ๊งต่อง! ระบบ ‘ตลกรับประทาน’ ทำงานสมบูรณ์แบบ!)* *(ตรวจพบโฮสต์ผู้ตกอับ กำลังแสดงความน่าสมเพชในระดับ 9.9/10 คะแนนผ่านเกณฑ์มาตรฐาน)* *(ภาระกิจแรกเริ่มเปิดระบบ: "รวยจัดจนจุก" -> บังคับให้โฮสต์ทำตัวไร้สาระขั้นสุดยอดในที่สาธารณะ เพื่อแลกกับวงเงินไม่จำกัด!)* ธันวาขมวดคิ้วมุ่น เขานวดขมับตัวเองเบาๆ นึกว่าตัวเองเครียดจนประสาทหลอนไปแล้ว แต่ทว่า... หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วสีชมพูแป๋นกลับลอยเด่นอยู่กลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับตัวหนังสือวิ่งกะพริบวิบวับชวนปวดตับ *(ภาระกิจปัจจุบัน: จงลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อสูทออก แล้วเต้นท่าเป็ดน้อยก้าบๆ บริเวณล็อบบี้ตึก พร้อมกับตะโกนให้สุดเสียงว่า "ผมคือราชาแห่งเป็ดพะโล้!" ภายใน 60 วินาที)* *(บทลงโทษหากไม่ทำ: ระบบจะทำการลบความทรงจำทั้งหมดของรินที่มีต่อคุณ และส่งเธอกลับไปแต่งงานกับลูกชายมหาเศรษฐีพันล้าน)* *(รางวัลความสำเร็จ: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Unlimited Card) ปลดล็อกทันที!)* ดวงตาของธันวาเบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน เขามองหน้าจอระบบสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของริน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ระหว่างศักดิ์ศรีของอดีตนักธุรกิจหมื่นล้าน กับการสูญเสียผู้หญิงคนเดียวที่รักเขาด้วยใจจริง บ้าเอ๊ย! ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้เว้ย! อีกอย่าง... จะยอมให้รินหลุดมือไปแต่งงานกับไอ้คุณชายหน้าปลาหมึกนั่นไม่มีทางเด็ดขาด! รินเห็นธันวาเงียบไปและมีสีหน้าแปลกประหลาด ดวงตาคู่สวยฉายแววเป็นห่วง "คุณธันวาคะ? เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าซีดมากเลย หรือว่าเครียดจนเป็นลม..." "ริน..." ธันวากัดฟันกรอด ตัดสินใจเด็ดขาด เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเปล่งประกายความบ้าคลั่งระคนมุ่งมั่นแบบที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "คะ... คุณธันวาจะทำอะไรคะ?" รินผถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความงุนงง ธันวาไม่ตอบ เขาปลดกระดุมเสื้อสูทราคาแพงออกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพุ่งพรวดออกไปเปิดประตูห้องทำงาน เดินตรงดิ่งไปยังโถงลิฟต์ส่วนกลางของตึกที่มีพนักงานนับร้อยกำลังเก็บของย้ายออกและจับกลุ่มซุบซิบกันอย่างสนุกปาก "มองอะไรกันวะ!" ธันวาตะโกนลั่นโถงทางเดิน เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมามองเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง อดีต CEO ผู้หยิ่งผยองและเยือกเย็น บัดนี้กางแขนออกทั้งสองข้าง ย่อเข่าลงเล็กน้อย แล้วเริ่มส่ายก้นไปมาซ้ายขวาตามจังหวะเพลงประหลาดที่ดังขึ้นในหัว พร้อมกับเปล่งเสียงตะโกนแหกปากลั่นตึกระฟ้าหรูหรา "ก้าบๆๆ เป็ดอาบน้ำในคลอง! ตาจ้องมองเพราะมีหอยปู! ผมคือราชาแห่งเป็ดพะโล้โว้ยยย!" ความเงียบกริบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งชั้น พนักงานทุกคนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน บางคนทำกล่องเอกสารหลุดมือร่วงกระจายเต็มพื้น รินที่วิ่งตามออกมาถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือเรียวยกขึ้นปิดปากด้วยความตกใจสุดขีด สมองของเธอน็อกสนิทไปชั่วขณะ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนสวรรค์ดังขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีทองสาดส่องลงมาจากเพดานตึก (ที่จู่ๆ ก็มีเอฟเฟกต์พลุไฟจุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ) *(ยินดีด้วย! ภาระกิจสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม ความไร้สาระระดับ S-Class ได้รับการยอมรับจากระบบ!)* *(ทำการปลดล็อก: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Unlimited Card) เข้าสู่บัญชีหลักเรียบร้อยแล้ว)* ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความ SMS จากธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้น *ติ๊ง* พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดสี่คน ที่เดินแหวกฝูงชนเข้ามาโค้งคำนับให้ธันวาอย่างนอบน้อม พร้อมกับยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่บรรจุบัตรโลหะล้ำค่าเอาไว้ด้านใน ชายชุดสูทหัวหน้าทีมประสานเสียงพูดขึ้นเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในตึก "เรียนท่านประธานธันวา บัตรเครดิตดำไร้วงเงิน วงเงินใช้จ่ายสูงสุด: อนุมัติไม่จำกัดทั่วโลก พร้อมใช้งานแล้วครับ!" รินที่ยืนมองภาพตรงหน้าถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ ขณะที่ธันวายืนหอบหายใจเบาๆ จัดปกเสื้อสูทที่เพิ่งใส่กลับเข้าไปใหม่อย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกอีกครั้งราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารับกล่องบัตรสีดำสนิทมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะหันไปมองหน้าคู่หมั้นสาวที่กำลังอ้าปากค้าง แล้วยิ้มมุมปากเบาๆ "ริน... ลุกขึ้นเถอะครับ" ธันวายื่นมือเข้าไปหาเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "เราไปรูดซื้อห้างสรรพสินค้าแห่งนี้กันดีกว่า... ในเมื่อตอนนี้ผมเป็นเจ้าของมันแล้ว" *กริ๊ง...* (เสียงรูดบัตรเครดิตผ่านเครื่อง EDC สีดำสนิทที่ยื่นออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่รันพุ่งทะยานจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด...) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาหัวเราะและร่วมเดินทางไปกับความกวนประสาทนี้นะครับ