อาคมที่ผิดเพี้ยน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายของกระดาษโบราณที่ถูกเผาไหม้ครึ่งๆ กลางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานใต้ดินของรวี แสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงโบราณส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของทนายความหนุ่มผู้เคร่งขรึม เงาทอดยาวไปตามชั้นหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยคัมภีร์ไสยเวทและกฎหมายอาญา บนโต๊ะไม้สักหนา ปรากฏร่องรอยของ "ยันต์ตรีนิสสิงเห" ที่ถูกเขียนกลับด้านด้วยหมึกผสมโลหิต – มันคือลายมืออาคมที่ถูกบิดเบือนโครงสร้างอย่างจงใจ เพื่อใช้พรางตาผู้ตรวจสืบ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงเกินกว่าจะใช้มือเปล่าดับมันนะครับ รวี" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังมาจากมุมมืดของห้อง เวธัสก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติสะท้อนความอันตรายที่แฝงมากับความสง่างาม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังรอยไหม้บนกระดาษแผ่นนั้นด้วยความสนใจ รวีไม่เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำยังคงไล้ไปตามรอยขูดขีดบนกระดาษ "ไม่ใช่ไฟธรรมดาหรอกครับเวธัส... แต่มันคือไฟที่ถูกจุดขึ้นจากเตาหลอมของคนที่สวมสูทราคาแพง นั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังนุ่มๆ ในสภาสูงต่างหาก" เวธัสยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่นแต่มีเสน่ห์เหลือร้าย เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับรวีเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวเจือจางปะปนกับกลิ่นอายอาคมลึกลับ "คุณเพิ่งรู้ตัวหรือครับว่า ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในสลัมมืดๆ หรือสำนักไสยเวทข้างถนน" เวธัสโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองเอกสารลับที่รวีเพิ่งถอดรหัสได้ "ลายเส้นอาคมนี้... มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว การจะบิด 'ยันต์มหาอุด' ให้กลายเป็น 'อาคมฆ่าไม่ตาย' แบบนี้ได้ ต้องใช้ความรู้ระดับปรมาจารย์ และที่สำคัญที่สุด... วัตถุดิบในการปลุกเสกต้องเบิกมาจากคลังพัสดุของรัฐสภา" รวีเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่นคมนิ่งสนิทไร้ความหวั่นไหว แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เขามักจะต้องต่อสู้ด้วยเสมอเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ "คุณกำลังบอกผมว่า ฆาตกรไร้เงาที่เราตามล่ามาตลอดสามเดือน... แท้จริงแล้วคือกฎหมายที่มีชีวิตอย่างนั้นสินะครับ" รวีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเสียดสี "กฎหมายก็เป็นเพียงเครื่องมือของคนที่มีอำนาจจะเขียนมันขึ้นมาใหม่เท่านั้นแหละครับ รวี" เวธัสเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนหลังมือของรวีที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ สัมผัสเย็นเฉียบแต่กลับสร้างความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลวก รวีไม่ได้ชักมือหนี ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่สื่อสารความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างเขาทั้งสอง – ศัตรู คู่คิด และเงาที่สะท้อนซึ่งกันและกัน เวธัสใช้นิ้วอีกข้างหยิบกระดาษบันทึกรายชื่อข้าราชการระดับสูงขึ้นมาพลิกดู "จากร่องรอยพลังจิตที่หลงเหลืออยู่ในเหยื่อรายล่าสุด แรงกระแทกของอาคมนี้พุ่งตรงมาจากตึกทรงยุโรปสีขาวริมแม่น้ำ... สภาผู้แทนราษฎรมีหนอนไส้ และไม่ใช่แค่ระดับล่างด้วย" รวีดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลก่อนที่บรรยากาศจะเลยเถิดไปไกลกว่านั้น เขาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาวงกลมที่ชื่อหนึ่งในเอกสาร "ท่านอธิบดีกรมพิธีการ... ชายผู้มีเบื้องหน้าเป็นนักบุญผู้ผดุงคุณธรรม แต่เบื้องหลังกลับใช้พลังอาคมขาวบริสุทธิ์มาฟอกบาปให้พวกค้ายาและฆาตกรต่อเนื่อง" รวีพึมพำ ดวงตาฉายแวววาวด้วยประกายแห่งความโกรธแค้นที่ถูกควบคุมไว้อย่างดี "เขากำลังใช้สภาเป็นเกราะกำบัง และใช้กฎหมายเป็นเครื่องสังเวย" เวธัสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุกแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "น่าสนใจจริงๆ ครับ เกมนี้เริ่มสนุกขึ้นมาแล้ว... แต่คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าแค่เอกสารแผ่นเดียวจะลากคอมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นลงมาได้" ก่อนที่รวีจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนก็ดังขึ้นที่บันไดทางเข้าห้องใต้ดิน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วที่ทำลายความเงียบงัน รวีและเวธัสสบตากันโดยไม่ต้องนัดหมาย เวธัสถอยฉากไปหลบในมุมเงาของชั้นหนังสืออย่างแนบเนียนในพริบตาเดียว รวีสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยอนุญาต ประตูห้องเปิดผางออก ผู้ช่วยหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด "ท่านทนายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... สำนักงานอัยการสูงสุดเพิ่งส่งคำสั่งด่วนที่สุดมา" ผู้ช่วยหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกเขายกเลิกหมายค้นตึกสภา และ... และออกหมายจับคุณในข้อหา 'สมคบคิดกับฆาตกรและใช้ไสยเวทนอกกฎหมาย' แล้วครับ!" รวีชะงัก นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย ความเงียบปกคลุมห้องทำงานทันที ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดที่เวธัสยืนอยู่ มือสังหารหนุ่มเดินกลับออกมา แววตาระยิบระยับด้วยความสนุกสนานระคนอันตราย ขณะที่รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปาก "ดูเหมือนว่า... พวกมันรู้ตัวเร็วกว่าที่คุณคิดเสียอีกนะครับ รวี" เวธัสกระซิบชิดริมหูของทนายความหนุ่ม กลิ่นอายอาคมพายุสีดำเริ่มก่อตัวขึ้นนอกหน้าต่างห้องใต้ดิน "ตอนนี้... คุณจะเลือกหนีไปกับผม หรือจะรอให้กฎหมายที่คุณศรัทธามาสวมกุญแจมือคุณด้วยตัวเองครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ