ขอโทษด้วยวิธีของสถาปนิก

แรงผลักจากฝ่ามือเรียวบางไม่ได้ทำให้สถาปนิกสาวเซถอยหลังไปไกลอย่างที่ลีลาวดีตั้งใจ ทว่ามันกลับสร้างแรงกระแทกเบาๆ เข้าที่กลางอกของรัญธิดา พร้อมกับเสียงลมหายใจสะดุดกึกที่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด ความเงียบงันชั่วขณะนั้นเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง รัญธิดากะพริบตาปริบๆ มองเจ้าของใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงจัดลามเลียไปจนถึงใบหู ร่างเพรียวบางของอินทีเรียสาวถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือบิวต์อิน เสียงลมหายใจหอบถี่ของอีกฝ่ายฟ้องชัดเจนว่าอาการ ‘ซึน’ กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "ตกใจเบอร์นี้เชียวเหรอคะคุณอินทีเรียคนเก่ง" รัญธิดาเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย เธอยืดตัวตรง จัดปกเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของตัวเองให้เข้าที่ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกไม่แพ้กันก็ตาม "ฉันแค่อยากจะดูว่าฝุ่นมันติดที่แก้มคุณหรือเปล่า... คิดไปถึงไหนกันคะเนี่ย" "ใครคิดอะไร! คุณต่างหากที่... ที่รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเกินไป!" ลีลาวดีเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาฟอร์ม แต่นัยน์ตากลมโตกลับไหวระริกหลบสายตาคมกริบที่มองตรงมาอย่างรู้ทัน ปลายนิ้วเรียวรีบยกขึ้นแตะแก้มตัวเองอัติโนมัติ "แล้วก็เลิกเล่นอะไรเป็นเด็กๆ สักที งานออกแบบส่วนม้านั่งหน้าต่าง (Bay Window) ที่เราเถียงกันเมื่อเช้า ฉันยังยืนยันคำเดิมนะว่าสัดส่วนที่คุณแก้มามันทำให้ห้องดูแคบ" "แคบตรงไหนคะ สายตาระดับมาสเตอร์พีซอย่างคุณลีลน่าจะมองออกนะคะว่ามันช่วยเพิ่มพื้นที่เก็บของใต้เบาะแถมยังทำให้ห้องดูอบอุ่นขึ้นแบบสแกนดิเนเวียนวินเทจ" รัญธิดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบแฟ้มงานบนโต๊ะทำงาน แต่ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นกล่องกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลขนาดกลางที่วางอยู่มุมโต๊ะ—เป้าหมายสำคัญที่เธอหอบหิ้วฝ่ารถติดมาง้อคนปากแข็งในวันนี้ บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลงชั่วขณะเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ รัญธิดารู้ดีว่าความหัวรั้นของลีลาวดีเป็นเกราะป้องกันชั้นดี และการจะทะลายกำแพงนั้นด้วยคำพูดหวานเลี่ยนย่อมไม่ได้ผลกับคนอย่างอินทีเรียสาวจอมเนียบคนนี้ สิ่งเดียวที่จะสั่นคลอนความมั่น 100% ของอีกฝ่ายได้ คือ ‘งานดีไซน์’ ที่เข้าใจความต้องการลึกๆ ข้างในต่างหาก สถาปนิกสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงกล่องกระดาษนั้นมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นชิ้นส่วนกระดาษชานชาลาและกระดาษสาที่ถูกตัดแต่งและประกอบเข้าด้วยกันอย่างประณีตบรรจงด้วยมือ มันคือโมเดลจำลองห้องนอนและมุมนั่งเล่นในฝันของลีลาวดี... แบบย่อส่วนในสเกล 1:50 ที่เก็บรายละเอียดแม้กระทั่งแสงไฟสีวอร์มไวท์จากหลอดไฟจิ๋วที่ซ่อนอยู่หลังระแนงไม้ ลีลาวดีที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่ ชะงักกึกทันทีเมื่อหางตากลมโตเหลือบไปเห็นความละเมียดละไมภายในกล่องนั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นคลายออกทีละน้อย "นี่มัน..." ลีลาวดีพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับลืมตัว "ฉันรู้ว่าคุณเกลียดความไม่สมบูรณ์แบบ และเกลียดที่สุดคือการที่ใครมาบอกว่าไอเดียของคุณมันใช้งานจริงไม่ได้" รัญธิดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น ปราศจากท่าทีเก (“เกรียน”) กวนประสาทเหมือนทุกที เธอนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วเรียวจับสวิตช์ไฟจิ๋วเปิดขึ้น แสงสีส้มอบอุ่นสาดส่องลอดผ่านระแนงไม้จำลอง ทอดเงาทอดตัวยาวลงบนพื้นกระดานไม้วินเทจจิ๋วที่รัญธิดาบรรจงทาสีด้วยมือทีละแผ่น "ฉันก็เลยลองทำไอ้เจ้าบ้านี่... ด้วยมือตัวเองตอนตีสามเมื่อคืนนี้" รัญธิดายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากซึ่งมักจะซ่อนอยู่หลังท่าทีทะเล้น "ลองมองเข้าไปใกล้ๆ สิคะคุณอินทีเรีย คุณจะเห็นว่ามุม Bay Window ที่เราเถียงกัน มันไม่ได้ทำให้ห้องแคบเลย แต่มันเว้นระยะพอดีให้แสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องเข้ามาตกกระทบกับหมอนอิงผ้าลินินสีครีมที่คุณชอบ... และใต้เบาะนั้น ฉันซ่อนลิ้นชักลับสำหรับเก็บหนังสือสถาปัตยกรรมเล่มโปรดของคุณไว้เรียบร้อยแล้ว" ลีลาวดีก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต ปลายรองเท้าส้นสูงหยุดยืนอยู่ใกล้เก้าอี้ที่รัญธิดานั่ง ดวงตาคู่สวยกวาดมองรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของโมเดลกระดาษชิ้นนั้น หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธและตกใจเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด—ความรู้สึกอิ่มเอมที่เอ่อล้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้หญิงคนนี้... คนที่ชอบกวนประสาทเธอตลอดเวลา คนที่ทำตัวห้าวๆ ลุยๆ เหมือนเด็กผู้ชายคนนี้ กลับใส่ใจรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้วของเธอได้ดีเสียยิ่งกว่าตัวเธอเองเสียอีก "คุณ... บ้าหรือเปล่าเนี่ย" เสียงของลีลาวดีสั่นน้อยๆ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับโมเดลจำลอง มือเรียวยื่นออกไปใกล้ๆ แต่ก็ชะงักราวกับกลัวว่ามันจะเป็นเพียงภาพลวงตา "มานั่งอดหลับอดนอนทำอะไรแบบนี้... แค่เพราะเรื่องเถียงกันเมื่อวานเนี่ยนะ" "เปล่าหรอกค่ะ" รัญธิดาส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาสอบมองเสี้ยวหน้าหวานของอีกฝ่ายด้วยประกายแสงที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อ "ฉันไม่ได้ทำเพราะแค่อยากชนะการถกเถียง... แต่ฉันทำเพราะไม่อยากเห็นคุณขมวดคิ้วเครียดใส่แบบนั้นอีกต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่โอบล้อมไปด้วยไออุ่นและความหวานละมุนที่ไหลซึมผ่านช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ลีลาวดีเม้มริมฝีปากแน่น แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความซึนเดะที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าโมเดลกระดาษชิ้นเล็กๆ และสายตาที่จริงจังเกินเบอร์ของสถาปนิกสาว "เอ่อ... คือ..." อินทีเรียสาวผู้เพอร์เฟกต์พูดไม่ออกเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอยกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกแก้มเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายบนริมฝีปากอย่างควบคุมไม่ได้ "อะแฮ่ม! ถึงงานนี้... จะทำออกมาได้ไม่เลวเลยก็เถอะนะ แต่... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมใจอ่อนให้คุณง่ายๆ หรอกนะรัญธิดา" "ปากแข็งจริงนะคะคุณหนู" รัญธิดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปใกล้ร่างเพรียวที่ยืนชิดโต๊ะทำงานจนแทบไม่มีระยะห่าง "แล้วต้องทำยังไงคะ ถึงจะทำให้คุณอินทีเรียคนนี้ยอมพูดคำว่า ‘ขอบคุณสถาปนิกคนนี้สักคำ’ ออกมาได้" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่โน้มเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม จนลีลาวดีต้องกั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนที่ถูกผลักเมื่อครู่เสียอีก "ฝันไปเถอะ..." ลีลาวดีกระซิบแผ่วเบา แพขนตางอนกะพริบถี่เพื่อหลบสายตาที่พราวเสน่ห์เกินต้านทานนั้น "ไม่มีทางที่ฉันจะ..." ประโยคปฏิเสธยังไม่ทันได้หลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม ทันใดนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงสมส่วนของ ‘กรณ์’ เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนหนุ่มก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับกระดาษแปลนพิมพ์เขียวปึกใหญ่ในมือ "รัญ! แบบแปลนโครงสร้างบ้านพักตากอากาศลอตใหม่มาแล้ว—เฮ้ย!" กรณ์ชะงักกึกทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกสาวตัวแสบกำลังยืนโน้มตัวคร่อมอินทีเรียสาวไฮโซผู้หยิ่งยโสไว้บนโต๊ะทำงาน โดยที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่คืบเดียว! รัญธิดาและลีลาวดีสะعدเฮือกผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ร่างบางของลีลาวดีถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะ ส่วนรัญธิดากระแอมไอออกมาเสียงดังกลบเกลื่อนความหน้าแตก พร้อมกับส่งสายตาดุใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญแบบพอดิบพอดี "เอ่อ... ขอโทษทีวะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..." กรณ์กะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอารัญธิดาอยากจะเอาแฟ้มฟาดหัวเพื่อนสนิทสักที "พอดีฉันไม่รู้ว่าพวกเธอกำลัง... *ทบทวนแบบแปลน* กันในระยะประชิดแบบนี้ เอาเป็นว่า... ฉันออกไปรอข้างนอกก่อนดีกว่าเนอะ เชิญตามสบายเลยจ่ะเพื่อนรัก!" พูดจบกรณ์ก็รีบหมุนตัวเดินถอยหลังกลับออกไป พร้อมกับปิดประตูดัง *ปัง!* เบาๆ ทิ้งให้ห้องทำงานกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง รัญธิดาเม้มปากแน่นด้วยความหงุดหงิด เธอค่อยๆ หันกลับมามองสถาปนิกสาว... เอ๊ย อินทีเรียสาวข้างกายที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมจนลามไปถึงต้นคอ ดวงตากลมโตของลีลาวดีตวัดมองค้อนรัญธิดาทันที ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายปนเคืองระคนกัน "รัญธิดา...!" ลีลาวดีเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ "เพื่อนของคุณนี่มัน... น่าตีจริงๆ ให้ตายเถอะ!" รัญธิดาหัวเราะแห้งๆ ออกมา ยักไหล่ด้วยความจนใจก่อนจะยิ้มกริ่มส่งสายตาแพรวพราวกลับไปให้อีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ใจเย็นก่อนนะคะคุณลีล... อย่างน้อยเราก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอคะว่า โมเดลกระดาษของฉันน่ะ... มันเวิร์กจริงจนทำให้คุณใจอ่อนยวบไปหมดแล้ว... จริงไหมล่ะคะ?" ลีลาวดีเบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อถูกจี้ใจดำ ใบหน้าร้อนผ่าวราւกับถูกไฟลน เธอยกมือขึ้นหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารมาปาใส่หน้าคนเจ้าเล่ห์ แต่ทว่ารัญธิดากลับเอื้อมมือมาคว้าปลายนิ้วเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ปลายนิ้วอุ่นๆ ของสถาปนิกสาวสัมผัสเข้ากับฝ่ามือเย็นเฉียบของอินทีเรียสาว สัมผัสที่ส่งกระแสความอุ่นวาบวิ่งตรงเข้าสู่ขั้วหัวใจของคนทั้งคู่... ในจังหวะที่ลีลาวดีกำลังจะอ้าปากเถียงกลับ รัญธิดาก็โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่สั่นพร่าเล็กน้อย "ถ้ายังไม่หายเคือง... คืนนี้ฉันยอมให้คุณใช้งานฉัน... เอ้ย! ให้ฉันพาไปเลี้ยงดินเนอร์ไถ่โทษแทนแล้วกันนะคะ... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะ คนสวย" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของยัยคุณหนูอินทีเรียกับสถาปนิกสาวปากร้ายคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี