คืนจันทร์กระจ่างฟ้า

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือ ว่ากลิ่นอายพิษในหอคอยนี้... จะไม่ย้อนกลับมาสังหารคนวางยาเสียเอง" เสียงกระซิบของหลี่มู่เฉินแผ่วเบาดุจสายลมที่พัดผ่านยอดไผ่ ดวงตาคมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งผ่านการลับคมจับจ้องไปที่ผนังศิลาสีนิลเบื้องหน้า ที่นี่คือ 'หอคอยมรณะนิรันดร์' สถานที่เก็บงำบันทึกโบราณที่สั่นคลอนรากฐานยุทธภพ หากก้าวพลาดเพียงกึ่งก้าว ร่างกายของทั้งคู่ย่อมกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนจะได้เห็นแสงจันทร์ในคืนนี้ ไป๋หลินจือที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายดั่งเงาจันทร์อาบไล้ นางปรายตามองบุรุษผู้ทะนงตนข้างกายด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวสวยกรีดผ่านอากาศทิ้งละอองผงสีมุกจางๆ ไว้เบื้องหลัง "วิถีกระบี่ของท่านอาจสยบศัตรูได้ในกระบวนท่าเดียว แต่วิถีแห่งพิษคือการเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นธุลีโดยไม่ทันได้ขยับกาย... หลี่มู่เฉิน จงจำไว้ว่า ในยุทธภพที่เน่าเฟะนี้ ความยุติธรรมไม่ได้มีไว้ให้คนซื่อตรง แต่มีไว้ให้คนที่มีชีวิตรอดจนถึงวันสุดท้ายต่างหาก" ทั้งสองเคลื่อนกายเข้าสู่ความมืดมิดภายในหอคอยดุจภูตพราย กลิ่นอายกดดันจากอักขระเวทโบราณที่ฝังลึกอยู่ในศิลาหนาเตอะพุ่งเข้าปะทะผิวกายจนรู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูก หลี่มู่เฉินสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ซ่อนเร้นอยู่ในทุกอณูอากาศ เขาเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่ที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่สะสมความเคียดแค้นมานานปี ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นจากอักขระบนเพดานพลันสว่างวาบขึ้น กลไกป้องกันภัยที่ถูกหลับใหลมานานนับร้อยปีเริ่มทำงาน เสียงเฟืองจักรขยับกึกก้องดั่งเสียงกระดูกลั่น บานประตูศิลาที่ปิดตายค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบันทึกโบราณที่ลอยคว้างอยู่กลางห้องโถงกว้าง แสงจากดวงจันทร์นอกหน้าต่างรำไรลอดผ่านช่องเพดานลงมาอาบไล้ปกบันทึกจนเปล่งประกายสีเงินยวง "นั่นคือ 'ตำราวิถีไร้ลักษณ์'..." ไป๋หลินจือพึมพำ น้ำเสียงของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดมิด ทว่า ก่อนที่ฝ่ามือของนางจะสัมผัสถึงบันทึกเล่มนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด ทั่วร่างห่อหุ้มด้วยชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กรูปอสูร ปราณกระบี่ที่แผ่ออกมานั้นร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง "คนจากสำนักกระบี่ไร้เงา..." หลี่มู่เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน "นึกไม่ถึงว่าสุนัขรับใช้ของพวกโฉดชั่วจะหาญกล้ามาขวางทางข้าในคืนจันทร์กระจ่างฟ้าเช่นนี้" "หลี่มู่เฉิน" ชายในหน้ากากอสูรเอ่ยเสียงแหบพร่า "เจ้าเป็นเพียงมดปลวกที่หลงระเริงในความแค้น... บันทึกเล่มนี้ไม่ได้มีไว้ให้ผู้ที่ไร้บ้านเช่นเจ้าครอบครอง" ไป๋หลินจือขยับตัวไปขวางหน้าหลี่มู่เฉิน มือข้างหนึ่งวาดผ่านอากาศทิ้งกลิ่นหอมของดอกกุหลาบพันปีที่แฝงไปด้วยพิษร้ายแรง นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "หากท่านต้องการทดสอบกระบี่ของพวกมัน ก็จงทำไปเถิด แต่ถ้าหากใครคิดจะแตะต้องบันทึกเล่มนี้... ข้าจะเป็นคนส่งมันไปปรโลกด้วยมือของข้าเอง" หลี่มู่เฉินไม่ตอบคำ ชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงคมกระบี่แหวกอากาศดัง ‘เคร้ง’ ก้องกังวานไปทั่วหอคอย ไอสังหารสีขาวเงินพุ่งทะยานออกจากตัวเขาดั่งมังกรผงาด มันเป็นกระบี่ที่สะอาดหมดจดและเปี่ยมด้วยทิฐิ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะพุ่งตัวออกไปนั้นเอง บันทึกโบราณกลางอากาศก็พลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีเลือดที่จารึกอยู่บนหน้ากระดาษเริ่มร่วงหล่นลงมาดั่งฝนโลหิต ซึมซับเข้าสู่พื้นศิลาจนเกิดเป็นรูปร่างของบุคคลที่คุ้นตา บุคคลที่หลี่มู่เฉินนึกว่าตายไปแล้ว... บุคคลที่คือผู้ทำลายสำนักของเขา เงาร่างที่ปรากฏขึ้นบนผนังหอคอยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของมันที่มองตรงมายังหลี่มู่เฉินนั้นเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันราวกับจะบอกว่า ‘ทุกย่างก้าวที่เจ้าเดินมาบนเส้นทางล้างแค้นนี้ คือบทละครที่ข้าเป็นผู้ขีดเขียนไว้แต่ต้น’ หลี่มู่เฉินชะงักงัน กระบี่ในมือสั่นไหวด้วยแรงโทสะที่ไม่อาจควบคุม ความเงียบงันปกคลุมหอคอยอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีเสียงดนตรีแว่วดังมาจากชั้นบนสุดของหอคอย เสียงพิณที่กรีดกรายบาดลึกถึงจิตวิญญาณ... มันไม่ใช่เสียงดนตรีจากมนุษย์ แต่เป็นเสียงที่ประกาศว่า ‘ผู้เฝ้าหอคอยตัวจริง’ ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว และบัดนี้ ประตูทิศเหนือของหอคอยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเปิดออก กลับถูกกระชากให้เปิดกว้างเผยให้เห็นร่างของศัตรูตัวฉกาจที่ยืนรออยู่พร้อมกองกำลังทหารนับร้อย... เราติดกับดักเข้าให้แล้ว *ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและคมกระบี่ด้วยกันมา ณ ที่นี้นะครับ* — **เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ**