แขกไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นไหม้เกรียมของเนื้อเยื่อมนุษย์—นี่คือกลิ่นที่ ณรินทร์เกลียดที่สุดในฐานะนักมานุษยวิทยาที่เชื่อมั่นในหลักการและเหตุผล เขาเบือนหน้าหนีจากร่างไร้วิญญาณที่วางพาดอยู่กลางห้องทำงานหรูบนชั้นสี่สิบของตึกระฟ้า มือหนาสวมถุงมือยางสีขาวขยับแว่นสายตาขณะกวาดมองร่องรอยการต่อสู้ที่ ‘ดูไม่เหมือน’ การต่อสู้ของมนุษย์ทั่วไป “รอยเขม่าดำที่พุ่งออกจากจุดศูนย์กลางหัวใจ... ไม่ใช่กระสุนปืน ไม่ใช่รอยมีด และไม่ใช่ไฟฟ้าลัดวงจร” ณรินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเย็นเยียบและราบเรียบราวกับเครื่องจักร ความสงสัยในตรรกะที่เขายึดถือเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาพบว่าผนังรอบตัวผู้ตายไม่มีรอยกระสุน แต่กลับมีลวดลายประหลาดที่ดูคล้าย ‘ยันต์อักขระ’ จางๆ ปรากฏขึ้นบนวอลเปเปอร์ราคาแพง ราวกับมันถูกเขียนขึ้นด้วยความร้อนสูงในเสี้ยววินาที “คุณกำลังมองหาเหตุผลในที่ที่ความตายไม่มีตรรกะรองรับอยู่หรือคะ คุณณรินทร์?” เสียงหวานแต่ทว่าเย็นเยือกดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ณรินทร์ชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้หันไปในทันที แต่หัวใจในอกเริ่มเต้นเป็นจังหวะที่เขาไม่ชอบนัก เขาจำเสียงนี้ได้ดี—เสียงของคนที่เคยพรากความมั่นคงทางจิตวิญญาณของเขาไป รินทร์ลดาก้าวออกมาจากเงามืด สวมชุดเดรสสีเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกวาดมองศพบนพื้นด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หากแต่เป็นความเวทนาที่เจือด้วยความระแวดระวัง “คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ณรินทร์ถามโดยไม่หันกลับไป “ที่นี่ถูกปิดล้อมด้วยตำรวจและทีมพิสูจน์หลักฐานของรัฐ” “ตำรวจมองเห็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ แต่พวกเขาไม่เห็นสิ่งที่ติดตัวเขามาด้วย” รินทร์ลดาขยับเข้าไปใกล้ร่างนั้น กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้แห้งและธูปไม้กฤษณาโชยมาแตะจมูกณรินทร์ “คุณถามว่านี่คืออะไรใช่ไหม? คำตอบคือ... นี่คือผลงานของ ‘อาคมอำพราง’ ค่ะ” “อาคมเหรอ?” ณรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ “รินทร์ลดา ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่นักเล่านิทานพื้นบ้าน อย่าเอาเรื่องงมงายมาอธิบายคดีฆาตกรรม” หญิงสาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเขา ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เธอโน้มตัวลงต่ำ กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงไขสันหลัง “ถ้ามันเป็นเพียงคดีฆาตกรรมธรรมดา ทำไมคุณถึงยังหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่าย ‘สิ่งนั้น’ ทั้งที่ตาเปล่าของคุณมองไม่เห็น... แต่สัญชาตญาณของคุณกลับบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ?” ณรินทร์ชะงัก มือที่ถือกล้องอยู่สั่นเพียงเล็กน้อย—จริงอย่างที่เธอพูด เขาสัมผัสได้ถึง ‘พลังงาน’ บางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอากาศ มันหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง “รอยเขม่าที่คุณเห็นนั่นน่ะค่ะ ไม่ใช่เขม่าจากดินปืน แต่มันคือ ‘รอยเผาผลาญวิญญาณ’” รินทร์ลดาใช้นิ้วเรียวสวยชี้ไปที่รอยไหม้บนอกของผู้ตาย “คนคนนี้ไม่ได้ตายเพราะปืน แต่นามธรรมบางอย่างที่ถูกส่งมาผ่านอาคมกำลังดูดกลืนลมหายใจเขาจากภายในสู่ภายนอก และเชื่อเถอะค่ะ... คนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ได้อยู่ในที่ไกลเลย” ณรินทร์หันกลับมาประจันหน้ากับเธอ สายตาทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ความฉลาดแกมโกงในดวงตาของเธอทำให้เขาสงสัย แต่ความนิ่งสงบที่แฝงความเจ็บปวดในนั้นกลับทำให้เขาตั้งคำถามกับความเชื่อของตัวเอง “คุณกำลังจะบอกว่า... คนในองค์กรนี้ทำกันเอง?” เขาถามเสียงต่ำ “หรือคุณคิดว่าคนนอกจะเข้ามาผ่านระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงของบริษัทนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย?” รินทร์ลดาย้อนถาม มุมปากของเธอหยักยิ้มเล็กน้อยทว่าไม่มีความยินดีในนั้น “ดูที่นาฬิกาข้อมือของเขาสิคะ ณรินทร์... มันหยุดเดินตั้งแต่วินาทีที่อาคมเริ่มทำงาน” ณรินทร์ก้มลงมองข้อมือศพตามคำแนะนำ เขากดปุ่มเปิดฝาหลังนาฬิกาออกด้วยเครื่องมือช่างที่พกติดตัว แทนที่จะพบฟันเฟืองกลไก เขากลับพบ ‘ตะปูตอกโลงศพ’ ขนาดจิ๋วที่ถูกฝังไว้ข้างในอย่างแนบเนียน เขาสูดลมหายใจลึก ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อเขารู้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรม แต่เป็นคำเตือนถึงคนทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ รินทร์ลดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ดูเหมือนเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะค่ะ” เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน เสียงสับไกปืนที่ดังประสานกันขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้โอ๊กอย่างหนักหน่วงบ่งบอกถึงผู้มาเยือนที่ไม่ได้มาเพื่อเจรจา และในวินาทีที่แสงจากภายนอกส่องลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ณรินทร์ก็เห็นเงาตะคุ่มหลายร่างที่ดู ‘บิดเบี้ยว’ ผิดมนุษย์มนาสะท้อนอยู่บนพื้น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งอาคมกับขวัญเนตรทายใจในตอนนี้นะคะ