ศพในวงเวท

“เลิกพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์กับเรื่องที่วิทยาศาสตร์ยังเอื้อมไม่ถึงเสียทีเถอะค่ะ คุณณรินทร์” รินทร์ลดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องใต้ดินของคฤหาสน์เก่าแก่ย่านชานเมือง กลิ่นอับชื้นของอิฐเผาผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ชวนให้รู้สึกคลื่นเหียน แสงไฟจากสปอร์ตไลท์สนามที่ณรินทร์ติดตั้งไว้ส่องกระทบร่างที่นอนขดอยู่กลางวงกลมสีแดงฉานบนพื้นไม้ ซึ่งไม่ใช่สีของเลือดสดๆ หากแต่เป็นสีของสนิมเหล็กที่เข้มข้นจนเกือบดำ ณรินทร์ไม่ได้หันไปมองคู่หูของเขา ชายหนุ่มยังคงก้มลงตรวจสภาพศพด้วยความละเอียดละออ ถุงมือยางสีขาวสะอาดของเขาเคลื่อนผ่านผิวหนังที่ซีดเผือดและแห้งกรังราวกับศพที่ตายมานานนับปี ทั้งที่ตามบันทึกการหายตัวไป... ชายผู้นี้เพิ่งขาดการติดต่อไปเมื่อไม่ถึงสี่ชั่วโมงที่แล้ว “สมองของมนุษย์มีความจุจำกัด รินทร์ลดา” ณรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยังรอยไหม้รูปเรขาคณิตที่ปรากฏบนหน้าอกของผู้ตาย “เราเรียกสิ่งที่อธิบายไม่ได้ว่าไสยเวท เพราะเรายังไม่มีเครื่องมือที่ซับซ้อนพอจะวัดค่าของมันต่างหาก ไม่ใช่เพราะมันไม่มีอยู่จริง” “ดื้อรั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะคะ” หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวขับให้ใบหน้าของเธอที่ปกติก็ดูลึกลับอยู่แล้วยิ่งดูคล้ายกับรูปสลักหิน “ดูที่ดวงตาเขาสิคะ คุณยังจะบอกว่านี่คือภาวะช็อกจากการขาดออกซิเจนอยู่อีกหรือเปล่า?” ณรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาใช้ปากคีบโลหะเขี่ยเปลือกตาของศพขึ้น ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดลงชั่วขณะ ภายในเบ้าตาไม่ได้มีลูกตาที่ควรจะเป็น แต่กลับมีมวลควันสีเทาจางๆ หมุนวนอยู่ภายในนั้นราวกับเป็นกรงขังของดวงวิญญาณที่ยังแตกสลายไม่หมดสิ้น มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา และมันไม่ใช่สิ่งที่วิชามานุษยวิทยาทางนิติเวชที่เขาศึกษามาจะหาคำตอบได้ “นี่คือ ‘รอยประทับ’” รินทร์ลดากระซิบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นโทนที่เย็นเยียบและราบเรียบ “คนที่ทำแบบนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่มันต้องการ ‘ตัวตน’ ของเขาไปเป็นเชื้อเพลิงในวงเวทนี้” ณรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนตาย แต่เป็นคำเตือนที่จงใจวางไว้ให้เขาเห็นโดยเฉพาะ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาเตรียมจะจดบันทึก แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติบริเวณโคนนิ้วนางข้างซ้ายของศพ มันมีรอยแหวนที่หายไป ทิ้งไว้เพียงรอยนูนของผิวหนังที่ไม่ได้ถูกกัดกินด้วยอาคมเหมือนส่วนอื่น “รินทร์ลดา” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงต่ำลง “คุณบอกว่านี่คือวงเวทปิดตาย แต่ทำไมศพถึงยังมีรอยแหวนที่เพิ่งถูกถอดออกไปล่ะ?” รินทร์ลดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เงาของเธอทาบทับลงบนร่างที่ไร้วิญญาณอย่างพอดิบพอดี เธอมองดูรอยนิ้วนั้นด้วยสายตาที่ณรินทร์อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความตกใจ แต่มันคือความรู้สึกที่คล้ายกับการได้พบเพื่อนเก่าที่ไม่อยากเจอ “บางครั้ง...” หญิงสาวเอ่ยช้าๆ ขณะก้าวถอยหลังออกไปทีละก้าว “คนข้างกายที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนเดียวกับที่ถือครอง ‘กุญแจ’ ที่คุณกำลังตามหาอยู่ก็ได้นะคะ” “คุณหมายความว่ายังไง?” ณรินทร์หันขวับมาทางเธอ คิ้วเข้มขมวดมุ่น หากทว่าท่วงท่าของเขากลับชะงักงันเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังรินทร์ลดา ที่มุมมืดของห้องใต้ดิน... บานประตูที่เขาจำได้แม่นว่าล็อกไว้อย่างแน่นหนาจากด้านนอก กำลังค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เสียงบานพับโลหะที่เสียดสีกันดังก้องไปทั่วความเงียบ ไม่ใช่เสียงจากกลไก แต่มันคือเสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายชื่อของเขา... *ณรินทร์...* ท่ามกลางความสับสนที่พุ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มก็พบว่ารินทร์ลดาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยืนนิ่งราวกับกำลังรอคอยแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั้นอยู่ก่อนแล้ว และในวินาทีที่แสงไฟจากสปอร์ตไลท์กะพริบถี่ๆ จนเกือบดับสนิท เขาก็เห็นเงาดำรูปร่างประหลาดก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา มันไม่ใช่คน... และมันไม่ใช่ภูตผีธรรมดา มือของมันเรียวยาวผิดปกติและมีรอยสักยันต์ที่ขยับเขยื้อนได้ราวกับสิ่งมีชีวิต ณรินทร์รีบเอื้อมมือไปคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอว แต่กลับพบว่าซองปืนของเขาว่างเปล่า! เมื่อหันกลับไปมองรินทร์ลดา เขาก็พบว่าในมือของหญิงสาวผู้นี้กำลังถือแหวนวงที่หายไปจากนิ้วศพอยู่ “อย่าหันหลังกลับไปนะคะ” รินทร์ลดากล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาสนิทเหมือนกับควันที่อยู่ในดวงตาของศพ “ถ้าคุณหันไปเห็นหน้ามัน... คุณจะไม่มีวันได้กลับออกไปจากห้องนี้อีก” แสงไฟดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่ปกคลุมไปทั่วห้อง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของสิ่งที่อยู่ข้างหลังเขากำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่แตะลงบนต้นคอของเขา หวังว่าตอนแรกนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งอาคมกับขวัญเนตรทายใจค่ะ