กฎหมายในมือกับเล่ห์ในใจ

"ถ้าความยุติธรรมคือสินค้าที่มีไว้ประมูล... ฉันเกรงว่าสำนักงานกฎหมายของคุณคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าธรรมเนียมแรกเข้าหรอกค่ะ, คุณศิลา" น้ำเสียงของรวินท์ร1นเรียบนิ่งทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลทราย เธอยืนหยัดอยู่หลังโพเดียมฝั่งโจทก์ด้วยชุดสูทเข้ารูปสีชาโคลที่ตัดเย็บอย่างประณีต แผ่นหลังตั้งตรงดั่งต้นสนในฤดูหนาว ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองผู้ชายฝั่งตรงข้ามด้วยความเย้ยหยันที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ ในห้องพิจารณาคดีอันโอ่อ่าและเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ ศิลากลับไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย ที่ปรึกษาระดับสูงแห่งเครือข่ายธุรกิจหมื่นล้านนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งจำเลย นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนแฟ้มหนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายเจือรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยความเหินห่างและเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ความยุติธรรมไม่มีราคาค่างวดหรอครับ... เอ่อ, ขออภัยค่ะ ดิฉันหมายถึง... มันไม่มีป้ายราคาติดไว้ก็จริง" ศิลาจงใจเปลี่ยนสรรพนามและกระเซ้าด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย "แต่ถ้าคุณรวินท์ยอมใช้สมองอันปราดเปรื่องคู่นั้นมานั่งฝั่งเดียวกับผม... บางที เราอาจจะกำหนดนิยามใหม่ให้คำว่า *'ความถูกต้อง'* ได้ร่วมกันนะคะ" บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ผู้พิพากษาอาวุโสบนบัลลังก์ต้องเคาะค้อนไม้เพื่อปรามสายตาที่เชือดเฉือนกันระหว่างทนายสาวผู้ยึดมั่นในกระดูกสันหลังแห่งอุดมการณ์ กับที่ปรึกษาหนุ่มผู้มองโลกผ่านผลประโยชน์และตัวเลขทางบัญชี รวินท์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างไร้ระเบียบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ ศิลาไม่ใช่คู่ความธรรมดา เขารู้ทุกช่องโหว่ทางกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้จักจุดเปราะบางในอดีตของเธอ—รอยแผลเป็นจากวันที่ครอบครัวต้องสูญเสียทุกอย่างให้กับอำนาจเงินตราที่ชายคนนี้เคยอยู่เบื้องหลัง "ฉันไม่ขายวิญญาณให้ปีศาจค่ะ... โดยเฉพาะปีศาจที่สวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับแบบคุณ" รวินท์ตอกกลับทันควัน เอกสารในมือสั่นน้อยๆ ด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดไว้ใต้ผิวเผือก ศิลายิ้มรับ คำพูดเชือดเฉือนเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขาระคายผิวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกลับพินิจพิเคราะห์ทุกอณูบนใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของงานศิลปะชั้นยอดที่อยากครอบครอง "น่าเสียดายจังนะคะ... ทั้งที่ฉันคิดว่า เราน่าจะเข้ากันได้ดี ทั้งบนเตียงและในศาลเสียอีก" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่แม้จะหลุดรอดจากริมฝีปากของเขาเพียงนิด แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของรวินท์จนเลือดในกายสูบฉีด ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรก—จุดเริ่มต้นของสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร เกมหมากรุกที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรี ความลับ และแรงปรารถนาอันดำมืดที่ต่างฝ่ายต่างพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้กรอบของกฎหมาย เมื่อการไต่สวนนัดแรกสิ้นสุดลง ผู้คนทยอยเดินออกจากห้องพิจารณาคดีจนแทบหมด รวินท์เก็บเอกสารทั้งหมดลงกระเป๋าด้วยมือที่ยังคงสั่นระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นใกล้ "อย่าเพิ่งรีบกลับเลยค่ะ, คุณรวินท์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเธอในระยะประชิดจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นเยียบของเขาลอยเข้าจมูก รวินท์สะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับมาปะทะกับแผงอกกว้างของศิลาที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ ศิลาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอก่อนจะยกยิ้มร้ายกาจ "เพราะเอกสารที่คุณกำลังตามหาเพื่อพลิกคดีนี้... ตอนนี้มันอยู่ในมือของฉันแล้วนะคะ" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "มิดไนท์คิส"