รอยร้าวในสำนวน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเงียบงันของห้องทำงานยามวิกาล ให้รสชาติที่ขื่นขมเกินกว่าจะกลืนลงคอได้อย่างง่ายดาย รวินท์ขยับสันปกแฟ้มเอกสารคดีตระกูลวรภัทรด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ทางกฎหมายตลอดสัปดาห์กัดกินสมาธิของเขาจนแทบแหลกสลาย แต่สิ่งที่ค้างคาใจอยู่ หาใช่รูปคดีที่กำลังเสียเปรียบในชั้นศาล หากแต่เป็นรอยยิ้มมุมปากของ ‘ศิลา’ ในห้องพิจารณาคดีเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา—รอยยิ้มที่เหมือนผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู และจงใจปล่อยให้เขาเดินวนอยู่ในเขาวงกตที่อีกฝ่ายร่างขึ้นเอง ทนายหนุ่มถอนหายใจยาวนาน ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วโต๊ะทำงานรกเร้า เต็มไปด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ สำนวนคดีนับร้อยหน้า และกระดาษโน้ตที่จดบันทึกยิบย่อยด้วยลายมือหวัดๆ ของตัวเอง ทุกอย่างดูปกติ... จนกระทั่งสายตาคมสะดุดเข้ากับแฟ้มหนังสีดำสนิทที่วางแทรกอยู่ระหว่างกองหนังสือพิมพ์เก่าๆ แฟ้มที่เขาจำได้แม่นว่า มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดห้อง หัวใจของรวินท์กระตุกวูบ สัญชาตญาณนักกฎหมายผู้ผ่านคดีใหญ่มาโชกโชนร้องเตือนภัยทันที เขารemove มือออกจากแก้วกาแฟ เอื้อมไปสัมผัสสันแฟ้มหนังนั้นด้วยความระแวดระวัง ราวกับมันคืองูพิษที่ขดตัวซ่อนพิษร้ายไว้รอวันแว้งกัด ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีร่องรอยการบุกรุก ประตูห้องล็อกสนิทจากด้านใน... มีเพียงศิลาคนเดียวที่เข้ามาในห้องนี้เมื่อช่วงหัวค่ำ ภายใต้ข้ออ้างเรื่องการส่งเอกสารเพิ่มเติมสำหรับสู้คดีพรุ่งนี้ รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เปิดแฟ้มหนังสีดำนั้นออกช้าๆ ราวกับกำลังเปิดหีบสมบัติที่บรรจุคำสาป แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบเข้ากับกระดาษ A4 แผ่นแรกที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายใน มันไม่ใช่เอกสารทางราชการ ไม่ใช่คำฟ้อง หรือคำให้การพยานแต่อย่างใด แต่มันคือสำเนาภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง... ภาพที่ถ่ายในห้องทำงานส่วนตัวของอัยการสูงสุดผู้ล่วงลับ ภาพของชายสองคนกำลังจับมือกันด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ โดยมีเอกสารสิทธิ์ที่ดินแปลงพิพาทวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า และหนึ่งในนั้นคือ "บิดา" ของรวินท์เอง ลมหายใจของทนายหนุ่มสะดุดกึก ความเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงต้นคอ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยอุดมการณ์และความถูกต้องตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลับพรั่งพรูทะลักทลายออกมา ราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่พังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่คดีแพ่งธรรมดา... และศิลาไม่ได้แค่ต้องการเอาชนะเขาในศาล ที่ปรึกษาหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนั้นกำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่เหนือชั้นกว่า เขากำลังรื้อฟื้นอดีตอันดำมืดที่รวินท์พยายามปกปิด เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าความยุติธรรมที่รวินท์พยายามวิ่ง and ไขว่คว้าหามาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่เรื่องตลกร้ายที่สร้างขึ้นบนคราบน้ำตาและการทุจริตของคนในครอบครัวตัวเอง รวินท์ขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่พุ่งพล่านขึ้นมาจนดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำแห่งความคับแค้น เขาเกลียดศิลา... เกียจความเหนือกว่าที่อีกฝ่ายแสดงออกอย่างไร้ความปรานี และเกียจหัวใจตัวเองที่ดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งยามที่ได้สบตากับผู้ชายอันตรายคนนั้น ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* รวินท์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองบานประตูกระจกฝ้าที่สะท้อนเงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาของผู้ชายที่เขากำลังคิดถึงพอดี กลอนประตูถูกบิดเปิดออกอย่างเชื่องช้า พร้อมกับร่างของศิลาที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเขาอย่างไร้ซึ่งมารยาท แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์อันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีนิลคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่รวินท์ นิ่งสนิท ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้นเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา "ผมบอกแล้วไงคะ... ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้นความจริงข้อนี้ไปได้หรอก... ทนายรวินท์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ก่อนที่ศิลาจะก้าวเข้าไปประชิดตัวรวินท์อย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของทนายหนุ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางถอย และก่อนที่รวินท์จะทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธใดๆ ออกมา ริมฝีปากอุ่นร้อนของศิลาก็โน้มลงมาทาบทับปิดกั้นทุกคำพูดของเขาไว้ด้วยความเร่าร้อน ดุดัน และจาบจ้วงจนลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในความเงียบงัน มิดไนท์คิสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเกมหมากรุกแห่งอำนาจและปรารถนานี้ด้วยกันนะคะ