พบคนแปลกหน้าในไร่ร้าง

“ถ้าคิดจะขโมยของกินในห่อผ้าของฉัน ก็ช่วยมีความเป็นมืออาชีพกว่านี้หน่อย อย่าลืมว่านี่มันปี 1978 แล้ว ไม่ใช่ยุคสมัยที่ใครจะมาฉกชิงวิ่งราวกันกลางวันแสกๆ ได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไร” เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงไปด้วยความคมกริบของหลินเยว่ดังขึ้น ขณะที่เธอยังคงก้าวเดินไปตามทางลูกรังที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่บ้านหุบเขาไผ่ เธอไม่ได้หันกลับไปมองชายร่างสูงใหญ่ที่พยายามจะย่องเงียบตามหลังมา แต่สัมผัสจากมิติเก็บของที่สั่นเตือนเบาๆ ในอกเสื้อ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอรู้ว่าตนเองกำลังถูกจับจ้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเก่าสีซีดหยุดชะงักลงทันที เขามิได้ดูตื่นตระหนก แต่กลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมนั้นมีรอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้วซ้าย ดวงตาที่ผ่านการมองโลกมาอย่างโชกโชนหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ “ผมไม่ได้จะขโมย” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเขาตอบกลับมา มันเป็นเสียงของผู้ชายที่แทบไม่ได้ใช้คำพูดมาเนิ่นนาน “ผมแค่เห็นว่าคุณหลงทาง... และทางข้างหน้าเป็นเขตหวงห้ามของไร่ร้าง” หลินเยว่หยุดเท้า เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า ดวงตาเรียวสวยของเธอกวาดมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารที่ผ่านการซักจนสีซีดจางนั้นแนบไปกับร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝน แม้จะดูซอมซ่อ แต่ทว่าท่าทียืนหยัดกลับองอาจเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปจะพึงมี “ไร่ร้างงั้นหรือครับ?” หลินเยว่เน้นคำ “ฉันได้รับแจ้งว่าที่นี่คือบ้านพักที่ถูกจัดสรรไว้ให้ อดีตทหารผ่านศึกอย่างคุณคงจะรู้จักเส้นทางนี้ดีสินะครับ... คุณกู้เหว่ย?” คิ้วหนาของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่ดูบอบบางดั่งคุณหนูในเมืองใหญ่จะเอ่ยชื่อเขาออกมาได้อย่างแม่นยำเช่นนี้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว “คุณมาผิดเวลา” เขาพูดแค่นั้นพลางก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้หลินเยว่ได้กลิ่นจางๆ ของยาสมุนไพรและกลิ่นแดดที่ติดอยู่บนตัวเขา “คนในหมู่บ้านไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะพวกที่มาจากตัวเมืองเพื่อมาเป็น ‘ภรรยาแต่ง’ ของคนพิการอย่างผม” หลินเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มที่อ่านไม่ออก เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนแทบจะประชิดตัว กลิ่นหอมจางๆ ของชาอูหลงที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติเพื่อประพรมตัวทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าถึงกับชะงัก ลมหายใจของกู้เหว่ยสะดุดไปวูบหนึ่ง “คนพิการหรือครับ?” เธอทวนคำ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาเบาๆ “ฉันว่าคนที่สามารถสะกดรอยตามฉันมาได้เงียบเชียบขนาดนี้ ไม่ใช่คนพิการหรอกครับ แต่เป็นคนที่ชอบซ่อนคมเอาไว้ใต้เปลือกนอกที่ดูเหมือนจะพังทลายเสียมากกว่า... และขอบอกไว้นะครับว่า ฉันมาที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ใช่มาเพื่อเป็นภรรยาขัดดอกให้ใคร ถ้าคุณคิดจะไล่ฉันกลับ ก็คงต้องหาเหตุผลที่ดีกว่าคำว่า ‘ไร่ร้าง’ แล้วล่ะครับ” กู้เหว่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว เขาพยายามมองหาความหวาดกลัวหรือความรังเกียจ แต่เขากลับพบเพียงความท้าทายที่จุดประกายไฟในแววตาของเธอ หัวใจที่เคยด้านชามานานหลายปีของนายทหารผู้ถูกทอดทิ้งกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง เขากำลังจะเอ่ยปากโต้ตอบ แต่เสียงท้องร้องประท้วงดังขึ้นเบาๆ จากช่องท้องของเธอเสียก่อน หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างไม่ถือสา เธอหยิบห่อกระดาษไขที่ซ่อนอยู่ในย่ามออกมา เปิดออกเผยให้เห็นซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมร้อนๆ ที่เพิ่งจะดึงออกมาจากมิติเก็บของ กลิ่นหอมอบอวลของเนื้อปรุงรสกับน้ำซุปที่ซึมเข้าในแป้งนุ่มๆ กระจายไปทั่วบริเวณจนคนแปลกหน้าที่หิวโหยมาตลอดทั้งวันถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ “กินไหมครับ?” เธอเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มซุกซน “ในเมื่อเราต้องอยู่ไร่ร้างด้วยกัน ต่อจากนี้ไป... เรื่องปากท้องคือเรื่องใหญ่ที่สุดนะคุณกู้” กู้เหว่ยยืนนิ่ง ท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาที่เริ่มคล้อยบ่าย เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดผ่านร่างของคนทั้งสอง แต่ทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนโวยวายของกลุ่มคนจากทางหมู่บ้านก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบราวกับกำลังตามล่าใครบางคน “นั่นมันพวกเก็บภาษีหมู่บ้าน!” กู้เหว่ยเปลี่ยนท่าทีเป็นระแวดระวังทันที เขาสบตาเธอด้วยความร้อนรน “ถ้าพวกนั้นเห็นคุณอยู่กับผมตอนนี้ ชีวิตที่นี่ของคุณจะจบลงตั้งแต่วันแรกที่มาถึง รีบไปซ่อนที่หลังโขดหินนั่นเร็วเข้า!” หลินเยว่ยังไม่ทันขยับตัว กู้เหว่ยก็คว้าข้อมือเธอด้วยความไวที่เหนือมนุษย์ เขาพาเธอกระโจนหลบเข้าไปในพงไม้หนาทึบที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินใหญ่ แต่ทว่าในวินาทีที่เขากดร่างเธอให้แนบชิดกับอกแกร่งเพื่อซ่อนตัวนั้นเอง ปลายมีดพกเล่มหนึ่งที่เหน็บอยู่ที่เอวของเขากลับหลุดร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดังเคร้ง! ท่ามกลางความเงียบที่เข้าครอบงำ กลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นหยุดฝีเท้าลงทันที หนึ่งในนั้นขมวดคิ้วแล้วตะโกนขึ้นมาว่า “ใครอยู่ตรงนั้น! ออกมาเดี๋ยวนี้!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งกลิ่นอายชาหอมกรุ่นนี้นะครับ