กฎของนักนิติวิทยาศาสตร์

"ถ้าคุณยังเปิดไฟล์หลักฐานโดยไม่สวมถุงมือไนไตรต์คู่ที่สอง วันนี้เราคงต้องยุติการร่วมมือกันแต่เพียงเท่านี้ครับ ผู้กองธีร์" น้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับกระแสจิตของหุ่นยนต์แพทย์สนามดังขึ้นทันที ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์ใต้ดิน กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนและแอลกอฮอล์ล้างแผลคละคลุ้งปะปนกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งไว้ที่อุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสพอดีเป๊ะ ศิรินทร์ยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะสเตนเลสสตีลสะท้อนแสง ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปยังมือของนายตำรวจหนุ่มที่กำลังยื่นเข้าใกล้ซองพลาสติกบรรจุเส้นผมของเหยื่อในคดีล่าสุด ร้อยตำรวจเอกธีร์ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบซองหลักฐาน เขากลอกตาขึ้นฟ้าเล็กน้อยด้วยความระอาปนเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ ชักมือกลับแล้วยอมสวมถุงมือชั้นที่สองตามกฎระเบียบที่เคร่งครัดอย่างเคร่งครัด "คุณนี่มัน... เกินเยียวยาจริงๆ เลยนะครับคุณศิรินทร์ ผมแค่จะหยิบมาดูใกล้ๆ เองนะ อีกอย่าง เราก็ร่วมลุยสืบสวนด้วยกันมาจนเจอเบาะแสสำคัญขนาดนี้แล้ว ยังต้องมานั่งเคร่งเรื่องพิธีรีตองยิบย่อยพวกนี้อีกเหรอครับ" ธีร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนโลหะอย่างหมดแรง พลางใช้มือขยี้ผมสีดำสนิทของตัวเองจนยุ่งเหยิง ศิรินทร์ไม่ตอบทันที เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่มีหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงราย ข้อมูลตัวเลข โค้ดลับ และแผนผังโครงสร้างกระดูกของเหยื่อในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องกำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง นิ้วเรียวยาวจรดลงบนแป้นพิมพ์เพื่อบันทึกค่าทางเคมีอย่างเป็นระบบ ก่อนจะหันกลับมามองคู่หูรุ่นพี่ด้วยสายตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความจริงจัง "ความสะินใจและระเบียบวิธีปฏิบัติไม่ใช่เรื่องยิบย่อยครับ ผู้กองธีร์" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ในโลกของนิติวิทยาศาสตร์ ความผิดพลาดเพียงแค่หนึ่งในพันของมิลลิเมตร หรือการปนเปื้อนของดีเอ็นเอเพียงเล็กน้อยจากความสะשל่าใจ สามารถพลิกผลคดีจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ คนร้ายอาจจะหลุดลอยนวล และความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่ผม... อาจจะถูกฝังกลบไปตลอดกาล" เมื่อได้ยินประโยคหลัง บรรยากาศในห้องก็เงียบสงบลงทันที ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าบาดแผลในใจของนักนิติวิทยาศาสตร์หนุ่มผู้นี้ลึกซึ้งเพียงใด การสูญเสียพ่อแม่ไปจากคดีที่ถูกปิดตายอย่างมีเงื่อนงำเมื่อหลายปีก่อน คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้ศิรินทร์ยอมก้าวเข้ามาสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและกลิ่นอายความตายนี้ ธีร์ปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น เขาวางตัวตรงแล้วพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว... ว่าแต่ ที่คุณเรียกผมมาด่วนในวันนี้ คงไม่ใช่แค่จะมาอบรมเรื่องมารยาทในการสวมถุงมือใช่ไหมครับ" ศิรินทร์หันไปหยิบแท็บเล็ตหน้าจอสัมผัสขึ้นมา ก่อนจะสไลด์นิ้วส่งข้อมูลชุดหนึ่งไปยังแท็บเล็ตของธีร์ ภาพกราฟิกสามมิติของร่องรอยบาดแผลบนศพ พร้อมกับผลวิเคราะห์สารเคมีชนิดหายากปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "นี่คือ 'กฎเหล็ก' สามข้อสำหรับการทำงานร่วมกันนับจากนี้ไปครับ" ศิรินทร์เริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นระบบ ราวกับอาจารย์กำลังบรรยายให้นักศึกษาฟังในห้องเลคเชอร์ "ข้อแรก ข้อมูลดิบทั้งหมดจากที่เกิดเหตุจะต้องถูกเข้ารหัสแบบ End-to-End ทันทีที่จัดเก็บ ห้ามมีการถ่ายภาพด้วยมือถือส่วนตัวเด็ดขาด ข้อสอง ทุกสมมติฐานเกี่ยวกับการสืบสวนจะต้องมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับอย่างน้อยสองแขนงขึ้นไป และข้อสาม..." ศิรินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของนายตำรวจหนุ่ม "ห้ามกระทำการใดๆ นอกเหนือแผนปฏิบัติการเด็ดขาดโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากผม แม้ว่าสัญชาตญาณตำรวจของคุณจะร้องเตือนก็ตามที" ธีร์เลิกคิ้วขึ้นสูงทันทีเมื่อได้ยินกฎข้อที่สาม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยรักความท้าทาย "โอ้โฮ คุณศิรินทร์ครับ นี่คุณกำลังทำสัญญาพันธมิตรหรือกำลังร่างกฎหมายควบคุมนักโทษกันแน่เนี่ยครับ? ให้ผมอยู่ในกรอบที่แคบขนาดนี้ ระวังผมจะหายใจไม่ออกแล้วทำคดีพลาดเอาได้ง่ายๆ นะครับ" "ผมไม่ได้จำกัดอิสระของคุณครับ ผู้กอง แต่ผมกำลังปกป้องชีวิตของคุณ" ศิรินทร์ตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่มีแววหยอกล้อแม้แต่น้อย "จากการวิเคราะห์พฤติกรรมของฆาตกรต่อเนื่องที่เรากำลังไล่ล่าอยู่จากคดีล่าสุด มันไม่ได้เป็นแค่ฆาตกรโรคจิตธรรมดา แต่มันคือผู้เชี่ยวชาญด้านเคมีชีวภาพที่มีฐานข้อมูลระดับสูงหนุนหลังอยู่ ทุกย่างก้าวที่เราเดินเข้าใกล้ตัวมัน พวกมันก็กำลังจับตาดูเราเช่นกัน และผมไม่อยากเสียคู่หูที่มีประโยชน์แบบคุณไปก่อนที่เราจะไขปริศนาสำเร็จ" คำว่า 'คู่หูที่มีประโยชน์' ทำเอาธีร์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แม้จะเป็นคำชมที่ฟังดูไร้ซึ่งความโรแมนติกและเต็มไปด้วยตรรกะ แต่มันก็แสดงถึงความใส่ใจในแบบฉบับของศิรินทร์ได้อย่างชัดเจน "โอเคครับ ยอมแพ้... ผมจะทำตามกฎสามข้อของคุณอย่างเคร่งครัดเลยครับคุณอาจารย์ศิรินทร์" ธีร์ยกมือขึ้นทำท่าวันยาหัตถ์แบบทหารติดตลก "ว่าแต่... ในเมื่อเราตกลงกฎเหล็กกันเรียบร้อยแล้ว ผลวิเคราะห์สารเคมีในแท็บเล็ตที่คุณส่งมาเมื่อกี้ มันบอกอะไรเราเกี่ยวกับตัวตนของฆาตกรคนนี้บ้างล่ะครับ?" ศิรินทร์หันกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อเรียกข้อมูลเชิงลึกขึ้นมาแสดง แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจาสะท้อนลงบนแว่นสายตาของเขา "สารเคมีตัวนี้ไม่ใช่สารที่หาซื้อได้ทั่วไปตามท้องตลาดครับ มันคือสารสังเคราะห์พิเศษที่ใช้ในห้องปฏิบัติการลับระดับสูงของบริษัทเวชภัณฑ์แห่งหนึ่ง ซึ่งบังเอิญว่า..." ศิรินทร์หยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้ายของรายงานวิเคราะห์ "...ซึ่งบังเอิญว่าเป็นบริษัทเดียวกับที่พ่อแม่ของผมเคยทำงานอยู่ก่อนเสียชีวิตครับ" บรรยากาศในห้องแล็บเย็นเฉียบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธีร์ที่เคยมีท่าทีสบายๆ กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารู้ทันทีว่าคดีนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การตามล่าฆาตกรทั่วไป แต่มันคือการเปิดประตูสู่ขุมนรกที่ถูกปิดตายมานานหลายปี และพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่แท้จริง ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องแล็บก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วผนังห้อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลักทุกจอ *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต - แหล่งที่มา: โครงข่ายลับภายในกรมตำรวจ]* *[คำเตือน: ไฟล์ข้อมูลลับระดับ SSS 'โครงการล้างบางนิติวิทยาศาสตร์' กำลังถูกดาวน์โหลดจากภายนอก]* ศิรินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สมองอันรวดเร็วประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที "มีหนอนในกรมตำรวจ... พวกมันรู้ว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงแล้วครับ ผู้กอง!" ธีร์พุ่งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที มือคว้าปืนพกประจำกายออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักสืบภาคสนามตื่นตัวเต็มที่ "บัดซบเอ้ย! มันไม่ได้แค่แอบดูเรา แต่มันกำลังจะทำลายหลักฐานทั้งหมดทิ้ง!" ทว่า ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้ขยับตัวไปยังแผงควบคุมระบบหลัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก หน้าประตูห้องแล็บกระจกนิรภัย เงาดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นผ่านกระจกฝ้า พร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ส่งผ่านเข้ามาในความมืด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตและร่วมไขปริศนาไปกับเรานะครับ --- *แฟ้มคดีลับ007*