คำสารภาพที่ไม่มีเสียง

"ถอยออกไปธีร์... คุณกำลังทำลายหลักฐานสำคัญด้วยรองเท้าหนังราคาแพงคู่นั้น" น้ำเสียงของศิรินทร์ราบเรียบจนเกือบเย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจสั่งการที่ทำให้ร้อยตำรวจเอกธีร์ต้องชะงักฝีเท้าลงทันที บนพื้นห้องแล็บนิติเวชที่เย็นเยียบ ศพของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนื้อดีถูกวางนิ่งอยู่บนเตียงสเตนเลส สะท้อนแสงไฟนีออนจนดูเหมือนหุ่นขี้ผึ้งมากกว่าร่างมนุษย์ ธีร์ถอนหายใจยาว พลางขยับเนกไทที่เริ่มรัดคอเขาให้คลายออก "ผมแค่อยากรู้ว่ารอยแผลที่ต้นคอเนี่ย มันเกิดจากอะไร ศิรินทร์ คุณจ้องมันมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ ถ้าจะให้คนอย่างผมเข้าใจ ก็ช่วยสรุปเป็นภาษาคนธรรมดาหน่อยเถอะ" ศิรินทร์ไม่ตอบทันที เขาใช้แว่นขยายส่องไล่ไปตามแนวรอยแผลเล็กๆ ที่ดูเหมือนรอยมดกัด แต่นัยน์ตาของนักนิติวิทยาศาสตร์หนุ่มกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดาครับธีร์ รอยแผลพวกนี้ไม่ได้เกิดจากเข็มฉีดยาหรือมีดผ่าตัด แต่มันคือการลงเข็มด้วยอุปกรณ์เฉพาะทางที่ใช้ในระดับศัลยกรรมประสาทเพื่อทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาตชั่วคราวโดยไม่ทิ้งร่องรอยการต่อสู้" "เดี๋ยว... คุณกำลังจะบอกว่า ฆาตกรคนนี้มีความรู้ทางการแพทย์ระดับสูงงั้นเหรอ?" ธีร์ขมวดคิ้วแน่น มือหนาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเตรียมจด "ไม่ใช่แค่ความรู้ครับ" ศิรินทร์วางเครื่องมือลง แล้วถอดถุงมือยางออกด้วยท่าทางใจเย็น "แต่นี่คือลายเซ็นของ 'มือโปร' เขาสามารถควบคุมจังหวะการตายของเหยื่อได้แม่นยำระดับวินาที สังเกตดวงตาของเขาสิครับ เส้นเลือดฝอยแตกเป็นจุดเล็กๆ รอบม่านตา นี่คืออาการที่เกิดจากแรงดันโลหิตพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันในขณะที่ร่างกายขยับไม่ได้เลย... ฆาตกรจงใจให้เหยื่อมีสติรับรู้ถึงความตายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาโดยทำได้เพียงจ้องมองอากาศธาตุเท่านั้น" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ ความตึงเครียดก่อตัวขึ้นในอากาศ ศิรินทร์เดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก ข้อมูลชุดคำสั่งบางอย่างเริ่มไหลผ่านจอภาพ เขาได้รับสิทธิ์เข้าถึงฐานข้อมูลลับของกรมตำรวจที่ยากจะเจาะเข้าถึงได้ในตอนแรก *ระบบวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร [CSI-AI] ตรวจพบข้อมูลเชื่อมโยง: ระดับความอันตราย S* "ธีร์ คุณจำคดีพ่อแม่ผมได้ไหม?" ศิรินทร์ถามโดยไม่หันกลับมามอง ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "นั่นมันคดีปิดตายเมื่อสิบปีก่อนนะศิรินทร์... คุณกำลังจะบอกว่ารอยแผลพวกนี้มันเหมือนกับ..." "เหมือนเป๊ะเลยครับ" ศิรินทร์กดรัวคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "จังหวะการกดจุดประสาท การเลือกใช้สารเคมีที่สลายตัวได้เองภายในหกชั่วโมง นี่คือคนคนเดียวกัน... คนที่ทิ้งผมไว้กลางกองเพลิงในคืนนั้น" ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของทั้งคู่โดยไม่ได้รับคำสั่ง ระบบไม่ได้แสดงแค่ข้อมูลอาชญากร แต่กลับเป็นภาพกราฟิกจำลองเหตุการณ์ในห้องที่พวกเขากำลังยืนอยู่ และมีจุดสีแดงนับสิบจุดปรากฏขึ้นบนผนังห้องแล็บ พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดิน [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบรหัสการบุกรุกจากฐานข้อมูลภายนอก] [สถานะ: ประตูแล็บถูกล็อกอัตโนมัติด้วยระบบรักษาความปลอดภัยของอาชญากร] [คำเตือน: ออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกเพื่อกำจัดหลักฐานและพยาน] ธีร์พุ่งไปที่ประตูแล้วกระชากสุดแรง แต่มันกลับล็อกตายสนิท เขาสบถออกมาเสียงดังก่อนจะหันมาหาศิรินทร์ที่กำลังยืนนิ่ง ท่ามกลางแสงไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ ตามจังหวะระบบความปลอดภัยที่พังทลาย "ศิรินทร์! คุณบอกผมทีว่าคุณมีทางออก!" ธีร์ตะโกนข้ามเสียงสัญญาณเตือนที่ดังหนวกหู ศิรินทร์หันกลับมามองหน้าคู่หู นัยน์ตาของเขายังคงนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ที่เป็นตาย "ทางออกน่ะมีครับธีร์ แต่ผมกลัวว่าเมื่อเราเปิดมันออก... คนที่จะยืนรอเราอยู่อีกฝั่ง คือคนที่เราไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้ง" ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ชื่อของเจ้าของรหัสการบุกรุกปรากฏขึ้นหรา มันไม่ใช่ชื่อคนตาย... แต่มันคือชื่อของคนที่ศิรินทร์รู้จักดีที่สุดในฐานะ 'อาจารย์' ผู้สอนวิชานิติวิทยาศาสตร์คนแรกของเขา ซึ่งควรจะเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — แฟ้มคดีลับ007