จุดเปลี่ยนของเกมสืบสวน

เสียงฝีเท้าคู่สุดท้ายหยุดลงที่หน้าบานประตูห้องประชุมกองปราบปราม ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ราวกับอากาศถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงวับวามจากหน้าจอระบบฉุกเฉิน สารวัตรกรณ์ก้าวเท้าขนาบข้าง ดร.รินรดา เอาไว้โดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกประจำกายในซองใต้ร่มผ้าอย่างแนบเนียน สายตาคมกริบกวาดมองผ่านความมืดเพื่อประเมินสถานการณ์เชิงยุทธวิธี โครงสร้างระบบรักษาความปลอดภัยของกองปราบฯ ขึ้นชื่อว่าแน่นหนาที่สุดแห่งหนึ่ง การที่ไฟดับพร้อมกับระบบสื่อสารล่มในเวลาไล่เลี่ยกันเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่มันคือ "การแทรกแซงจากภายนอก" ที่มีเป้าหมายเจาะจง "อยู่นิ่งๆ ครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบเตือนด้วยความสุขุม แม้ในสถานการณ์วิกฤตที่อัตราการเต้นของหัวใจควรจะพุ่งสูง แต่โปรไฟล์เลอร์หน้านิ่งกลับควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอตามหลักการประเมินภัยคุกคามทางจิตวิทยาที่เขาฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน รินรดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปพึงมี ในทางกลับกัน ดวงตาคู่คมของนักจิตวิทยาอาชญากรรมกลับเป็นประกายขึ้นท่ามกลางความมืด เธอกวาดสายตามองเงาลางเลือนที่ทาบทับอยู่หลังกระจกฝ้าของประตูห้องประชุม สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด "จังหวะก้าวเท้าสม่ำเสมอ น้ำหนักลงที่ส้นเท้าข้างขวาเล็กน้อย... ไม่ใช่คนของหน่วยจู่โจมพิเศษ และไม่ใช่โจรทั่วไป" เธอกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนในโสตประสาทของกรณ์ "เขาจงใจเดินให้เราได้ยิน เป็นการข่มขวัญทางจิตวิทยา... เขากำลังเล่นเกมกับเราค่ะ สารวัตร" *แกร็ก...* เสียงกลอนประตูถูกบิดเปิดออกอย่างเชื่องช้า บานประตูไม้เนื้อแข็งค่อยๆ เคลื่อนตัวเผยให้เห็นร่างของชายสวมเสื้อสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟสีแดงสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้าง ทำให้เห็นเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ลึกลับและเยือกเย็น ก่อนที่ระบบไฟสำรองฉุกเฉินสีขาวนวลจะติดพรึบขึ้นมาพร้อมกันทั้งชั้น ทำลายบรรยากาศอึมครึมลงในเสี้ยววินาที แต่ปรากฏว่า... ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น "ภาพสะท้อน?" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้าฉับไวพุ่งตัวออกไปที่ทางเดินโล่งทันที สายตาคมกวาดมองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ทางเดินยาวเหยียดไร้ซึ่งเงาของผู้บุกรุก มีเพียงความเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบนโต๊ะทำงานกลางห้องประชุม ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว กลับมีวัตถุบางอย่างถูกวางทิ้งไว้บนกองเอกสารคดีเก่า มันคือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท ไร้ลวดลาย ปราศจากตราสัญลักษณ์ใดๆ แต่วางเด่นเป็นสง่าราวกับจงใจประกาศท้าทาย รินรดาก้าวตามออกมาติดๆ สายตาจดจ้องไปยังวัตถุชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังวาบ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาองค์ประกอบโดยรอบอย่างละเอียดรอบคอบ "ไม่มีรอยนิ้วมือ... วัสดุทำจากโพลีเมอร์เกรดทหาร ป้องกันการสแกนคลื่นความถี่ระยะใกล้ เป็นวิธีส่งข้อมูลที่คลาสสิกแต่มีประสิทธิภาพสูงมากค่ะ" กรณ์ย่อตัวลงข้างๆ เขาไม่ได้แตะต้องมันทันที แต่ใช้ด้ามปากกาเขี่ยดูรอบทิศทางเพื่อตรวจสอบกลไกกับดักระเบิดหรือสารเคมีตามยุทธวิธีที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "ปลอดภัยครับ... แต่อย่าวางใจ ริน ถอยไปข้างหลังก่อน" โปรไฟล์เลอร์หน้านิ่งหยิบถุงมือยางขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว หยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลหลักของกองปราบฯ "ถ้ามันตั้งใจส่งมาให้เราถึงที่นี่ แปลว่ามันรู้ว่าเรากำลังแกะรอยเรื่องอะไรอยู่ และที่สำคัญกว่านั้น..." เขเว้นวรรค สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว "...มันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ รินรดา" ในโลกของการสืบสวนเชิงจิตวิทยา ไม่มีคำว่าบังเอิญ ทุกการกระทำมีแรงจูงใจเบื้องหลัง และการที่ฆาตกรหรือผู้บุกรุกเลือกที่จะ "ส่งมอบ" ข้อมูลโดยไม่ทำร้ายร่างกาย ทั้งที่มีโอกาสลงมือหลายครั้ง นั่นหมายความว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่การกำจัด... แต่เป็นการ "ดึงเข้าสู่เกม" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แม้เบื้องหลังของเธอจะเต็มไปด้วยปริศนาและความลับที่ยังไม่เปิดเผย แต่การถูกจู่โจมเข้าถึงตัวตนในพื้นที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุดอย่างกองปราบปราม, ย่อมหมายความว่าเกราะป้องกันที่เธอบรรจงสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีได้ถูกเจาะทะลวงเรียบร้อยแล้ว "ถ้าอย่างนั้น... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดมันดูใช่ไหมคะ สารวัตร" กรณ์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายความกังวลระคนมุ่งมั่น เขาเดินไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่ถูกตัดการเชื่อมต่อจากอินเทอร์เน็ตภายนอก เพื่อป้องกันระบบไวรัสหรือการเจาะข้อมูลย้อนกลับ (Air-gapped system) ซึ่งเป็นมาตรการความปลอดภัยสูงสุดที่เขาใช้เสมอเมื่อต้องเผชิญกับหลักฐานที่ไม่ทราบที่มา "เสียบสาย... และเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง หนักแน่นพอที่จะเป็นที่พึ่งให้สหายร่วมรบ นิ้วเรียวของนักจิตวิทยาอาชญากรรมบรรจงเสียบแฟลชไดรฟ์สีดำลงในพอร์ตยูเอสบี หน้าจอคอมพิวเตอร์สีดำสนิทกระพริบสองครั้ง ก่อนที่ข้อความอักษรสีเขียวเรืองแสงจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง ระบบประมวลผลทำงานอย่างหนักหน่วง เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ส่งเสียงดังฮัมเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ *กำลังถอดรหัสไฟล์: PROJECT_MIMICRY_V.2* *คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสลับระดับสูงสุด เข้าถึงได้เฉพาะผู้มีสิทธิ์เด็ดขาด* หน้าจอเปลี่ยนเป็นภาพวิดีโอความละเอียดสูงอย่างกะทันหัน ภาพที่ปรากฏคือห้องทำงานสีขาวสะอาดตาแห่งหนึ่ง ซึ่งมีบรรยากาศคุ้นตาอย่างประหลาด มันคือห้องทำงานส่วนตัวของ ดร.รินรดา สมัยที่เธอยังทำงานอยู่ ณ สถาบันวิจัยจิตวิทยาอาชญากรรมแห่งชาติ—สถานที่ที่เธอลาออกมาเมื่อสามปีก่อน และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก คือภาพของหญิงสาวในวิดีโอ ซึ่งก็คือตัวของรินรดาเองในอดีต กำลังยืนพูดคุยกับบุคคลปริศนาที่หันหลังให้กล้อง โดยในมือของเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารที่มีตราประทับสีแดงฉานว่า *'ความลับสุดยอด'* พร้อมกับคำพูดที่หลุดออกมาจากลำโพงด้วยเสียงที่ชัดเจนทุกถ้อยคำ *"ถ้าความจริงเรื่องนี้ถูกเปิดเผย... คนที่จะต้องรับผิดชอบไม่ใช่แค่ฉัน แต่คือคนทั้งระบบ"* วิดีโอดับวูบลงทันทีพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้น *'ติ๊ด!'* หน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนเป็นหน้าต่างแชทข้อความแบบเรียลไทม์ ตัวอักษรสีแดงสดพิมพ์ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ต่อหน้าต่อตาของทั้งสองคน *[ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมครับ, ดร.รินรดา... หวังว่าคุณจะยังจำความรู้สึกตอนที่ ‘เพื่อนร่วมทีม’ ของคุณคนก่อนหน้านี้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้นะ]* *[นับถอยหลังอีก 72 ชั่วโมง ถ้าคุณหาหลักฐานชิ้นสุดท้ายไม่เจอ คนต่อไปที่จะกลายเป็นศพ... คือสารวัตรกรณ์]* ดวงตาสีเข้มของสารวัตรกรณ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ เขาหันขวับไปมองหญิงสาวข้างกายทันที เพื่อค้นหาคำตอบในแววตาคู่นั้น ขณะที่รินรดากลับยืนนิ่งค้าง ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความจริงอันโหดร้ายที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานตรงหน้า ปลายกระบอกปืนสั้นสีดำสนิทจากบุคคลที่สาม ถูกจ่อมาที่ท้ายทอยของกรณ์จากทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นข้างหูด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น **"ขยับแม้แต่นิ้วเดียว... สมองของหัวหน้าทีมสืบสวนคนเก่งของคุณ จะกระจายเต็มหน้าจอทันทีครับ, สารวัตร"**