พยานคนสุดท้าย

กลิ่นอับชื้นของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานเข้ากับกลิ่นโลหิตจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องดับจิตใต้ดินอันเงียบสงัด แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส รินรดา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพปริศนาที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาใหม่ ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังร่องรอยการผ่าตัดที่ถูกเย็บปิดไว้อย่างประณีต แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสติสัมปชัญญะของเธอ ประสาทสัมผัสอันเป็นพรสวรรค์และคำสาปในเวลาเดียวกันกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ ปลายจมูกเรียวเล็กสูดดมอากาศรอบกายเพื่อแยกแยะโมเลกุลที่หลงเหลืออยู่ กลิ่นสารเคมีเฉพาะกลุ่ม กลิ่นกระดาษไขราคาแพง และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำผสมอำพันที่ลอยอบอวลอยู่บนผิวหนังของศพ มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยสัมผัสได้จากเสื้อสูทราคาแพงของคีรินทร์ ในค่ำคืนที่ฝนตกกระหน่ำเมื่อสัปดาห์ก่อน "ได้กลิ่นอะไรที่น่าสนใจหรือยังครับ... คุณนักสะสม" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง รินรดา สะดุ้งเฮือกโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ก้าวออกมาจากเงาสลัว นัยน์ตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยประกายความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ ร่างอวบอิ่มของเ5เธอถูกต้อนจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงสแตนเลสเย็นเฉียบ รินรดาขยับตัวถอยหนีไม่ได้เมื่อท่อนแขนแข็งแรงกักตัวเธอไว้ทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดป่าวอยู่ข้างกกหู สร้างความสั่นสะท้านไปถึงสันหลัง "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง... นี่มันเขตหวงห้ามของนิติเวช" "ไม่มีที่ไหนในโรงพยาบาลนี้ที่ผม ＇เข้าไม่ได้‘ หรอกรินรดา" คีรินทร์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจที่กดทับสติสัมปชัญญะของเธอให้พังทลาย "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ที่ที่มีคุณอยู่" ปลายนิ้วเรียวยาวและเย็นเฉียบของศัลยแพทย์หนุ่มไล้ขึ้นตามกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความหวั่นไหว แต่คีรินทร์กลับใช้มืออีกข้างบีบปลายคางของเธอให้หันกลับมาสบตา ปลายนิ้วโป้งของเขาออกแรงกดเบาๆ บนริมฝีปากนุ่ม บังคับให้เธอกลืนคำปฏิเสธลงคอไป "อย่าดื้อกับผม รินรดา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงความเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผา "คุณกำลังตามหากลิ่นของฆาตกร... และคุณก็รู้ดีว่ากลิ่นนั้นมันนำทางมาหาใคร" หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับกลองเพล ประสาทสัมผัสของเธอร้องเตือนถึงอันตราย แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสอันคุ้นเคย กลิ่นกุหลาบดำจากตัวเขายิ่งเด่นชัดขึ้นเมื่อเขายกตัวเข้าประชิดแนบแน่นยิ่งขึ้น ความอบอุ่นจากแผงอกกว้างตัดกับความเย็นเยียบของห้องดับจิตรอบกาย สร้างมิติความตึงเครียดที่หมิ่นเหม่ระหว่างความเป็นความตายและความปรารถนา "คุณเกี่ยวข้องกับศพนี้... และคดีฆาตกรรมทั้งหมด" เธอกัดฟันเอ่ยออกไป แม้เสียงจะสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ตีรวนในอก "คุณทำมันทำไม คีรินทร์" คีรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและน่าหลงใหล เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอจนลมหายใจผสานเป็นเรื่องเดียวกัน "อยากรู้จริงๆ หรือครับ... ว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยการครอบครอง รินรดาพยายามทุบตีอกกว้างเพื่อขัดขืน แต่แรงปะทะอันน้อยนิดกลับสูญสลายไปเมื่อมือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางกระชับเข้าหาตัวจนแนบสนิท ลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปาก สร้างความปั่นป่วนจนขาของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น สัมผัสจากมือที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวทำให้สติของเธอพร่าเลือน คีรินทร์ถอนจูบออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้หอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ในขณะที่สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่ฉ่ำน้ำด้วยความปรารถนา "จำไว้... ว่าคุณไม่มีทางหนีพ้นกลิ่นอายของผมไปได้" เขาเอ่ยเสียงพร่าก่อนจะกดจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างอุกหาญ รินรดาครางแผ่วในลำคอด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดทางอารมณ์บีบคั้นจนเธอแทบขาดใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านกระจกประตูกระจกฝ้าก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ดร.อคิน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลผู้กุมความลับดำมืด กำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องดับจิต พร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคน คีรินทร์ผละออกจากร่างของเธออย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบเหลือบมองไปที่ประตูเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันมาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากรินรดาไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอด พร้อมกับดึงตัวเธอหลบเข้าไปในซอกตู้เก็บอุปกรณ์ชันสูตรที่มืดสนิท ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวเร็ว ดร.อคินหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องดับจิต ดวงตาดлกจดจ้องเข้ามาด้านในด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะเอ่ยชื่อขึ้นมาลอยๆ ในความมืด "รินรดา... เธอรู้ความลับมากเกินไปแล้วนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์อันมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ