ความลับในครรภ์

"คุณพูดว่าอะไรนะ... เล็ก พูดอีกทีสิ" อคินวางปากกามอนต์บลองต์ลงบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับ เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเยือกเย็นราวกับเสียงปิดฝาโลงศพ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเลขาส่วนตัวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาว เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ความเงียบที่เขาสร้างขึ้นนั้นน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ "เด็ก... เด็กคนนั้นครับท่านประธาน ผมพาไปรออยู่ที่ห้องรับรองพิเศษแล้ว เขาเอาแต่ร้องเรียกหา 'แม่ริน' ไม่หยุดเลยครับ" เลขาหนุ่มก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบสายตาที่ราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ทว่าภายในอกกลับเหมือนมีระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นเมื่อสองปีก่อน—ในวันที่เขาเซ็นใบหย่าและไล่ผู้หญิงคนหนึ่งออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยด้วยคำพูดที่ว่า *'อย่าได้โผล่หน้ามาให้ผมเห็นอีก ต่อให้คุณตายไปต่อหน้า ผมก็จะไม่หันไปมอง'* *รินรดา* ชื่อนี้แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทของเขาอีกครั้ง เหมือนพิษร้ายที่กัดกินความหยิ่งผยองของเขาให้มอดไหม้ เขาก้าวเดินยาวๆ มุ่งหน้าไปยังห้องรับรอง ความรู้สึกในใจมันบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ อคินไม่ได้เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์ แต่เมื่อเขาก้าวเท้าเข้าสู่ห้องรับรองนั้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน เด็กน้อยร่างป้อมในชุดเอี๊ยมสีซีดจางกำลังนั่งกอดตุ๊กตาหมีตัวเก่าอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ใบหน้ากลมแป้นนั้น ผิวขาวจัด และโดยเฉพาะดวงตากลมโตที่ฉายแววหยิ่งทะนงในความเงียบ... มันคือเงาสะท้อนของเขาตอนอายุสองขวบไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับเขากำลังส่องกระจกย้อนเวลาไปในอดีตที่เขาเกลียดชัง "ลีโอ... แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าซน" เสียงหวานทว่าเฉียบขาดดังขึ้นจากประตูอีกด้าน รินรดาในลุคหญิงสาววัยทำงานที่ดูแข็งแกร่งและเย็นชาเดินเข้ามา เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ดวงตาของเธอไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวเหมือนในอดีต แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรังเกียจที่เย็นเยียบ "คุณมาทำไมที่นี่" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก อคินไม่ได้ตอบ เขาเดินตรงเข้าไปหาเด็กน้อยที่กำลังจ้องหน้าเขาด้วยความฉงน ก่อนจะหันมามองอดีตภรรยาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจควบคุม "เด็กคนนี้คือใคร รินรดา... บอกผมมาว่าเขาคือใคร!" "เขาก็คือลูกของฉัน" รินรดาเดินไปคว้าร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเขาอย่างท้าทาย "ลูกที่เกิดจากความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวในคืนที่คุณเมามายและเห็นฉันเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์... ลูกที่ฉันตัดสินใจเก็บเอาไว้ ในวันที่คุณทิ้งฉันไว้กับความอัปยศและเงินเพียงไม่กี่ก้อนเพื่อแลกกับการหย่าขาด" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง อคินรู้สึกเหมือนมีใครเอาหมัดเหล็กมาต่อยเข้าที่กลางอก ความทรงจำย้อนกลับไปในคืนที่เขาส่งใบหย่าให้เธอ เธอไม่ได้อ้อนวอน เธอแค่รับมันไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... เขาไม่เคยรู้เลยว่าในขณะที่เขาพยายามลบเธอออกไปจากชีวิต เธอแบกชีวิตอีกหนึ่งชีวิตไว้ในครรภ์เพียงลำพัง "คุณปิดบังผม..." อคินเค้นเสียงออกมาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ใช่ และฉันจะปิดบังต่อไป" รินรดากระชับกอดลูกชายแน่นขึ้น "เพราะเด็กคนนี้ไม่ได้มีพ่อที่ชื่ออคิน... พ่อของเขาตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าใบนั้นแล้ว" รินรดาหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไป แต่แล้วเสียงของอคินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงที่เยือกเย็นและทรงพลังราวกับคำสั่งสวรรค์ "คิดว่าเดินเข้ามาในตึกของผม แล้วจะเดินออกไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ รินรดา?" อคินยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดปิดประตูห้องรับรองแน่นหนา เขาเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงที่รินรดาคุ้นเคยดีทำให้เธอต้องกลั้นหายใจ อคินโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ น้ำเสียงนั้นสั่นไหวด้วยความสับสนที่พยายามซ่อนไว้ "ผมจำได้ว่าผลตรวจร่างกายครั้งสุดท้ายก่อนหย่า... หมอบอกว่าคุณไม่มีวันมีลูกได้... คุณไปเอาเด็กคนนี้มาจากไหน หรือคุณไปเอาเชื้อของใครมาใส่ท้อง เพื่อที่จะมาหลอกลวงผมกันแน่!" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเปี่ยมไปด้วยบาดแผล เธอเงยหน้าขึ้นมองคนใจร้ายที่พยายามจะทำลายศักดิ์ศรีของเธออีกครั้ง "คนอย่างคุณ... แม้แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้ายังไม่กล้ายอมรับ แล้วจะให้นับภาษาอะไรกับหัวใจล่ะคะ คุณอคิน" เธอกดรีโมทในมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ก่อนจะขยับยิ้มที่ทำให้หัวใจของอคินต้องร่วงหล่นลงสู่เหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง "ผลตรวจ DNA ที่คุณกำลังสงสัย... ฉันไม่ได้เป็นคนถือมันหรอกนะคะ แต่คนที่ถืออยู่... คือคนที่จะทำให้ตระกูลของคุณต้องล่มสลายในวินาทีที่เขากดส่งอีเมลฉบับนั้นเข้าสู่บอร์ดบริหาร" หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่บนผนังห้องรับรองสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่แสดงผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่าง อคิน และ ลีโอ ที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนจนยากจะปฏิเสธ และในจังหวะที่อคินกำลังช็อกจนพูดไม่ออก ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกด้วยฝีมือของ 'อดีตคู่หมั้น' ของเขา ที่เดินถือแฟ้มเอกสารชุดเดียวกับที่รินรดาเพิ่งพูดถึงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและปริศนาในชีวิตของรินรดาพร้อมกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ หากอยากรู้ว่าจุดจบของความแค้นครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ!