จดหมายที่ไม่เคยถูกส่ง

กลิ่นอายของกระดาษเก่าที่ถูกขังไว้ในลิ้นชักลับใต้พื้นไม้ปาร์เกต์ มันไม่ใช่แค่กลิ่นอายของเยื่อไม้ที่ผุพังตามกาลเวลานะคะ แต่มันคือกลิ่นอายของหยาดน้ำตา ความหวาดกลัว และวิญญาณครึ่งเป็นครึ่งตายของรินรดาในอดีต—ผู้หญิงคนที่อคินเคยคิดว่าเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้ "คุณไม่จำเป็นต้องหาหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่อยู่ในนั้น... มันถูกฝังกลบไว้พร้อมกับความรู้สึกที่ตายด้านของฉันไปนานแล้ว" เสียงของรินรดาดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเป็นกรงขังเธอ อคินยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ที่เคยคุกคามและกดขี่เธอด้วยความเย็นชาบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อย มือหนาที่กุมซองกระดาษสีครีมเก่าคร่ำคร่าไว้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ความเย่อหยิ่งและเหตุผลร้อยแปดที่เขาเคยใช้ปกป้องความใจร้ายของตัวเอง พังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองลายมืออันสั่นเครือบนซองจดหมาย *‘ถึง... คุณอคิน ผู้ชายที่ฉันเคยรักมากกว่าชีวิต’* ลายมือบรรจงที่เต็มไปด้วยรอยลบแก้สะท้อนถึงความลังเลและความเจ็บปวดในคืนวันที่เธอตั้งครรภ์น้องลีโอตามลำพัง รินรดายืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบมองอดีสามีด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนเนื้อเต้นเหมือนวันแรกๆ ที่วางแผนแก้แค้นนะคะ แต่เธอกลับรู้สึกสมเพช... สมเพชผู้ชายที่เพิ่งมารู้คุณค่าของลมหายใจคนอื่นก็ต่อเมื่อมันกำลังจะปลิวหายไปจากมือ อคินกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เขากำซองจดหมายในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของเขาราวกับถูกควักออกมาขยี้ด้วยมือเปล่า เมื่อสายตาไล่อ่านข้อความแต่ละบรรทัดที่รินรดาเคยพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากเขา—เสียงที่เขาเลือกจะเมินเฉย ปิดหู ปิดตา และผลไสเธอลงสู่เหวแห่งความโดดเดี่ยว *"คุณไม่ต้องกินยาคุมกำเนิดหรอกนะรินรดา เพราะเด็กในท้อง... ฉันไม่ได้ต้องการให้เขาเกิดมาเป็นภาระผูกพันระหว่างเรา"* ประโยคใจร้ายที่เขาเคยพูดใส่หน้าเธอในคืนวันครบรอบแต่งงานปีที่สอง ย้อนกลับมาทุบ1หัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อคินจำได้แม่นยำว่าในตอนนั้น รินรดานิ่งเงียบเพียงใด ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด มีเพียงความตายด้านที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ—และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่เขาสร้างปีศาจขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ปีศาจผู้เพียบพร้อมด้วยความเย็นชาที่จะกลับมาทวงทุกอย่างคืน "ทำไม..." เสียงของอคินแหบพร่าจนแทบไม่​เหลือเค้าโครงของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล "ทำไมคุณถึงไม่ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ผมอ่านตั้งแต่แรก... ทำไมริน" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบเสียจนอคินรู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางใจ เธอย่างสามขุมเข้าไปหาเขา ระยะห่างระหว่างเราในตอนนี้ช่างสั้นนิดเดียว แต่กลับไกลโพ้นราวกับอยู่คนละฟากฝั่งของความตาย "ส่งงั้นหรือคะ?" รินรดาเอียงคอมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่บาดลึก "คุณเคยให้อะไรฉันนอกจากความว่างเปล่าและเศษความเมตตาเหมือนทานให้อาหารสัตว์ ประตูห้องทำงานของคุณไม่เคยเปิดต้อนรับฉัน เอกสารหย่าที่คุณโยนใส่หน้าฉันในวันที่ฉันแท้งลูกแฝดคนแรก... มันยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำของฉันเลยนะคะ อคิน" ร่างของอคินเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ ความจริงที่ถูกเปิดเผยทีละน้อยมันช่างน่ากลัวและหนักหนາเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไหว ลูกแฝดคนแรกงั้นหรือ? เขาไม่เคย... เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอเคยตั้งท้องลูกแฝดกับเขาด้วยซ้ำ เพราะความหมาngเมินและความเห็นแก่ตัว ทำให้เขาทำลายชีวิตครอบครัวที่ควรจะสมบูรณ์แบบด้วยมือของตัวเอง "ริน... ผมขอโทษ ผม..." "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะ" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกน "เก็บมันไว้ใช้พร่ำเพ้อกับตัวเองในวันที่คุณต้องอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังนี้เถอะนะคะ เพราะต่อให้คุณคุกเข่าร้องขอความเห็นใจจนเลือดสาดกระเด็น ฉันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นผู้หญิงโง่คนเดิมที่รอคอยความรักจากคนไร้หัวใจอย่างคุณอีกแล้ว" บรรยากาศภายในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อคินมองหน้าอดีตภรรยาที่บัดนี้สง่างาม เด็ดเดี่ยว และทรงพลังยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยรู้จัก ความรู้สึกรัก ความรู้สึกผิด และความหลงใหลตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก เขาอยากจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก แต่มือคู่นี้... มันสกปรกเกินกว่าจะสัมผัสดอกไม้ที่เขาเป็นคนเหยียบย่ำจนบอบช้ำ ในขณะที่ความเงียบงันกำลังบีบเค้นหัวใจของคนทั้งสอง เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสองขวบก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก *“ม้ามี๊จ๋า... ลีโอได้ยินเสียงคุณปะป๋าคุยอะไรกันเหย”* ร่างป้อมของน้องลีโอในชุดเอี๊ยมหมีน้อยวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน สายตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากอคินราวกับพิมพ์เดียวกันกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนด้วยความสงสัย ไร้เดียงสา และเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่สามารถเยียวยารอยร้าวทุกอย่างได้... หรืออาจจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหม่ที่จะทำลายทุกสิ่งให้พินาศลงกว่าเดิม อคินหันขวับไปมองเด็กน้อย หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อดวงตาสีเข้มของตนเองประสานเข้ากับดวงตาคู่เล็กของลูกชาย ภาพความทรงจำทั้งหมดซ้อนทับกันอย่างโหดร้าย และก่อนที่อคินจะทันได้ก้าวเท้าเข้าไปหาเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง รินรดาก็ก้าวมาบังหน้าลูกชายไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ถูกยกขึ้นที่มุมปาก "จำไว้นะคะอคิน... เด็กคนนี้ไม่มีพ่อ และพ่อของเขา... ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันแล้วค่ะ" รินรดาก้มลงอุ้มร่างปุ่มป่ำของน้องลีโอขึ้นแนบอก หมุนตัวหันหลังให้สามีเก่าอย่างไร้เยื่อใย ขณะที่อคินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างหมดแรงเมื่อประตูห้องทำงานถูกปิดลงใส่หน้าพร้อมเสียงล็อกกลอนจากด้านนอก... ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินอคิน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงสั่นครืนขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากโรงพยาบาล พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนผลตรวจ DNA ฉบับจริงที่เพิ่งถูกส่งตรงถึงมือเขา... และผลลัพธ์นั้นระบุความเข้ากันได้ทางพันธุกรรมสูงถึง 99.99% โดยมีชื่อของ "อคิน" เป็นบิดาผู้ให้กำเนิดอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและการเอาคืนในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!