การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

“คุณเลิกเอาอดีตที่เน่าเฟะมาขวางทางชีวิตคนอื่นได้แล้ว ‘รินรดา’ เพราะต่อให้โลกนี้เหลือผู้หญิงคนเดียว ผมก็ไม่มีวันกลับไปมองคุณด้วยสายตาแบบเดิม” น้ำเสียงของคินน์เย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวหนัง คำพูดนั้นเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนคนฟังหน้าถอดสี เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชานั้นมันเสียดแทงยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ร่างสูงโปร่งของทายาทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงของโรงแรมหรู เขาไม่ได้ใส่ใจจะมองรินรดาที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอกสารในมือ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกข้างตัว เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดัง ‘ปึก’ สั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับประกาศิต “คินน์... คุณทำแบบนี้เพราะนังเด็กนั่นใช่ไหม? ไอ้เด็กกำพร้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นน่ะนะ!” รินรดาแผดเสียงขึ้นมา ความอดทนที่เธอเสแสร้งปั้นแต่งมานานขาดผึง เธอพุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าแขนเขา แต่คินน์ขยับกายหลบด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาดเหมือนก้าวถอยจากสิ่งปฏิกูล “อย่าเอาชื่อของพิมพ์พายมาแปดเปื้อนด้วยปากของคุณ” คินน์หันขวับ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ “จำไว้ให้ดีนะครับรินรดา สิ่งที่คุณทำกับเธอในงานเลี้ยงครั้งก่อน... ผมยังไม่ได้คิดบัญชี แต่ถ้าคุณยังไม่หยุด และยังบังอาจโผล่มาให้ผมเห็นหน้าอีก แม้แต่ที่ยืนในสังคมใบนี้ คุณก็จะไม่เหลือ” “คุณเปลี่ยนไปเพราะความรักหรือเพราะความโง่กันแน่!” “ผมเปลี่ยนไปเพราะผมได้เรียนรู้ว่า สิ่งที่สำคัญจริงๆ คืออะไร” คินน์ยืดตัวตรงจัดเนกไทให้เข้าที่ แม้จะดูนิ่งเฉยแต่กระแสความกดดันรอบกายเขาสูงจนรินรดาแทบหยุดหายใจ “และอย่างสุดท้ายที่ผมจะบอกคุณ คือใบลาออกและคำสั่งห้ามเข้าใกล้โครงการของผมทุกแห่งถูกส่งถึงมือคุณแล้ว ต่อจากนี้ไป ชีวิตคุณจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม... และไม่มีวันมี” เขาสะบัดตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองความพ่ายแพ้ที่รินรดากำลังเผชิญ ... คินน์ก้าวเข้ามาในคอนโดมิเนียมหรูด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เขาปลดกระดุมสูทออกลวกๆ โยนมันทิ้งไว้บนโซฟา ความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์ปมปัญหาที่ค้างคามานานเริ่มกัดกิน แต่ทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างบางที่นั่งขดตัวอยู่บนระเบียง หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเขาก็อ่อนยวบลงทันที พิมพ์พายนั่งกอดเข่ามองออกไปที่แสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวง เธอดูตัวเล็กและเปราะบางเหลือเกินในสายตาเขา คินน์เดินเข้าไปเงียบๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งซ้อนด้านหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกลิ่นไอจางๆ ของยาสูบพุ่งเข้าจมูกพิมพ์พาย เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขัดขืนเมื่อเขากอดกระชับร่างเธอเข้ามาแนบชิด “จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” พิมพ์พายถามเสียงเบา ไม่ได้หันมามองหน้า “เรียบร้อยครับ” คินน์วางคางลงบนไหล่มน ปลายจมูกคลอเคลียข้างแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ “ไม่มีรินรดา ไม่มีเรื่องอดีตให้ต้องกวนใจคุณอีกต่อไป” “ทำไมคุณถึงยอมทำขนาดนี้ล่ะคินน์... ทั้งที่ปกติคุณออกจะเย็นชาจนน่าหมั่นไส้” เธอแค่นยิ้ม แต่ดวงตากลับรื้นไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก คินน์ไม่ได้ตอบในทันที เขาพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาเชยคางเธอขึ้นสบตา สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวงแหนและลุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดอยู่บนริมฝีปากเธอ “เพราะสำหรับผม... คุณไม่ใช่แค่ใครสักคน แต่คุณคือความวุ่นวายเดียวที่ผมยินดีจะให้เข้ามาพังทลายกำแพงของผมลง” พิมพ์พายใจสั่นระรัว ยิ่งมองลึกลงไปในนัยน์ตาของคนตรงหน้า เธอยิ่งเห็นความจริงใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้ายนั่น ทว่า... ในจังหวะที่คินน์กำลังจะก้มลงประทับริมฝีปากเพื่อปิดช่องว่างระหว่างกัน เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องก็ดังขึ้นรัวถี่ ตามมาด้วยเสียงรหัสประตูที่ถูกกดซ้ำไปซ้ำมาอย่างรวดเร็ว ‘ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... ปิ๊บ!’ ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เรื่องของครอบครัวคุณพิมพ์พาย ทางฝั่งเจ้าหนี้เพิ่งบุกไปที่บ้านพักและตอนนี้พวกเขา... กำลังจะขุดคุ้ยความลับที่คุณพยายามปกปิดเอาไว้!” คินน์ชะงัก ร่างกายที่กำลังโน้มเข้าหาพิมพ์พายหยุดกะทันหัน ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ไขสันหลัง ในขณะที่พิมพ์พายหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อหันไปสบตากับคินน์ เขารู้สึกได้ทันทีว่า ‘ความลับ’ ที่เธอปิดบังไว้นั้น กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายทุกอย่างที่พวกเขาเพิ่งสร้างมา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "แบล็กสมิธในตำนาน" มาโดยตลอดนะครับ