ข้อตกลงแลกชีวิต

กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อและน้ำยาทำความสะอาดราคาถูกลอยอบอวลจนน่าคลื่นไส้ เสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่ตอกย้ำว่าเวลาของมารดาเธอกำลังเหลือน้อยลงทุกที พิมพ์พายยืนมองตัวเลขยอดค้างชำระค่ารักษาพยาบาลบนหน้าจอแท็บเล็ตของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังด้วยหัวใจที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สองแสนห้าหมื่นบาท... ตัวเลขที่มากกว่าเงินเก็บทั้งชีวิตของนักศึกษาปีสี่อย่างเธอเสียอีก "คุณพิมพ์พายครับ ทางเราจำเป็นต้องได้รับชำระยอดค้างทั้งหมดภายในวันนี้ มิฉะนั้นคงต้องทำเรื่องย้ายผู้ป่วยไปยังโรงพยาบาลรัฐตามสิทธิ์" น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกของเจ้าหน้าที่การเงินเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ "ขอเวลาฉันอีกสักนิดนะคะ... ฉันกำลังหาทางอยู่" พิมพ์พายกลืนก้อนสะอื้นลงคอ มือเรียวบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอโทรหาญาติสนิทมิตรสหายและรุ่นพี่ทุกคนเท่าที่จะนึกออก แต่คำตอบที่ได้มีเพียงความเงียบและเสียงสัญญาณตัดสายอย่างไร้เยื่อใย โลกใบนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง ยามที่คนเราล้ม ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาฉุด มีแต่จะเหยียบซ้ำให้จมดิน ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมนเข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องพักผู้ป่วยวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยปะปนกับบรรยากาศตึงเครียด คินน์ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลักราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องพัก ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาว "เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะตายสักที มันน่าสมเพช" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา พิมพ์พายหันขวับมามองผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่น แม้ในยามที่เธอย่อยยับที่สุด ความหยิ่งทะนงก็ยังไม่ยอมให้เธอก้มหัวใครง่ายๆ "ถ้าคุณมาเพื่อดูถูกฉัน เชิญกลับไปทางเดิมเลยค่ะ ฉันไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำกับคุณตอนนี้" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนพิมพ์พายต้องถอยหลังไปชนกับขอบเตียงผู้ป่วย ระยะห่างที่ลดลงทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้ เธอกำลังจะจมน้ำตายอยู่รอมร่อ" "คุณต้องการอะไรกันแน่ คินน์?" เธอเงยหน้าสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม "คุณรู้สถานการณ์ของฉัน ทำไมถึงยังตามมาซ้ำเติม?" คินน์ไม่ตอบทันที เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลแผ่นหนาออกมาวางกระแทกบนโต๊ะข้างเตียง เสียงนั้นดังทึบแต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์พาย เอกสารแผ่นนั้นถูกดึงออกมาเผยให้เห็นตัวเลขเจ็ดหลักในเช็คเงินสด และสัญญาบางอย่างที่พิมพ์พายไม่กล้าแม้แต่จะกวาดสายตาอ่านครบทุกบรรทัด "เซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วยอดหนี้ทั้งหมดของแม่เธอ รวมถึงค่ารักษาพยาบาลตลอดการรักษาที่เหลือ... ฉันจะจ่ายให้ทั้งหมด" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความกดดันและอำนาจเหนือกว่า พิมพ์พายก้มมองเช็คเงินสดสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง เธอรู้ดีว่าของฟรีไม่มีในโลก และข้อเสนอที่หอมหวานย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายแพงลิ่ว "แล้วฉันต้องแลกด้วยอะไร? ร่างกาย? ศักดิ์ศรี? หรือวิญญาณของฉัน?" เธอย้อนถามเสียงสั่น รisงอารมณ์พุ่งพล่านจนขอบตาร้อนผ่าว แต่เธอจะไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน พิมพ์พายสะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "แลกกับการมาเป็น 'ภรรยาจอมปลอม' ของฉัน... เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม" คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์พายเบิกตากว้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน เธอผะถอยหลังหนีสัมผัสอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "คุณว่าอะไรนะ? แต่งงานเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วหรือไง!" "ฉันไม่ได้บ้า และฉันก็ไม่ได้ขอร้องให้เธอปฏิเสธ" คินน์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง สีหน้ากลับมาเรียบเฉยราดรดความตื่นตระหนกของเธอให้มอดดับลงด้วยความเยือกเย็น "เธอมีเวลาคิดถึงสามนาที ถ้าไม่อย่างนั้น... เตรียมตัวย้ายแม่เธอไปโรงพยาบาลรัฐได้เลย" นิ้วเรียวของพิมพ์พายสั่นเทาทั้งที่พยายามควบคุมมันอย่างเต็มที่ เธอมองร่างไร้สติของมารดาบนเตียง สลับกับกระดาษสัญญาบนโต๊ะ ในอกข้างซ้ายเจ็บแปลบราถูกบดขยี้ ศักดิ์ศรีค้ำคอเธอก็จริง แต่ชีวิตของแม่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก, เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าปากกาบนโต๊ะด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันเซ็น... แต่มีข้อแม้ว่าคุณห้ามก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันเกินกว่าในสัญญา" มุมปากของคินน์กระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายพอใจในความพยศของแม่เสือสาวตรงหน้า เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ยินดีต้อนรับสู่กรงของฉัน... คุณภรรยา" พิมพ์พายกำลังจะอ้าปากตอกกลับข้อความเย้ยหยันนั้น ทว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูห้องพักจะถูกผลักเปิดออกโดยบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่สายตากลับจ้องมองมาที่พิมพ์พายด้วยแววตาร้ายกาจ "อ้าว... พี่คินน์คะ ยืนทำอะไรกันอยู่หรือคะเนี่ย ทำไมบรรยากาศถึงได้ดู... น่าสนใจขนาดนี้ล่ะคะ?" ...ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางเข้าสู่กรงขังแห่งความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!