หญิงสาวในหมอกแห่งความลืมเลือน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองน้ำมันเครื่องที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นผิวถนนคอนกรีตเสริมเหล็กผุพัง คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรย์กำลังยืนอยู่บนเขตเศรษฐกิจเก่าหมายเลขเจ็ด หาใช่ความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงตรงหน้าปรากฏเส้นกราฟค่าความหนาแน่นของข้อมูลที่แกว่งตัวขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขฐานสิบหกนับหมื่นแถวไหลผ่านม่านตาของเขาด้วยความเร็วสูงจนคนทั่วไปคงรู้สึกวิงเวียน แต่สำหรับเรย์แล้ว ทุก ๆ บايต์ของข้อมูลที่ผิดปกติเหล่านี้คือร่องรอยของบางสิ่งที่จงใจถูกลบออกไปจากระบบ "ค่าแฟรกเมนテーションของพื้นที่ตรงนี้สูงถึงแปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์... โครงสร้างฐานข้อมูลระดับเซิร์ฟเวอร์หลักไม่น่าจะปล่อยให้เกิดความเสียหายในจุดอับสายตานี้ได้ง่าย ๆ เว้นเสียแต่ว่า..." นิ้วเรียวของเรย์หยุดเคาะลงบนอากาศเบา ๆ ดวงตาคมกวาดมองผ่านกลุ่มหมอกสีเทาหนาทึบที่ลอยวนเวียนอยู่ราวกับมีชีวิต มันไม่ใช่หมอกไอน้ำตามธรรมชาติ แต่เป็น *ดาตาเนบิวลา* หรือกลุ่มก้อนโค้ดขยะที่ตกค้างจากการลบความทรงจำของผู้เล่นในระบบ VRMMO แห่งนี้ การก้าวล่วงเข้ามาในเขตปิดตายเช่นนี้มีความเสี่ยงสูงเกินกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปจะกล้าเสี่ยง แต่มันกลับเป็นจุดเชื่อมโยงเดียวที่อาจไขปริศนาเบื้องหลังการทุจริตของบริษัทผู้พัฒนาที่เขาตามหามาตลอดสามปี *แกร๊ก...* เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นแผ่วเบาจากความมืดเบื้องหน้า เรย์หยุดชنيดการเคลื่อนไหวทันที ทักษะ [การวิเคราะห์เชิงลึก (Deep Analysis)] ถูกกระตุ้นขึ้นทำงานโดยอัตโนมัติ สติปัญญาและสมาธิถูกดึงมาจดจ่อที่จุดกำเนิดเสียง เขาลดตัวลงต่ำจนไหล่แนบกับซากผนังคอนกรีต ครู่ต่อมา เงาร่างหนึ่งก็ก้าวทะลุผ่านม่านหมอกสีทึบออกมาอย่างเงียบเชียบ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จากระบบ และไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปที่สวมชุดเกราะเต็มยศตามแฟชั่นนิยม ร่างนั้นเป็นหญิงสาวในชุดคลุมยาวสีขาวมอซอที่ชายผ้าขาดวิ่นจนรุ่ยร่าย เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวสยายเคลียแผ่นหลัง เส้นผมบางส่วนพันกันยุ่งเหยิงราวกับไม่ได้ผ่านการหวีมาเป็นแรมปี ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวดระ้ำคือท่าทางการเดินของเธอ—มันไร้ซึ่งน้ำหนัก ไร้ซึ่งร่องรอยการลงน้ำหนักฝ่าเท้าบนพื้น ราวกับเธอกำลังลอยตัวอยู่เหนือพื้นผิวข้อมูลด้วยซ้ำ "คุณ..." เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอที่จะทำลายความเงียบงัน "ไม่ใช่เอ็นพีซี (NPC) ของระบบเขตนี้ และรหัสประจำตัวของคุณก็ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมรุ่นเก่าที่ถูกยกเลิกไปตั้งแต่ช่วงเปิดตัวเบต้าเทสต์" หญิงสาวชะงักฝีเท้า เธอนิ่งค้างไปราวกับระบบกำลังประมวลผลคำพูดของเขาก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมามอง ชั่วขณะที่ดวงตาสสีมรกตคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาของเรย์ ความรู้สึกหนาวเยือกก็แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความว่างเปล่าในแววตาคู่นั้น—มันไร้ซึ่งประกายของอัตลักษณ์ ไร้ซึ่งประวัติศาสตร์ส่วนตัว ราวกับผืนผ้าใบสีขาวที่ถูกลบข้อความออกจนหมดสิ้น "อัลกอริทึม... เก่าอย่างนั้นเหรอคะ?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยราวกับไม่ได้ใช้งานกล่องเสียงมาเป็นเวลานาน เอลล่าเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง มือเรียวบางข้างหนึ่งกำชายเสื้อคลุมแน่นจนข้อต่องอขาวซีด "ฉัน... ฉันชื่ออะไรหรือคะ? คุณ... รู้จักชื่อของฉันไหม?" เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางเก็บหน้าจอโฮโลแกรมลง ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เอลล่า... ชื่อนี้ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลผู้เล่นปัจจุบัน แต่ในฐานข้อมูลสำรองระดับลึกที่เขาแอบเจาะเข้าไปเมื่อสัปดาห์ก่อน มีชื่อของหัวหน้านักพัฒนาโปรแกรมระบบจำลองความทรงจำที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อห้าปีก่อน และเธอก็มีชื่อเดียวกันนี้ "ผมไม่รู้ชื่อเต็มของคุณ" เรย์ตอบตามความสัตย์จริง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ตรงหน้าซับซ้อนกว่าที่คาด "แต่ผมรู้ว่าคุณกำลังติดอยู่ในลูปความทรงจำที่ถูกเขียนทับซ้ำไปซ้ำมา และถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนี้นานกว่านี้ ตัวตนดิจิทัลของคุณจะถูกลบหายไปอย่างถาวรโดยระบบความปลอดภัยของเกม" เอลล่าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความสับสนขั้นสุด เธอยกมือขึ้นกุมขมับราวกับมีความทรงจำบางอย่างพยายามจะทะลักออกมาจากรอยหยักในสมองจำลอง "มันเจ็บค่ะ... ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เหมือนมีเข็มหมุดนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้ามาในหัว... ที่นี่คือที่ไหน? และทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้?" เรย์ไม่ตอบคำถามในทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิดอย่างระมัดระวัง ไม่คุกคาม แต่ก็ไม่ปล่อยให้ระยะห่างมากเกินไป สายตาสังเกตเห็นรอยแตกร้าวเรืองแสงสีแดงเข้มที่ต้นแขนซ้ายของเธอ—นั่นคือร่องรอยของ [System Corrupted Error] ระดับวิกฤต หากปล่อยไว้ไม่เกินสิบนาที ร่างกายของเอลล่าจะระเบิดออกเป็นข้อมูลขยะและสูญเสียสถานะตัวละครไปตลอดกาล "เพราะผมกำลังตามหาความจริงบางอย่าง... เช่นเดียวกับที่คุณกำลังพยายามจะจำมันให้ได้" เรย์ยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือแบออกในลักษณะที่เป็นมิตรและไร้ซึ่งอาวุธ "ถ้าไม่อยากให้ข้อมูลทั้งหมดสูญเปล่า จับมือผมซะ เอลล่า เรามีเวลาไม่มากก่อนที่ผู้ดูแลระบบจะตรวจพบร่องรอยการสนทนานี้" เอลล่ามองมือของเรย์สลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวของเขา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตาสีมรกตคู่นั้น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจยื่นมืออันสั่นเทาออกไปสัมผัสกับฝ่ามือของเขา *เปรี้ยะ!* ทันทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าสีฟ้าและโค้ดข้อมูลจำนวนมหาศาลก็ระเบิดประกายออกรอบตัวพวกเขาทั้งสอง ราวกับระบบกำลังพยายามปฏิเสธการเชื่อมต่อนี้ เสียงเตือนอันน่าหนวกหูของระบบดังขึ้นซ้ำ ๆ ในหัวของเรย์ **[Warning: Unauthorized data merging detected!]** **[Warning: Foreign entity "Ella" is attempting to access restricted memory sectors!]** **[Critical Alert: System integrity dropping below 50%!]** เรย์กัดฟันกรอด ใช้มืออีกข้างกดลงบนอุปกรณ์เชื่อมต่อที่ข้อมือเพื่อบังคับโอเวอร์คล็อกระบบป้องกันภัยส่วนตัวเพื่อต้านทานแรงดันข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา แต่วินาทีที่เขากำลังจะดึงเอลล่าเข้ามาในเขตปลอดภัย พื้นที่คอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์อย่างไร้เสียงเตือนล่วงหน้า เงาร่างมหึมาสีดำสนิทที่ปราศจากรูปร่างชัดเจน ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่างของหลุมดำนั้น ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่เปิดขึ้นพร้อมกันในความมืด มันจ้องมองมาที่พวกเขาทั้งคู่ด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับนักล่าที่รอคอยเหยื่อเดินเข้ามาในกรงขังมานานแสนนาน และก่อนที่เรย์จะได้ทันเอ่ยปากเตือน เอลล่าที่ยืนอยู่ข้างกายก็เบิกตากว้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความว่างเปล่าเย็นเยียบอีกครั้ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรงก่อนที่เสียงกระซิบอันแผ่วเบาจะลอดริมฝีปากออกมา... เป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากตัวเธอในตอนนี้ แต่มาจากเบื้องลึกของความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ *"...ระวังตัวด้วยนะ เรย์... มันรู้อยู่แล้วว่านายจะต้องกลับมาที่นี่..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรานะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปมันส์สะใจในตอนต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ!