มิตรภาพท่ามกลางความสงสัย

เสียงกระแทกของปลอกดาบเหล็กกล้ากับพื้นหินทรายดังสะท้อนก้องไปทั่วซากโบราณสถานชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของราและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอความร้อนจากเวทมนตร์ที่เพิ่งมอดดับลง เรย์ยืนนิ่งสงบ สายตาภายใต้กรอบแว่นอินเทอร์เฟซระบบกวาดมองประเมินตัวเลขสถานะความเสียหายบนหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ยังคงกะพริบเตือนเป็นจังหวะ เบื้องหน้าของเขาคือรอยแยกขนาดใหญ่บนผนังศิลาแลง ซึ่งเกิดจากการโจมตีด้วยทักษะขั้นสูงเมื่อครู่ ร่องรอยพลังงานเวทสีครามยังคงหลงเหลืออยู่ราวกับหยดน้ำค้างบนใบบอน เรย์ขยับแว่นเล็กน้อย สมองส่วนหน้าประมวลผลตรรกะของระบบเกม *เอเธอร์เน็ต ออนไลน์* อย่างรวดเร็ว—ค่าความคงทนของกำแพงลดลงไปร้อยละเจ็ดสิบสี่ จุดอ่อนของมอนสเตอร์ระดับปรมาจารย์เมื่อครู่ไม่ได้อยู่ที่ใจกลาง แต่เป็นจุดตัดของวงจรมานาใต้พื้นต่างหาก "นายกำลังคำนวณอะไรอยู่น่ะ? หน้าตานิ่วขนาดนั้น ระวังรอยตีนกาขึ้นเร็วนะคะคุณนักคำนวณ" เสียงใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทเล็กๆ ดังขึ้นจากมุมเสาหิน เอลล่าทรุดตัวลงนั่งยองๆ มือเรียวบางกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบละอองมานาออกจากคมดาบสั้นคู่ใจ แม้เสื้อผ้าคลุมนักเดินทางของเธอจะเปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการต่อสู้ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ไม่ใช่การเอาชีวิตรอดจากบอสลับ แต่เป็นเพียงการละเล่นแก้เบื่อในยามบ่าย เรย์ละสายตาจากหน้าจอระบบ หันมามองหญิงสาวผู้มีอดีตเป็นถึงเกมเมอร์ระดับตำนานแต่กลับจำอะไรไม่ได้แม้แต่ชื่อกิลด์ของตัวเอง เขาถอนหายใจเบาๆ เชิงระอา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตามแบบฉบับของตน "ฉันกำลังคำนวณความคุ้มค่า ว่าการที่ฉันต้องมาเสียเวลายืนปกป้องคนที่ไม่ยอมพกยาฟื้นพลังมาด้วยเนี่ย มันคุ้มกับแต้มประสบการณ์ที่ได้มาหรือเปล่าต่างหากค่ะ... เอลล่า" "อุ๊ย! พูดแบบนี้ใจร้ายจังเลยนะคะ" เอลล่าหัวسเราะคิกคัก ยืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามชายเสื้อคลุมลวกๆ "อีกอย่าง ฉันไม่ได้ลืมพกสักหน่อย แค่กระเป๋าช่องเก็บของมันเต็มไปด้วยไอเทมขยะที่นายบอกว่า 'ไร้ประโยชน์' ต่างหากเล่า ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าซากโบราณสถานเฮงซวยนี่จะซ่อนกับดักเวทมนตร์โบราณไว้ซ้อนกันถึงสามชั้นแบบนั้น" บรรยากาศตึงเครียดจากการต่อสู้เมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบสงบที่ถูกแทนที่ด้วยบทสนทนาอันเป็นธรรมชาติ เรย์ไม่ได้เอ่ยปากเถียงต่อ เพราะสิ่งที่เธอกล่าวมามีส่วนถูก—ระบบแผนที่ของดันเจี้ยนนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดคำสั่งรุ่นเก่าที่ซับซ้อนเกินกว่าผู้เล่นทั่วไปจะรับมือไหว หากไม่มีสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมและแม่นยำระดับเดียวกับเอลล่า ทั้งเขาและเธอคงกลายเป็นเพียงข้อมูลขยะที่ถูกรีเซ็ตไปตั้งแต่อยู่ที่ชั้นแรกแล้ว เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาว แขนเสื้อคลุมถูกพับขึ้นเผยให้เห็นข้อมือที่มีสัญลักษณ์อินเทอร์เฟซเรืองแสงจางๆ เขายื่นขวดโพชั่นระดับสูงที่กลั่นจากสมุนไพรหายากในเขตแดนเหนือให้เธอ "รับไปค่ะ... ถึงคุณจะบอกว่าเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าค่าพลังชีวิตลดลงต่ำกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ในสถานการณ์เมื่อกี้ ระบบประเมินผลงานของปาร์ตี้จะตกลง และนั่นหมายถึงของดรอปหายากที่เราควรจะได้ จะกลายเป็นแค่เศษเหล็กราคาถูก" เอลล่าก้มมองขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีมรกตในมือ นัยน์ตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะ ร่องรอยความระแวดระวังที่เคยซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของจิตใจค่อยๆ เจือจางลง นางยิ้มรับด้วยรอยยิ้มที่จริงใจกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา "ขอบใจนะ... เรย์ นายเนี่ย ปากจัดเป็นกรดแต่ใจดีกว่าที่คิดแฮะ แบบนี้ชักจะทำให้ฉันอยากร่วมทางด้วยนานๆ ซะแล้วสิ" "ชั่วคราวค่ะ" เรย์รีบแก้คำพูดทันควัน น้ำเสียงจริงจัง "เราตกลงกันแค่ว่าจะร่วมมือกันเคลียร์ดันเจี้ยน 'หอคอยแห่งกระจกเงาดารา' นี้ให้เสร็จสิ้นเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับความทรงจำของคุณ และหลังจากนั้น ต่างคนต่างไป ไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น" "จ้าๆ พ่อคนระเบียบจัด" เอลล่าลากเสียงยาวอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก นางเปิดจุกขวดโพชั่นแล้วดื่มรวดเดียวหมด พลังชีวิตสีแดงที่เคยกระพริบเตือนวิกฤตค่อยๆ ฟื้นคืนกลับสู่ระดับปกติ แสงสีทองจางๆ แผ่ซ่านรอบตัวแสดงถึงสถานะบัฟที่ทำงานอย่างสมบูรณ์ "แต่ก็นะ... การเดินทางคนเดียวในเกมนี้มันน่าเบื่อจะตาย ชายหนุ่มผู้มองโลกด้วยตัวเลขอย่างนายเนี่ยแหละ เหมาะจะเป็นสมองส่วนหน้าให้ฉันที่สุดแล้ว" เรย์ส่ายหัวเบาๆ กับความหน้ามึนของอีกฝ่าย แต่ลึก ภายในใจกลับมีความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดก่อตัวขึ้น—ตั้งแต่เหตุการณ์ความอยุติธรรมในระบบอดีตที่พรากทุกสิ่งไปจากเขา เรย์ก็ไม่เคยไว้ใจใครหน้าไหนอีกเลย การเดินทางคนเดียวภายใต้กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดคือเกราะป้องกันตัวที่ดีที่สุด แต่กับเอลล่า... หญิงสาวผู้จำอดีตไม่ได้แม้แต่ชื่อตนเอง กลับมองทะลุผ่านกำแพงความเย็นชาของเขาเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าขัดจังหวะความคิดของทั้งคู่ [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'เรย์' และผู้เล่น 'เอลล่า' ผ่านเงื่อนไขลับ 'พันธมิตรแห่งจิตวิญญาณ' สำเร็จ] [ระดับความสัมพันธ์ในปาร์ตี้เพิ่มขึ้นสู่ขั้น: 'คู่หูผู้รู้ใจ' (Soul-bound Partner)] [ปลดล็อกทักษะประสาน: 'ซิงโครไนซ์ คอมโบ' (Synchronized Combo)] เรย์ชะงักไป ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย การปลดล็อกทักษะประสานระดับสูงในดันเจี้ยนเดี่ยวเช่นนี้เป็นสิ่งแทบเป็นไปไม่ได้ตามตรรกะของเกม เว้นแต่ว่า... ค่าสถานะความเข้ากันของคลื่นสมอง (Neural Sync Rate) ระหว่างพวกเขาจะทะยานเกินร้อยเปอร์เซ็นต์โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว เอลล่าเองก็หุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังทันทีเมื่อหน้าจออินเทอร์เฟซสีทองแผ่ขยายวงกว้างออกไปจนกลบแสงไฟจากคบเพลิงโดยรอบ "เรย์... บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไป" เอลล่ากระซิบเสียงเบา คมดาบในมือถูกยกขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวพร้อมปะทะ พื้นหินทรายใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแรงระเบิดจากกับดักเวทมนตร์ แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากเบื้องบน ราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาเพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานนับพันปี เศษหินบนเพดานร่วงหล่นลงมาเป็นฝอย ก่อนที่ผนังด้านทิศเหนือจะค่อยๆ แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นทางเดินลับที่ถูกผนึกไว้ด้วยผนังเวทมนตร์สีเลือด ณ ใจกลางความมืดมิดของทางเดินนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่องช้า เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่คู่หนึ่งลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยจิตสังหารอันบริสุทธิ์ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก สมองส่วนหน้าประมวลผลข้อมูลของศัตรูตัวใหม่ทันที แต่ทว่า... หน้าจอระบบกลับปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วที่ไม่มีอยู่ในสารบบข้อมูลใดๆ ของเกม [คำเตือนวิกฤตระดับสูงสุด: ตรวจพบผู้เล่นนิรนามรหัส '000' เข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม] [ระบบกำลังถูกแทรกแซง... ไม่สามารถตัดการเชื่อมต่อได้!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับเรานะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปมันส์สะใจในตอนต่อไปอย่างแน่นอนค่ะ!