คืนวุ่นวายกับเจ้านายจอมดุ

กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงระยับที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก... ไม่ใช่กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มบนโต๊ะทำงานของผมในยามบ่าย และไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของห้องนอนขนาดหกเสื่อในอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ของตัวเองอย่างแน่นอน สัมผัสแรกที่ปลุกผมให้หลุดจากห้วงนิทราไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกอันน่ารำคาญ แต่เป็นน้ำหนักอุ่นๆ พาดผ่านช่วงเอว ความรู้สึกเหมือนถูกท่อนซุงขนาดใหญ่พาดทับทำให้ผมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด "อย่าขยับ... น่ารำคาญจริง" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกชันไปทั้งร่าง สติที่กระเจิดกระเจิงค่อยๆ กลับคืนมาทีละน้อย ดวงตาที่ยังคงงอแงจากการอดนอนเบิกโพลงขึ้นทันที ภาพเพดานห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย ปลอกหมอนสีเทาเข้มเนื้อดี และ... แขนแกร่งของใครบางคนที่กำลังตระกองกอดเอวผมไว้แน่นราวกับผมเป็นหมอนข้างตัวโปรด ผมก้มมองสภาพตัวเองในอ้อมแขนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพล เสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนหลุดลุ่ยกระดุมหายไปสองเม็ด เนกไทถูกโยนทิ้งไปอยู่ที่ไหนสักแห่งบนพื้น และที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ... หน้าอกของผมกำลังแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของไอ้คนเผด็จการที่ผมท่องนะโมสามจบก่อนนอนทุกคืนเพื่อสาปแช่งไม่ให้เข้าใกล้ *ธาม* ซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เย็นชา และปากร้ายเป็นที่หนึ่งกำลังนอนหลับสนิท... บนเตียงเดียวกับผม! สมองของผมรวนเรจนแทบช็อต ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละเฟรม ปาร์ตี้ฉลองปิดโปรเจกต์ใหญ่ที่บริษัท... เหล้าค็อกเทลสีสวยที่ผมคิดว่ามันคือน้ำผลไม้... ความมึนหัวจนโลกหมุนติ้ว... และภาพสุดท้ายที่ผมจำได้รางๆ คือเสียงดุๆ ของธามที่กำลังบ่นว่าผมเมาเรื้อรัง ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดฉับไป ให้ตายเถอะ ร่างกายผมแข็งทื่อเป็นหิน ผมพยายามกลั้นหายใจแล้วค่อยๆ แกะมือปลาหมึกของท่านซีอีโอออกทีละนิ้วอย่างเงียบเชียบที่สุด "คิดจะหนีไปไหน หึ?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีโดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมลืมตา ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองผมด้วยความหงุดหงิดในที่ทำงานค่อยๆ ปรือขึ้น เผยให้เห็นแววตากรุกริบที่คนละเรื่องกับลุคผู้บริหารมาดขรึมโดยสิ้นเชิง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติอยู่ห่างจากผมไม่ถึงคืบ รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ทำให้ผมหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ปล่อยผมนะครับ คุณธาม! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมผมถึงมานอนอยู่บนเตียงคุณได้!" ผมโวยวายเสียงกระซิบ พยายามผลักอกอีกฝ่ายออกสุดแรง แต่แรงของคนเพิ่งตื่นกลับมหาศาลเสียจนผมขยับเขยื้อนไม่ได้เลย "จำไม่ได้หรือไง... ว่าใครกันแน่ที่เดินมาเกาะแขนผมแจแล้วร้องไห้งอแงบอกว่าห้องผมแอร์เย็นกว่าห้องตัวเอง" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับตัวเข้าไปใกล้ผมอีกนิดจนหน้าผากของเราเกือบจะชนกัน แววตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นผมสติแตก "ผมไม่ได้พูดแบบนั้นแน่ๆ! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้านาย!" ผมดิ้นรนขัดขืนสุดฤทธิ์ ใบ้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "หึ ปากเก่งจังนะพาย... เมื่อคืนตอนอยู่ในรถ เธอยังไม่พูดจาแบบนี้เลยนี่นา" ธามจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าผมตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น "ผมไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ ลงไปใช่ไหม..." ผมถามเสียงสั่น ความทรงจำขาดหายไปครึ่งท่อนทำให้ผมกลัวจนแทบไม่กล้าคิดต่อว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราบ้าง ธามไม่ตอบทันที เขายันตัวขึ้นเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันศีรษะไว้ ส่วนมืออีกข้างไล้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ระหน้าผากผมออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในที่ทำงานทำเอาผมชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความซุนเดเระที่เคยคิดว่าเข้ากระดูกดำของเจ้านายหนุ่มดูเหมือนจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในระยะประชิดนี้ "อยากรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้น..." ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากผม "งั้นก็ลองทายดูสิ... ว่าเมื่อคืนใครกันที่เป็นคนบอกว่า..." *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักและเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกในห้องนอนทันที ธามชะงัก สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดฉับพลัน "ใครมาวะ..." ธามสบถเบาๆ อย่างขัดใจ ผมใช้จังหวะนั้นผลักอกเขาเต็มแรงจนเซตกเตียง รีบควAหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมาสวมลวกๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจกลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะเสียงเรียกniหน้าห้องพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อธามด้วยความคุ้นเคยดังลอดเข้ามา "ธามคะ! เปิดประตูให้รินหน่อยค่ะ! รินรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" เสียงของ *รินดา* อดีตคนรักเก่าที่บินกลับมาจากต่างประเทศและพยายามตามตื้อขอคืนดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปังๆ ผมหันไปสบตากับธามที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างเตียง แววตาของเจ้านายหนุ่มฉายแวววุ่นวายใจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ผมกำลังยืนกุมขมับกับหายนะซ้อนสองที่กำลังถาโถมเข้ามาในเช้าวันใหม่ ธามขบกรามแน่นก่อนจะสาวเท้าก้าวไปที่ประตูห้องนอน แต่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิด รินดาก็ถือวิสาสะกดรหัสผ่านประตูห้องเข้ามาได้สำเร็จ! เสียงประตูเปิดผางพร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องรับแขกทำเอาผมที่ยืนอยู่หลังประตูห้องนอนถึงกับเข่าอ่อน แล้วสายตาดุจเหยี่ยวของรินดาก็หันมามองตรงมาที่ห้องนอน... ที่ซึ่งมีผมยืนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยหัวฟูอยู่เคียงข้างธามในสภาพเพิ่งตื่นนอน! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ