รูมเมตตัวแสบกับแผนการย้ายเข้า

“ไออุ่น ถ้านายยังไม่หยุดจัดกระเป๋าเหมือนกำลังจะย้ายบ้านไปดาวอังคาร ฉันคงต้องใช้กฎทางฟิสิกส์เรื่องแรงดึงดูดกระชากนายมานั่งที่เก้าอี้เดี๋ยวนี้” เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทของ ‘คิน’ ดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานอย่างสบายอารมณ์ เขากำลังหมุนปากกาในมือเล่น ราวกับว่าความวุ่นวายตรงหน้าผมเป็นเพียงการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่น่าขบขัน “ไม่ต้องมายุ่งกับของของฉันเลยนะคิน!” ผมหันไปตวาดใส่รูมเมตตัวดีที่เพิ่งได้รับคำสั่งจากหอพักให้มาแชร์ห้องร่วมกับผมอย่างไม่เต็มใจ มือผมยังคงยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางด้วยความโมโห “นายย้ายเข้ามาวันแรกก็ยึดพื้นที่ไปเกินครึ่งห้องแล้ว นี่ขนาดฉันมาทีหลังนะ ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากจะทำปฏิกิริยาเคมีกับนายแบบที่ระเบิดตู้มหายไปจากห้องนี้เลย!” คินหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาพราวระยับ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขาเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดยืนอยู่ข้างหลังผม กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นคล้ายหนังสือเก่ากับเปปเปอร์มินต์ลอยปะทะจมูกจนผมต้องถอยกรูด “ทำปฏิกิริยาระเบิดงั้นเหรอ? ในทางเคมีน่ะ การจะให้สารสองชนิดทำปฏิกิริยากันได้ต้องมี ‘พลังงานกระตุ้น’ หรือ Activation Energy ที่มากพอเสียก่อน” เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูจนผมขนลุกชัน “นายแน่ใจนะว่าอยากจะใส่พลังงานกระตุ้นให้ฉัน... เพราะถ้าปฏิกิริยาเริ่มต้นขึ้นแล้ว มันมักจะหยุดลงยากเสียด้วยสิครับ คุณไออุ่น” “เพ้อเจ้อ!” ผมผลักอกเขาออกเต็มแรง แต่คนตัวสูงกลับขยับตัวตามสัญชาตญาณราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด “ฉันไม่ได้จะมาทำปฏิกิริยาอะไรกับนายทั้งนั้น ฉันแค่จะมาเรียน และถ้าเป็นไปได้ อยากจะอยู่อย่างสงบสุขโดยไม่มีคนกวนประสาท!” “หึ ผมกวนประสาทตรงไหน” คินเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะหยิบตุ๊กตาตัวจ้อยที่ผมพยายามจะซ่อนไว้ใต้กองผ้าขึ้นมาถือเล่น “เห็นไหมครับ ห้องนี้น่ะมันเล็กนิดเดียว การที่นายเอาของมาเยอะขนาดนี้มันทำให้ ‘ความหนาแน่น’ ของสิ่งของในห้องสูงเกินไป จนอากาศแทบไม่ถ่ายเท อะตอมในห้องนี้มันอึดอัดแทนนายนะเนี่ย” ผมกัดฟันกรอด แย่งตุ๊กตาคืนมาด้วยความเร็วแสง “นี่! เลิกเอาวิชาการมาอ้างเพื่อแกล้งฉันสักที! นายก็รู้อยู่เต็มอกว่าหอพักสั่งให้เราอยู่ด้วยกัน เพราะงบประมาณการจัดสรรพื้นที่หอพักมันจำกัด ไม่ได้เกี่ยวกับความหนาแน่นอะไรของนายหรอก!” บรรยากาศในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่หมุนเอื่อยๆ คินเปลี่ยนท่าทางจากที่ดูขี้เล่นกลายเป็นนิ่งสงบ เขามองไปรอบห้องที่ถูกจัดแบ่งอย่างกึ่งๆ ก่อนจะหันมาสบตากับผมตรงๆ สายตาคู่นั้น... สายตาที่ผมมักจะแพ้ทางอยู่บ่อยครั้ง “อุ่น...” เขาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนใจกระตุก “ถ้าการย้ายเข้ามาของฉันมันทำให้นายอึดอัดขนาดนี้ งั้นฉันมีข้อเสนอ... เรามาทำสัญญารูมเมตกันไหม? ใครทำผิดกฎ ต้องยอมทำตามคำสั่งอีกคนหนึ่งหนึ่งอย่าง... ตลอดเทอมนี้” ผมขมวดคิ้ว ลังเลใจ “กฎอะไร?” คินหยิบสมุดโน้ตออกมาจากกระเป๋ากางเกง จดอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกางออกมาให้ผมดู 1. ห้ามเดินละเมอมาแย่งผ้าห่มคนอื่น 2. ห้ามบ่นเวลาอีกคนอ่านหนังสือดึกๆ 3. ห้าม... ‘แอบชอบ’ รูมเมตของตัวเองก่อนเด็ดขาด “ข้อสามนี่มันอะไรของนาย!” ผมหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธ (หรือเขินกันแน่ก็ไม่รู้) โยนหมอนใบเล็กใส่หน้าเขา “นายนี่มันประสาทกลับไปแล้วแน่ๆ คิน!” คินรับหมอนไว้ได้ทัน เขาหัวเราะร่าอย่างชอบใจ ก่อนจะวางหมอนลงบนเตียงของผม แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะคอมของตัวเอง นิ้วเรียวพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนคีย์บอร์ดสักพัก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ผมยิ้มหนึ่งที่ดูมีความหมายแปลกๆ “ไม่รู้สิครับ บางทีผลลัพธ์ของสมการอาจจะเปลี่ยนไปโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้” ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปด่าเขากลับ เสียงแจ้งเตือนแชตในโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นข้อความจากคินที่เพิ่งส่งมาเมื่อวินาทีก่อน [คิน: อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธข้อสามนะครับอุ่น...] [คิน: เพราะที่ผ่านมา... ฉันไม่เคยบังคับให้สารไหนมาทำปฏิกิริยากับฉันเลยนะ] [คิน: ถ้าสารนั้นไม่ได้ ‘อยาก’ จะละลายรวมกับฉันจริงๆ ตั้งแต่แรก] ผมชะงัก นิ้วมือสั่นเทาขณะอ่านข้อความนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผมเงยหน้าขึ้นมองคินที่กำลังนั่งจ้องผมอยู่ผ่านกระจกเงาหน้าโต๊ะทำงาน แววตาของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความนัยบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจผมอย่างรุนแรง ทว่า... ก่อนที่ผมจะได้ทันพิมพ์ตอบโต้หรือตวาดเขากลับ ข้อความใหม่จากกลุ่มไลน์คณะก็เด้งขึ้นมาแทนที่ [ประกาศจากอาจารย์ภาควิชา: สำหรับนักศึกษาชั้นปีที่ 2 ทุกคน โปรดเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการทดลอง Lab พิเศษคืนนี้ โดยให้จับคู่รูมเมตเพื่อทำโปรเจกต์ ‘ปฏิกิริยาหัวใจ’ ร่วมกัน... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด] ผมอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่คินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงมาหาผมพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหมุนคว้าง “ดูเหมือน ‘โชคชะตา’ จะอยากให้เราทำแล็บด้วยกันนะครับอุ่น... เตรียมตัวให้พร้อมนะ เพราะแล็บนี้... ‘ร้อนแรง’ กว่าที่นายคิดไว้เยอะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ!