ฝนตกกับเรื่องราวของความชื้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของมีนสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง ข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มลับสภานักศึกษาเด้งขึ้นมาพร้อมกับภาพถ่ายระยะประชิดที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวของคนทั้งสามคนดิ่งวูบลงไปทันที คินหรี่ตาลงเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นย่นเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์ ในขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความเจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนเคย ทว่ากลับเต็มไปด้วยประกายคมกริบของนักคำนวณที่กำลังประมวลผลสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้า "ไอ้คิน แกดูนี่ ดิ... ทางนั้นมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" มีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอแชตให้เห็นข้อความขู่คุกคามที่ถูกส่งมาจากบัญชีนิรนาม "มันบอกว่าโปรเจกต์วิจัยเรื่อง 'สารชีวภาพสังเคราะห์' ของพวกเราที่ส่งประกวดชิงทุนระดับประเทศ จะถูกแฉว่าลอกเลียนแบบข้อมูล ถ้าคืนนี้แกไม่ถอนตัวจากการเป็นหัวหน้าทีม" ไออุ่นเบิกตากว้างจนแทบจะถล่นออกมาจากเบ้า มือบางที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ถึงกับสั่นเทาด้วยความโกรธ "บ้าที่สุด! พวกมันไม่มีปัญญาทำผลงานเองแล้วจะมาใช้วิธีสกปรกแบบนี้เนี่ยนะ!" ไออุ่นส่งเสียงโวยวายลั่นห้องสมุดโซนเงียบสงบจนบรรณารักษ์ต้องส่งสายตาพิฆาตมาให้ ร่างบางขยับเข้าไปใกล้คินโดยไม่รู้ตัว ความตื่นตระหนกทำให้ลืมกำแพงที่เคยสร้างไว้ระหว่างกันจนหมดสิ้น "คิน ทำไงดีล่ะ หลักฐานข้อมูลดิบทั้งหมดอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของนาย ถ้าพวกมันแฮกเข้าไปได้ล่ะก็..." "ใจเย็นก่อนครับ ไออุ่น" คินเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้เบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นจัดส่งผ่านผิวเนื้อช่วยดึงสติของไออุ่นให้กลับคืนมา "ไม่มีใครแฮกเซิร์ฟเวอร์ของผมได้ง่ายๆ หรอกครับ ต่อให้พวกมันเก่งแค่ไหน แต่ระบบความปลอดภัยที่ผมใช้ มันไม่ใช่แค่รหัสผ่านธรรมดา..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาใสซื่อที่กำลังตื่นตระหนกของไออุ่น รอยยิ้มมุมปากที่หายไปนานกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่จตั้งใจเอ่ยเพื่อลดความกดดัน "...มันแน่นหนาและซับซ้อน ยิ่งกว่าความรู้สึกที่ผมมีให้คุณตอนนี้เสียอีกนะครับ" ไออุ่นสำลักลมหายใจตัวเองทันที "นี่มันเวลาไหนแล้ว! นายยังมีอารมณ์มาหยอดอีกเหรอไอ้คุณรูมเมตสติเพี้ยน!" "ก็เวลาที่สถานการณ์ตึงเครียดที่สุด เรายิ่งต้องเพิ่มสารเอ็นдор์ฟินในสมองไม่ใช่เหรอครับ" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้มีน "มีน นายช่วยจัดการเรื่องเอกสารยืนยันความเป็นเจ้าของสิทธิ์งานวิจัยกับทางคณบดีก่อน เดี๋ยวฉันกับไออุ่นต้องรีบกลับไปที่หอพัก... ดูท่าทางฟ้าฝนข้างนอกจะไม่ค่อยเป็นใจแล้วด้วย" สิ้นคำพูดของคิน เสียงคำรามครืนของฟ้าผ่าก็ดังสนั่นมาจากเบื้องบน ราวกับเป็นสัญญาณเตือนจากธรรมชาติ เมื่อทั้งสองคนก้าวเท้าออกมาจากตัวตึกคณะวิทยาศาสตร์ เม็ดฝนเม็ดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ทัศนียภาพรอบด้านถูกม่านน้ำสีเทาบดบังจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับเป็นเวลาค่ำคืน ทั้งที่เพิ่งจะบ่ายคล้อยเท่านั้น ไออุ่นยืนกอดอกหนีบตัวเองด้วยความหนาวสั่น ละอองฝนที่สาดกระเซ็นทำให้เสื้อเชิร์ตสีขาวบางแนบไปกับแผ่นหลัง ลมหนาวพัดกรรโชกมาวูบใหญ่จนเจ้าตัวต้องย่นคอหนี "ซวยชะมัด... ลืมเอาร่มมาด้วยอีก" ไออุ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย พรึบ! ร่มกันฝนสีดำสนิทถูกกางออกเหนือศีรษะของไออุ่นอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอยเข้าจมูก ไออุ่นหันไปมองก็พบว่าคินกำลังถือร่มคันใหญ่ให้ โดยที่ไหล่ด้านขวาของชายหนุ่มเปียกโชกไปด้วยเม็ดฝนที่สาดเข้ามา เพราะเขาจงใจเอียงร่มมาทางไออุ่นจนหมด "นาย... ไหล่เปียกหมดแล้วนะ" ไออุ่นทักด้วยความตกใจ พยายามจะดันด้ามร่มให้กลับมาอยู่ตรงกลาง "ไม่เป็นไรครับ ยอมเปียกนิดหน่อย ดีกว่าปล่อยให้คนสำคัญของผมต้องเป็นไข้หวัด" คินพูดหน้าตาเฉย สายตาพินิจพิเคราะห์มองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความหนาว "คุณรู้ไหมครับว่า ทำไมเวลาฝนตก กลิ่นอดิน (Petrichor) ถึงหอมชวนให้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้?" "ใครจะไปรู้เล่า! รีบเดินเถอะน่า เปียกหมดแล้วเนี่ย" ไออุ่นโวยวายกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เริ่มประท้วงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "มันเกิดจากสารแบคทีเรียในดินที่ชื่อว่า แอคติโนมัยซีท (Actinomycetes) ปล่อยสารเคมีที่เรียกว่า Geosmin ออกมาเมื่อโดนน้ำฝนกระทบครับ" คินอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก้าวเดินเคียงข้างคนตัวเล็กอย่างระมัดระวังไม่ให้สะดุด "ก็เหมือนกับคุณนั่นแหละครับ... ต่อให้สภาพแวดล้อมรอบตัวจะโกลาหลแค่ไหน แต่การได้กลิ่นอายความน่ารักของคุณ ก็ทำให้ปฏิกิริยาเคมีในหัวใจผมทำงานผิดปกติทุกที" ไออุ่นสะดุดขาตัวเองเกือบจะล้มหัวคะมำ โชคดีที่คินคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ท่อนแขนแข็งแรงรั้งตัวไออุ่นเข้ามาแนบชิดอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของกันและกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปราย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตของไออุ่นเบิกกว้างด้วยความทำอะไรไม่ถูก ขณะที่คินก้มมองลงมาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกเล่น "ระวังหน่อยครับ ไออุ่น... หรือว่าคุณตั้งใจจะล้มใส่ผมกันแน่ หืม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู ทำเอาไออุ่นรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ ครืนซ่า! เสียงฟ้าผ่าครั้งใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่ไฟส่องทางบริเวณทางเดินกลับหอพักเกิดดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบในเสี้ยววินาที ในความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงาร่างของกันและกัน มือของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของไออุ่นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบกระハายที่เยือกเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้นข้างหู "ระวังตัวไว้ให้ดีนะ... คุณหนูไออุ่น ของเล่นชิ้นนี้ อาจจะพังคามือพวกเราก่อนที่จะได้ส่งมอบให้คนสั่งซะอีก" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ