บทส่งท้าย: คดีใหม่หัวใจเดิม

กลิ่นอายของธูปหอมผสมผสานกับกระดาษยันต์โบราณที่ถูกเผาทำลายจนเหลือเพียงเถ้าธุลี ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างของสำนักตรวจสอบไสยเวทภาคีบูรพา เสียงดีดลูกคิดเบา ๆ ของเครื่องมือคำนวณพลังงานวิญญาณรุ่นใหม่ล่าสุดดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับความเงียบงันยามบ่ายที่ข้างนอกหน้าต่างกระจกใส ฝนเพิ่งหยุดตกและทิ้งละอองไอน้ำไว้บนยอดไม้ รณพีร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ดวงตาคมกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบ 'เนตรสยบวิญญาณ' ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวเลขค่าพลังไสยเวทสะสม ทักษะการชำระล้าง และแต้มความดีความชอบพุ่งทะยานจนถึงขีดจำกัดสูงสุดในประวัติศาสตร์ของระบบ ไม่มีภารกิจระดับอันตรายค้างคา ไม่มีอักขระอาคมสีเลือดปรากฏขึ้นเตือนภัยในยามวิกาล ทุกอย่างสงบราบคาบราวกับโลกใบนี้ไม่เคยมีภูตผีปีศาจหรืออาถรรพ์ใด ๆ หลงเหลืออยู่ "เลิกจ้องหน้าจอพวกนั้นแล้วหันมาสนใจเอกสารตรงนี้ได้แล้วครับ รณพีร์" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมกับแฟ้มคดีหนาเตอะที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักตรงหน้าอย่างนุ่มนวล ปกรณ์ยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักอักขระโบราณจาง ๆ ที่ต้นแขนขวา แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและระแวดระวังภัยในยามต้องเผชิญหน้ากับบอสวิญญาณระดับมหาภัย บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนและรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างที่หาดูได้ยาก เด็กหนุ่มหน้ามึนเหลือบมองแฟ้มคดี ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างกวนประสาทตามนิสัย "คดีอะไรอีกครับคุณอา ไหนระบบแจ้งว่าอาณาเขตภาคตะวันออกปลอดเชื้อไสยเวท 100% แล้ว หรือว่ามีวิญญาณเร่ร่อนตนไหนกล้ามาท้าทายอำนาจของเนตรสยบวิญญาณอีก" "ไม่ใช่คดีปราบผีครับ" ปกรณ์ดึงเก้าอี้ตัวข้าง ๆ มานั่งลงใกล้จนไหล่แทบชิดกัน กลิ่นอายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมสะอาดลอยเข้าจมูกรณพีร์ "นี่คือคำร้องขอจดทะเบียนจัดตั้งสำนักงานที่ปรึกษาไสยเวทและกฎหมายอาคมอิสระ... โดยมีเงื่อนไขว่า คู่สัญญาหุ้นส่วนจะต้องเซ็นชื่อร่วมกันในฐานะ 'ผู้ร่วมชะตากรรม' ไปตลอดชีวิต" รณพีร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์และความฉลาดเฉลียวเอาไว้เสมอกะพริบปริบ ๆ ปากบางเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ความนิ่งงันปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวแล้วพึมพำ "สัญญาเอาเปรียบชัด ๆ ครับ หุ้นส่วนฝั่งผมมีแต่ความเสี่ยงที่จะต้องมาตามแก้ปัญหาความจุกจิกของคุณอา ส่วนฝั่งคุณอามีแต่จะได้เด็กหน้ามึนไปเป็นภาระเพิ่ม แบบนี้ผมต้องขอพิจารณาค่าตอบแทนใหม่เสียแล้ว" ปกรณ์หัวเราะในลำคอเบา ๆ มือใหญ่เอื้อมไปเคาะหน้าผากมนของเด็กหนุ่มเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "เด็กดื้อ... ตั้งแต่วันแรกที่นายก้าวเข้ามาในสำนักงานพร้อมกับระบบประหลาดนั่น ฉันก็กลายเป็นคนแบกรับภาระไปโดยปริยายแล้วไม่ใช่หรือครับ? ไหนลองบอกซิ ว่ามีอะไรในสัญญาฉบับนี้ที่ทำให้ 'เด็กหน้ามึน' แถวนี้ปฏิเสธไม่ลง" รณพีร์ไม่ได้หลบเลี่ยงสัมผัสนั้น ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปพลิกหน้ากระดาษเอกสารทางกฎหมายที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของคุณอา บรรทัดสุดท้ายของสัญญาไม่ได้ระบุเรื่องผลประโยชน์ตอบแทนเป็นตัวเงิน หรือแม้แต่สัดส่วนการแบ่งปันแต้มพลังงานจากระบบ แต่กลับเขียนด้วยหมึกดำสนิทด้วยประโยคสั้น ๆ ที่หนักแน่นและตราตรึงใจยิ่งกว่าคาดการณ์ใด ๆ ของระบบ *– ไม่ว่าวิญญาณตนใดจะหลงทางในความมืดมิด หรือปมปริศนาใดจะซับซ้อนเพียงใด เราจะไขมันเคียงข้างกันไป... จนกว่ากาลเวลาจะสิ้นสุดลง –* หัวใจของรณพีร์กระตุกวูบ ความอุ่นซ่านแผ่กระจายจากปลายนิ้วลามเลียไปทั่วร่าง ระบบเนตรสยบวิญญาณที่สงบนิ่งมานานนับสัปดาห์จู่ ๆ ก็เปล่งแสงสีทองเรืองรองขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากเจ้าของ หน้าต่างโปร่งแสงดีดตัวขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วสูง รัวข้อความแจ้งเตือนรัวระ营ราวกับระบบรวน [ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจลับระดับตำนาน: "พันธนาการแห่งวิญญาณคู่ขนาน"] [เงื่อนไขสำเร็จ: เชื่อมandผูกจิตวิญญาณกับ 'ปกรณ์' ด้วยความสมัครใจและรักแท้] [รางวัล: ปลดล็อกระดับสูงสุดของเนตรสยบวิญญาณ - 'เนตรนิรันดร์' (สถานะ: ผูกพันธะชั่วนิรันดร์ ไม่สามารถยกเลิกได้)] [หมายเหตุจากระบบ: ขอให้ทั้งสองท่านมีความสุขกับคดีใหม่... คดีที่ชื่อว่า 'การใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน'] รณพีร์อ่านข้อความนั้นแล้วเผลอหลุดหัวเราะพรืดออกมา แม้ใบหน้าจะยังคงความมึนงึดตามเอกลักษณ์ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยหยาดน้ำใสแห่งความตื้นตันและความสุขที่ล้นปรี่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นทั้งอา ผู้ปกครอง และตอนนี้... คือคู่ชีวิตอย่างเต็มตัว "ระบบนี่ล้ำเส้นเกินไปหน่อยนะครับคุณอา... แต่ว่านะ..." รณพีร์เว้นจังหวะ เลื่อนมือไปทาบทับลงบนหลังมืออุ่นของปกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ปลายนิ้วเกี่ยวพันกันแน่นอย่างมั่นคง "ถ้าเป็นคดีนี้ ผมว่าผมคงต้องขอรับหน้าที่เป็นผู้ไขปริศนาแต่เพียงผู้เดียว... ห้ามใครแย่งเด็ดขาดนะครับ" ปกรณ์แย้มยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ ความรัก และความอบอุ่นที่สะสมมาตลอดการเดินทางอันยาวนาน เขาพลิกมือกลับมากุมมือเรียวของเด็กหนุ่มไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านถึงกันและกันอย่างชัดเจน "ตกลงครับ... คุณหุ้นส่วน" ข้างนอกหน้าต่าง แสงยามบ่ายส่องทะลุผ่านม่านเมฆ ทอประกายระยิบระยับลงบนผืนแผ่นดินที่สงบสุข ปริศนาแห่งวิญญาณและการเดินทางของระบบได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าการผจญภัยบทใหม่ของหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันด้วยด้ายแดงแห่งโชคชะตาและไสยเวท... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับสองอาหลานมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ