เดิมพันด้วยวิญญาณ

“อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด พีร์!” เสียงตวาดของปกรณ์กร้าวและหนักแน่นจนแทบจะกลบเสียงคำรามโหยหวนจากความมืดมิดรอบทิศทาง พีร์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ร่างกายของเด็กหนุ่มสั่นสะท้านไม่ใช่อาการหวาดกลัวแบบไร้สติ แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของระบบ ‘เนตรสยบวิญญาณ’ ที่กำลังโอเวอร์โหลดจนตัวเลขสถานะในจอโปร่งใสสีฟ้าตรงหน้ากระพริบถี่รัวเป็นสีแดงฉาน *แจ้งเตือน: ตรวจพบระดับพลังอาฆาตเกินขีดจำกัด (เกิน 9,000 หน่วย) ความเสถียรของร่างเนื้อลดลงเหลือ 12%* “อาปกรณ์... ม่านอาคมกำลังจะพังครับ” พีร์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ใบหน้าจะยังคงความมึนงงเป็นเอกลักษณ์ แต่ดวงตาที่สะท้อนแสงสีเงินจากยันต์อักขระที่เขากำลังถืออยู่กลับฉายแวววิตกอย่างปิดไม่มิด รอบกายของพวกเขาทั้งคู่คือโกดังร้างที่ถูกบิดเบี้ยวด้วยมิติคู่ขนาน กลิ่นอายความตายไม่ได้มาในรูปแบบกลิ่นเหม็นเน่า แต่เป็นความกดอากาศที่ต่ำจนหูอื้อและผิวหนังรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง ปกรณ์ในชุดสูทสีเข้มที่ดูเนี๊ยบเสมอมา บัดนี้กลับมีรอยฉีกขาดที่หัวไหล่ เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาแต่มือของเขายังคงวาดอาคมกลางอากาศด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักร “ม่านนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อขังพวกมันข้างนอก...” ปกรณ์หันมาสบตาหลานชายชั่วขณะ แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันกลับอ่อนแสงลงเพียงครู่เดียว “แต่มันมีไว้เพื่อหน่วงเวลาให้ตัวนายอัปเลเวลเสร็จ หากเนตรของนายตื่นขึ้นสมบูรณ์ นายจะเป็นคนเดียวที่ปิดประตูนรกบานนี้ได้” “แต่นั่นหมายความว่าอาต้อง...” “อย่าพูดให้มากความ!” ปกรณ์ตะคอกเสียงต่ำก่อนจะกัดนิ้วชี้จนเลือดไหลริน แล้วใช้นิ้วนั้นเขียนยันต์ลงบนฝ่ามือเปล่า “เดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่ชีวิตอา แต่มันคือการแลกด้วยวิญญาณที่อาสั่งสมมาทั้งชีวิต เพื่อซื้อโอกาสให้นายเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น... จำไว้ พีร์ สติคืออาวุธที่คมที่สุดของนาย” ทันทีที่ปกรณ์ประสานอินด้วยมือข้างเดียว พลังเวทสีครามระเบิดออกจากร่างของเขาอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงรอบบริเวณแตกกระจาย ปกรณ์คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เกิดจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด กระแสลมพายุหมุนวนรอบตัวเขาดึงดูดเอาเศษซากวิญญาณที่กระจัดกระจายเข้ามาปะทะดุจโล่เนื้อ พีร์กัดฟันแน่น เขารู้ดีว่านี่คือวินาทีตัดสิน ในขณะที่ปกรณ์ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเป็นปราการมนุษย์ พีร์เริ่มหมุนวนพลังเนตรสยบวิญญาณของเขา การเคลื่อนไหวของข้อมูลรอบตัวเริ่มช้าลง เขาไม่ได้มองเห็นแค่ผีร้าย แต่เขากำลังมองเห็น ‘รอยร้าว’ ของมิติที่ปกรณ์กำลังใช้อาคมตรึงไว้ *วิเคราะห์จุดอ่อน: รอยร้าวอยู่ที่ใจกลางอาคม* *ระดับพลังที่ต้องการ: 8,500 หน่วย* *สถานะปัจจุบัน: 4,200 หน่วย* “อาปกรณ์! ผมต้องใช้พลังเพิ่มอีกเท่าตัว ไม่อย่างนั้นมันไม่ทะลุผ่านมิตินี้ไปได้!” พีร์ตะโกนพลางมองมือที่สั่นเทาของอา ปกรณ์ที่ร่างกายกำลังเลือนลางเพราะการใช้พลังชีวิตเป็นเชื้อเพลิง ฝืนยิ้มที่มุมปาก “ถ้าอย่างนั้นก็หยิบมันไป... พลังทั้งหมดของอา!” สิ้นคำนั้น ปกรณ์ไม่ได้แค่ถ่ายทอดพลัง แต่เขากำลังส่ง ‘เจตจำนง’ ผ่านกระแสพลังเวทที่ไหลเข้าสู่ตัวพีร์ ระบบแจ้งเตือนดังลั่นจนเกือบจะประสาทสัมผัสรับไม่ทัน พีร์รู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายกำลังจะแตกสลาย พลังที่เขารับมามันมหาศาลเกินกว่าร่างกายมนุษย์จะรับไหว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็น ‘คำตอบ’ ของคดีนี้ทั้งหมด เงาดำมืดที่อยู่เบื้องหลังวิญญาณอาฆาตพวกนี้... มันไม่ใช่แค่ไสยเวททั่วไป แต่มันคือพิธีกรรมที่วางรากฐานมาจากเลือดของตระกูลเขาเอง! *คำเตือน: ระบบเข้าสู่โหมด ‘ผนึกเนตรบรรพกาล’* *เงื่อนไข: ผู้ใช้ต้องสละความทรงจำส่วนหนึ่งเพื่อแลกกับพลังระดับ SSS* พีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเห็นความทรงจำของปกรณ์ที่ไหลผ่านเข้ามา ทั้งวันที่เขาได้รับพีร์มาดูแล ทั้งคำสัญญาลับๆ ที่ปกรณ์มีต่อพ่อแม่ของเขา ภาพเหล่านั้นกำลังจะหายไปหากเขากดตกลงยอมรับพลังนี้ แต่หากเขาปฏิเสธ... ปกรณ์จะตายต่อหน้าต่อตาเขาภายในสามลมหายใจ “ผมไม่เลือกทั้งสองอย่าง” พีร์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีเงินของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งความมึนงงที่เคยมี แต่กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว “ถ้าพลังนี้คือการแลกเปลี่ยน ผมก็จะสร้างทางเลือกที่สามขึ้นมาเอง” พีร์ก้าวเท้าเดินผ่านม่านพลังของปกรณ์ออกไปในระยะที่ใกล้ที่สุดของอสูรวิญญาณ เขายกมือขึ้นสัมผัสกับความมืดมิดนั้นด้วยมือเปล่า วินาทีที่นิ้วสัมผัสกับไอหมอกสีดำ มิตินั้นหยุดนิ่งสนิท ทุกอย่างเงียบกริบราวกับจักรวาลหยุดหมุน ร่างของปกรณ์ทรุดลงกับพื้น ลมหายใจรวยริน “พีร์... หยุด... มันไม่ใช่อสูรธรรมดา...” พีร์ไม่ฟังคำเตือน เขาพลิกข้อมือ ใช้อักขระที่เห็นจากความทรงจำของอาปกรณ์วาดลงบนอากาศทับซ้อนกับมิตินั้น แต่นี่ไม่ใช่การทำลาย... มันคือการ ‘ยึดครอง’ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะควบคุมพลังนั้น จู่ๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจาก ‘ข้างหลัง’ ของพีร์ เสียงนั้นไม่ได้มาจากวิญญาณ แต่มาจากเงาที่ทอดยาวของตัวเขาเอง “เก่งมากหลานรัก... รอเวลานี้มานานแค่ไหนแล้วนะที่เราจะรวมเป็นหนึ่ง?” พีร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นมือที่เปื้อนเลือดคู่หนึ่งโผล่ออกมาจากเงามืดบนพื้นดินของเขาเอง มือคู่นั้นไม่ได้คว้าตัวเขา แต่มันกลับคว้าคอของปกรณ์ที่นอนอยู่ใกล้ๆ ไว้แน่น พร้อมกับเสียงที่กระซิบข้างหูว่า “บทเรียนสุดท้าย... ใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่า และใครกันแน่ที่ติดอยู่ในกรงขัง” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาที่กำลังจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ในตอนหน้าไปด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ