เตรียมรับมือมหาสงคราม

กลิ่นอายความอับชื้นของธูปหอมโบราณผสมผสานกับควันกฤษณาเข้มข้น ลอยตลบอบอวลอยู่ภายในห้องโถงใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลปกรณ์ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสำริดสั่นไหวตามแรงกระแสลมอาคมที่ลอดผ่านรอยแยกของศิลาแลง อาณาเขตป้องกันระดับเก้าชั้นถูกกางขึ้นอย่างแน่นหนา อักขระยันต์สีทองเรืองรองสลับกับหมึกสีชาดสะท้อนลงบนพื้นหิน ขีดเขียนด้วยความประณีตและระมัดระวังทุกตารางนิ้ว เพื่อป้องกันไม่ให้พลังงานด้านลบรั่วไหลออกไปสู่โลกภายนอก รณพีร์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะประกอบพิธี สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นยันต์นับร้อยที่เรียงรายเป็นระเบียบตามระบบโครงสร้างเนตรสยบวิญญาณ ในมือเรียวบางถือปากกาหมึกอาคมที่สลักจากกระดูกเสือโบราณ ปลายพู่กันตวัดลงบนแผ่นยันต์แผ่นสุดท้ายด้วยความมั่น and นิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความลังเล แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมของเด็กหนุ่มหน้ามึนผู้นี้แล้วก็ตาม "อย่าหักโหมจนเกินไปนัก พีร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากมุมห้อง ปกรณ์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสงบ มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้เด็กหนุ่ม พร้อมกับรินน้ำสมุนไพรจีนอุ่นๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบยื่นส่งให้ "คืนนี้ไม่ใช่แค่การรับมือกับวิญญาณอาฆาตทั่วไป แรงกดดันจากพิธีกรรมล้างบางในคืนจันทร์ดับจะทดสอบขีดจำกัดของระบบอาคมและสภาพจิตใจของเจ้าโดยตรง" รณพีร์รับถ้วยน้ำมาดื่มอึกใหญ่ ปรับลมหายใจให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นอาด้วยแววตาที่ฉายความมุ่งมั่น "ผมไม่ได้หักโหมครับคุณอา... แค่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของพลังงานที่บอสลับฝั่งนั้นจะปลดปล่อยออกมาในคืนนี้ ระบบแจ้งเตือนระบุชัดเจนว่า ระดับความอันตรายพุ่งทะยานแตะขีดจำกัดสีแดงเข้มแล้ว ถ้าเราพลาดแม้แต่องค์ประกอบเดียว อาณาเขตเก้าชั้นนี้จะพังทลายในพริบตา" ปกรณ์พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ชายหนุ่มสวมถุงมือหนังยันต์โบราณ ก่อนจะหยิบดาบอาคมเล่มยาวขึ้นมาตรวจสอบความคม "เตรียมกำลังพลเสร็จสิ้นแล้ว หน่วยสนับสนุนภาคสนามทั้งสี่สายรายงานสถานการณ์เข้ามาเป็นระยะ ทุกจุดรายงานความพร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์ เหลือเพียงแค่เราสองคนที่ต้องตรึงแนวป้องกันหลักตรงจุดศูนย์กลางแห่งนี้" ติ๊ง! [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: มหาสงครามคืนจันทร์ดับ] [เงื่อนไข: ปกป้องจุดศูนย์กลางพิธีจากคลื่นพลังอาคมมืดเป็นเวลา 3 ชั่วโมงเต็ม] [รางวัล: ปลดล็อกเนตรสยบวิญญาณขั้นสมบูรณ์แบบ + แต้มวิญญาณสะสม 50,000 แต้ม] [บทลงโทษกรณีล้มเหลว: สูญเสียอาณาเขตป้องกันทั้งหมดและจิตวิญญาณถูกกลืนกิน] เสียงแจ้งเตือนในหัวของรณพีร์ดังขึ้นย้ำเตือนถึงความเดิมพันที่สูงลิ่ว เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนประกายแสงสีฟ้าจางๆ จากเนตรสยบวิญญาณที่ถูกกระตุ้นการทำงานล่วงหน้า พลังวิญญาณรอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น รณพีร์กวาดสายตามองผ่านระบบสแกนรอบทิศทาง พบว่าเส้นสายใยพลังงานใต้ดินเริ่มสั่นไหวผิดปกติ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามจะดึงทึ้งโครงสร้างอาคมจากเบื้องล่าง "พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับคุณอา" รณพีร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนเตรียมพร้อมรับมือขีดสุด ปกรณ์ก้าวมาประชิดแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม มือใหญ่แตะลงบนบ่าเบาๆ เป็นการถ่ายทอดพลังปราณและสร้างความมั่นใจ "ตั้งสติให้มั่น พีร์... จำไว้ว่าเจ้าไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง ข้าอยู่ตรงนี้ เคียงข้างเจ้าเสมอ" บรรยากาศภายในห้องโถงใต้ดินพลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่สะท้อนก้องในโสตประสาท เปลวเพลิงในตะเกียงสำริดหรี่แสงลงจนเกือบมืดสนิท ราวกับถูกความหนาวเหน็บอันไร้ที่มาเข้าครอบงำ ทันใดนั้น แผ่นศิลาแลงใจกลางห้องก็เกิดรอยร้าวลึก เสียงกรีดร้องโหยหวนนับพันสายดังทะลักขึ้นมาจากใต้พื้นดิน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบทรุด ในวินาทีที่ระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้น อาณาเขตป้องกันชั้นที่หนึ่งก็แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยว รณพีร์ประสานมือทำอินทรีย์มืออย่างรวดเร็ว ปากท่องคาถาบทโบราณเสียงดังฟังชัดเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ชั้นที่สอง แต่ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลของกลุ่มควันสีดำสนิทที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่าง พื้นดินกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่ง... ขนาดใหญ่เท่ากงรถม้า และเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบไร้ก้นบึ้ง ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดเบื้องล่าง ร่างเงาอันบิดเบี้ยวไร้รูปทรงแผ่ขยายอาณาเขตครอบ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปกับตัวละครทุกท่านด้วยกันเสมอนะครับ