ตื่นขึ้นจากความตายในซากจักรกล

กลิ่นไหม้ของฉนวนพลาสติกสังเคราะห์และคราบน้ำมันไฮดรอลิกสีเขียวเรืองแสง คละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของลีโอไม่ใช่เพดานห้องนอนอันคุ้นเคย แต่เป็นซากโครงสร้างเหล็กกล้าบิดเบี้ยวของหุ่นยนต์รบอเนกประสงค์รุ่น ‘เซนจูเรียน MK-IV’ ที่ถูกระเบิดฉีกกระชากจนชิ้นส่วนกระจัดกระจาย เปลวไฟสีฟ้าครามยังคงลุกไหม้อยู่ตามรอยต่อของสายไฟแรงดันสูง ส่องสะท้อนกับเศษกระจกห้องนักบินที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "อึก..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ร่างกายของลีโอหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับไว้ ท่อนแขนข้างขวาถูกทับด้วยคานเหล็กหนาเตอะจนกระดูกแหลกละเอียด เลือดสีแดงเข้มไหลรินอาบย้อมชุดนักบินขาดวิ่นจนชุ่มโชก ความเจ็บปวดระดับสิบในสิบพุ่งทะยานจากปลายประสาทสู่สมองส่วนกลาง แต่วิศวกรหนุ่มกลับไม่ได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาสสีนิลคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองของเขาประเมินสถานการณ์รอบตัวด้วยความรวดเร็วและเยือกเย็นเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปในยามใกล้ตาย นี่ไม่ใช่ความฝัน... นี่คือผลลัพธ์จากการทรยศของกองกำลังสหพันธ์โลกาภิวัตน์ พวกมันต้องการลบชื่อของเขาออกจากสารบบ เพื่อปิดปากความลับเรื่องการดัดแปลงระบบขับเคลื่อนนิวเคลียร์ฟิวชั่น ทันใดนั้น โลกตรงหน้าก็พร่ามัวลงชั่วขณะ ความมืดมิดเข้ากัดกินขอบเขตการมองเห็น แต่แล้ว... แสงสีฟ้าดิจิทัลนับล้านเส้นก็พรูพรั่งขึ้นมาในจอประสาทตาเทียม สร้างความเจ็บปวดแปลบปلمลจนเขาต้องกัดฟันกรอด [ ตรวจพบความเสียหายทางชีวภาพระดับวิกฤต: 89.4% ] [ ระบบไหลเวียนโลหิตล้มเหลว... กำลังกระตุ้นการทำงานของหัวใจเทียมสำรอง ] [ ตรวจพบการเชื่อมต่อกับ "ระบบซูเปอร์คอร์" (Super-Core Protocol)... ] [ ระบบกำลังทำการบูทเครื่อง... 10%... 34%... 67%... ] เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบทว่ากังวานดังก้องอยู่ในหัวของลีโอ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์ทั่วไป แต่มันคือเทคโนโลยีขั้นสูงที่เขาเคยเสี่ยงชีวิตขโมยมาจากห้องทดลองลับระดับห้าของสหพันธ์ฯ ก่อนที่ฐานทัพจะถูกถล่ม "ให้ตายสิ... เกือบไปแล้วไหมล่ะ" ลีโอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นยิ้มหยันให้กับโชคชะตาของตนเอง [ รีบูทระบบเสร็จสมบูรณ์ 100% ] [ ยินดีต้อนรับกลับสู่โลกแห่งความจริงค่ะ/ครับ... เอ๊ย! ระบบขออภัย ผู้ใช้งานลีโอ ระบบเอวาพร้อมให้บริการแล้วค่ะ! ] น้ำเสียงสังเคราะห์ที่เคยแข็งกระด้างเมื่อครู่ จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงใสแจ๋วของหญิงสาว พร้อมกับภาพโฮโลแกรมสามมิติสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางซากปรักหักพัง ร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบนักวิทยาศาสตร์รัดรูป ผมยาวสลวยสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟจากกองเพลิง ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองลงมาที่เขาด้วยสีหน้ากระวนกระวายปนโล่งอก "เอวา... เธอเกือบจะทำลายโปรแกรมเสียงของตัวเองด้วยการพูดคำว่า 'ค่ะ' ออกมาแล้วนะ" ลีโอแกล้งแซ่วยิ้มๆ ทั้งที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเขม่าดิน เอวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววค้อนควับอย่างไม่สบอารมณ์ ร่างโฮโลแกรมของเธอใช้มือจับสะโพกพลางพ่นลมหายใจฟ่อ "นี่คือน้ำใจจากผู้ช่วยอัจฉริยะที่เพิ่งช่วยชีวิตคุณไว้จากการตายสนิทเชียวนะคะ ตาบ้าลีโอ! คุณรู้ตัวไหมว่าชีพจรของคุณหยุดเต้นไปถึงสามนาวินาทีเต็ม ถ้าฉันไม่รีบดึงพลังงานสำรองจากเตาปฏิกรณ์จิ๋วมาสมานเนื้อเยื่อให้ คุณคงกลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ใต้ซากเมชาตัวนี้ไปนานแล้วค่ะ!" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะรู้ดีว่าการขยับตัวจะทำให้ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังเลือกที่จะเอื้อมมือซ้ายที่เหลืออยู่ไปปัดเศษเหล็กออกจากหน้าอก "ขอบใจมากนะเอวา ถ้าไม่ได้เธอ... ฉันคงไม่ได้ตื่นมาฟังเธอบ่นหรอก" "รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ!" เอวาจ้องเขม็ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่อสแกนดูสถานะร่างกายของเขา "ว่าแต่... ค่าพลังงานชีวภาพของคุณยังต่ำเกินไป แถมรอบตัวเรายังมีสัญญาณความร้อนแปลกปลอมกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง ฉันแนะนำให้รีบ..." ยังไม่ทันที่เอวาจะพูดจบ ลีโอก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้าม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบตเหยียบย่ำลงบนเศษเหล็กดังขึ้นมาเป็นจังหวะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายจากปืนไรเฟิลจู่โจมที่สาดส่องผ่านกลุ่มควันหนาทึบ "หัวหน้า! ผมพบร่องรอยความร้อนตรงซากเซนจูเรียนครับ บางทีเป้าหมายอาจจะยังไม่ตาย!" เสียงหยาบกระด้างของทหารรับจ้างดังทะลุผ่านความมืดเข้ามา ลีโอหรี่ตาลง ประกายความเจ้าเล่ห์และเฉียบคมฉายชัดขึ้นในดวงตา เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มใช้สายตากวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อม ซากท่อส่งไฮดรอลิกแรงดันสูงที่อยู่ห่างออกไปสามเมตรยังมีวาล์วที่สามารถควบคุมได้ด้วยรีโมทคอนโทรลจากระบบซูเปอร์คอร์ "เอวา... เปิดใช้งานระบบแฮกเกอร์เน็ตเวิร์ก เชื่อมต่อเข้ากับโครงข่ายสื่อสารของพวกมัน" ลีโอสั่งการด้วยน้ำเสียงสุขุม เยือกเย็น และเฉียบขาด "รับทราบค่ะ! กำลังเจาะระบบไฟร์วอลล์... สำเร็จ! ช่องสัญญาณของพวกมันตกเป็นของเราแล้วค่ะคุณลีโอ" เอวาแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน ร่างโฮโลแกรมของเธอขยับนิ้วเรียวเล็กกลางอากาศราวกับกำลังบรรเลงเปียโน "ดีมาก... งั้นเรามาต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกันหน่อย" ลีโอกัดฟันกรอด ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกดปุ่มคำสั่งผ่านอินเทอร์เฟซเนตรัตติกาลในดวงตา ทันใดนั้น วาล์วไฮดรอลิกแรงดันสูงก็ถูกปล่อยออกมา พ่นไอน้ำร้อนจัดและน้ำมันติดไฟพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหารรับจ้างที่กำลังเดินเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นแข่งกับเสียงปืนที่ลั่นไกมั่วซองอย่างไร้ทิศทาง ทว่า ในวินาทีที่ลีโอกำลังจะอาศัยความชุลมุนนี้หลบหนีออกจากซากหุ่นยนต์ เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดจากระบบซูเปอร์คอร์ก็ดังขึ้นตัดผ่านทุกสรรพเสียงในหัวของเขาอย่างกะทันหัน [ คำเตือน! ตรวจพบรหัสลับระดับ SSS: "โครงการอีเดน" กำลังถูกปลุกจากการหลับใหล ] [ สิ่งแปลกปลอมทางชีวกลศาสตร์ที่ไม่รู้จัก กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลหลักของเรา ] [ ตรวจพบ... ดวงตาสีทองคำคู่หนึ่งกำลังจ้องมองลงมาจากความมืดเบื้องบน... และมันกำลังเรียกชื่อของคุณ, ลีโอ ]