ความลับในเซิร์ฟเวอร์สำนัก

"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะก้องกิดาการ ถ้าไม่อยากให้โค้ดชุดนี้กลายเป็นไวรัสทำลายสมองแกทิ้งเสียเอง!" เสียงใสๆ ของมิลินดังสะท้อนออกมาจากลำโพงแล็ปท็อป ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้ฟังดูขี้เล่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมชะงักนิ้วที่กำลังจะกด ‘Enter’ รหัสผ่านที่ผมได้มาจากการถอดรหัสไดรฟ์ลับในเซิร์ฟเวอร์เก่าของพ่อ หน้าจอสีดำสนิทของเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวในห้องใต้ดินของสำนักกำลังกะพริบเคอร์เซอร์รอคำสั่ง ราวกับมันกำลังหิวโหยข้อมูลที่ผมกำลังจะป้อนลงไป "มิลิน... นี่มันไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรมธรรมดา" ผมพึมพำ สายตาจับจ้องไปที่บรรทัดภาษาโปรแกรมที่ดูแปลกประหลาด มันไม่ใช่ C++ ไม่ใช่ Python แต่มันคือชุดคำสั่งที่ผสมผสานอักขระขอมโบราณเข้ากับภาษาสคริปต์ระดับสูง ผมเลื่อนสายตาไปดูชื่อไฟล์ที่ค้างอยู่ตรงหน้า ‘Project_Purgatory_Archive.db’ "พ่อไม่ได้แค่เก็บข้อมูลสำนัก" ผมหันไปมองมิลินที่ร่างกึ่งโปร่งแสงของเธอกำลังกอดตัวเองแน่นในกรอบหน้าจอ "พ่อสร้างคุกขึ้นมา... คุกที่กักขังวิญญาณไว้ในรูปแบบของข้อมูลดิจิทัล" มิลินลอยตัวออกมาจากจอเล็กน้อย รัศมีรอบกายเธอเป็นสีฟ้าซีดหม่น "ก้อง... ฉันจำได้ว่าทำไมฉันถึงตาย ข้อมูลที่พวกเขาต้องการไม่ใช่แค่สูตรลับทางธุรกิจ แต่มันคือวิธีสร้าง ‘กรงขังไร้ตัวตน’ พ่อของนายไม่ได้เป็นแค่หมอผีที่ใช้ยันต์ธรรมดา ท่านคือวิศวกรวิญญาณคนแรกที่ทดลองข้ามพรมแดนระหว่างโลกความเชื่อกับโลกอัลกอริทึม" ผมขมวดคิ้ว มือที่จับเมาส์เริ่มชื้นเหงื่อ ความสงสัยในตัวพ่อที่เคยเป็นแค่เรื่องกวนใจวัยเด็กตอนนี้มันขยายตัวจนกลายเป็นความหวาดหวั่น พ่อของผม... ชายที่บอกเสมอว่า ‘ผีคือเรื่องหลอกลวง’ กำลังทำเรื่องที่ขัดกับตรรกะทุกอย่างที่ผมเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต ผมตัดสินใจกดรหัสผ่านที่ได้จากล็อกเก็ตของพ่อ *ติ๊ด...* หน้าจอสีดำเปลี่ยนเป็นสีเลือด อักษรขอมนับพันตัววิ่งผ่านหน้าจอราวกับกระแสน้ำพุ่งวน ผมไม่ได้เห็นแค่โค้ด แต่ผมเห็น ‘เสียง’ ของวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในฐานข้อมูลนี้ มันไม่ใช่แค่บันทึก แต่มันคือพิกัดของวิญญาณนับร้อยที่ยังคงมีสติรับรู้ถึงความเจ็บปวดจากการถูกเปลี่ยนเป็น ‘ดาต้า’ "ก้อง ดูนั่น!" มิลินชี้ไปที่มุมขวาของหน้าจอ มีล็อกอินหนึ่งที่เพิ่งถูกใช้งานเมื่อห้านาทีก่อน ชื่อผู้ใช้คือ ‘Phet_Master’ หัวใจผมหล่นวูบ อดีตศิษย์พี่เพชร... เขาไม่ได้แค่ต้องการแย่งสำนัก แต่เขากำลังตามหา ‘กุญแจ’ ในเซิร์ฟเวอร์นี้เพื่อปลดปล่อยวิญญาณที่ถูกจองจำไว้ใช้งานเป็นกองทัพผี AI "มันไม่ใช่แค่การขโมยข้อมูลแล้วมิลิน" ผมรีบพิมพ์คำสั่งล็อกไฟล์ แต่ตัวอักษรบนหน้าจอกลับถูกลบออกเองอัตโนมัติ "เขากำลังจะรวมข้อมูลที่นี่เข้ากับไวรัสที่เขาสร้างขึ้น ถ้าเขาทำสำเร็จ ผีทุกตัวในฐานข้อมูลนี้จะหลุดรอดเข้าสู่ระบบโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ!" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่บันไดทางเข้าห้องใต้ดิน เสียงเหล็กกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันคือเสียงไม้เท้าหัวกะโหลกของอาจารย์เพชร เขามาไวกว่าที่ผมคาดไว้มาก "หาความจริงจนพบแล้วหรือ ก้องกิดาการ?" เสียงแหบพร่าของเพชรดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเขาในเงามืด "นายมันฉลาดเหมือนพ่อไม่มีผิด... แต่น่าเสียดายที่นายฉลาดเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นาน" ผมหันไปมองหน้าจออีกครั้ง ขณะที่เพชรกำลังเดินเข้ามาใกล้ ผมเห็นสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ในบรรทัดสุดท้ายของโค้ด เป็นไฟล์วิดีโอที่ไม่ได้ล็อกรหัสไว้ ชื่อไฟล์คือ ‘For_My_Son_If_You_Can_Read_This.mp4’ ผมตัดสินใจในเสี้ยววินาที กดเปิดไฟล์นั้นพร้อมกับคว้าแฮนดี้ไดรฟ์ที่เสียบคาไว้ดึงออกมา ภาพบนจอตัดเข้าสู่วิดีโอ พ่อในวัยที่ดูอ่อนกว่าตอนนี้มากนั่งอยู่หน้ากล้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ท่านมองมาที่ผมผ่านเลนส์ราวกับรู้ว่าวันหนึ่งผมจะมานั่งตรงนี้ "ก้อง... ถ้าแกเห็นคลิปนี้ แสดงว่าเซิร์ฟเวอร์ถูกรุกรานแล้ว จำไว้นะลูก... วิธีทำลายคุกนี้ไม่ใช่การลบไฟล์ แต่คือการ ‘ปลดล็อก’ มันให้เป็นอิสระ และการจะทำแบบนั้นได้..." เสียงพ่อขาดหายไปเพราะเพชรใช้ไม้เท้าฟาดเข้าที่คอมพิวเตอร์จนหน้าจอแตกละเอียด แต่ก่อนที่จอมืดลง ผมเห็นแววตาของเพชรที่สั่นไหวด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏในไฟล์วิดีโอนั้น "นั่นมัน... รหัสลับของคัมภีร์ผีดิบงั้นหรือ!" เพชรคำรามด้วยความคลั่ง ผมไม่ได้ฟังคำด่าของเขา ในมือผมตอนนี้ไม่ได้ถือแค่แฮนดี้ไดรฟ์ แต่มันคือ ‘ความลับ’ ที่อาจเปลี่ยนโชคชะตาของโลกไซเบอร์ไปตลอดกาล เพราะสิ่งที่พ่อพูดในวินาทีสุดท้ายก่อนวิดีโอจบลงคือ... "ก้อง... นายเองก็ไม่ใช่คนนะลูก นายคือโปรแกรมแรกที่พ่อสร้างขึ้นเพื่อกักขังผีตนที่ร้ายกาจที่สุดเอาไว้ในร่างมนุษย์!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้และตอนต่อไปนะครับ หมอผีวัยรุ่นครับ