สัญญาซาตานฉบับที่หนึ่ง

"เจ็ดแสนแปดหมื่นห้าพันบาทถ้วน... คุณรันตาจะรับเป็นเงินสด หรือจะให้ฉันเซ็นอนุมัติอายัดบัญชีคุณตอนนี้เลยดีคะ?" น้ำเสียงราบเรียบทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้น ท่า่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า รันตาดีไซเนอร์สาวฝีมือฉกาจ เม้มริมฝีปากแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารสรุปยอดค่าเสียหายของโปรเจกต์แฟชั่นโชว์ระดับลักชัวรีที่เพิ่งล่มไม่เป็นท่าเมื่อวานซืน ตัวเลขสีแดงฉานบนกระดาษแผ่นนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงมากลางกระบาลจนเธอเกือบเซ ให้ตายสิ... เธอไม่ได้เป็นคนทำพลาดสักหน่อย ยอดสั่งซื้อวัตถุดิบถูกยกเลิกกะทันหันเพราะบริษัทคู่ค้าเบี้ยวสัญญา แต่ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์และดีไซเนอร์หลัก เธอกลับต้องมารับผิดชอบภาระหนี้ก้อนโตนี้เพียงลำพังอย่างไม่ยุติธรรม รันตาเงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับเจ้าของร่างระหงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คิรณา หรือที่คุณใครๆ ในบริษัทเรียกกันลับๆ ว่า 'ท่านประธานปีศาจ' CEO สาวสวยสุดเนี๊ยบผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบมองลอดมาด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวจ้อยที่พร้อมจะดีดนิ้วขยี้ให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อ "มันไม่ใช่ความผิดของฉันคนเดียวนะคะคุณคิม โรงงานต่างหากที่ผิดสัญญา คุณก็น่าจะรู้เรื่องนั้นดี" รันตาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหวกับแรงกดดันมหาศาลที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาก็ตาม "แต่ชื่อบนสัญญาหลักคือคุณรันตาค่ะ" คิรณาเอ่ยเสียงเรียบ ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าน้อยๆ มือเรียวสวยประสานกันไว้บนโต๊ะ "ในโลกธุรกิจเขาไม่สนหรอกค่ะว่าใครเริ่มก่อน เขาดูแค่ว่า 'ใคร' คือคนที่ต้องรับผิดชอบ และตอนนี้... คุณก็ไม่มีปัญญาจ่ายเงินเจ็ดแสนกว่านี่ด้วยซ้ำ จริงไหมคะ?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำเอารันตาพูดไม่ออก เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า... เงินเก็บทั้งหมดของเธอถูกเทหน้าตักไปกับการลงทุนซื้อผ้าล็อตแรกหมดแล้ว ตอนนี้เธอถังแตกโดยสมบูรณ์แบบ "แล้วคุณคิมต้องการอะไรกันแน่คะ? จะฟ้องล้มละลาย หรือจะให้ฉันขายไตใช้หนี้ดีล่ะคะ?" รันตาประชดเสียงกร้าว ดวงตาส่อแววท้าทายอย่างคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คิรณายกยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด "ขายไตไปก็ยังไม่พอใช้หนี้ฉันหรอกค่ะ..." คิรณาปรายตามองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของดีไซเนอร์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายประเมิน ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองขึ้นมาโยนลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังทึบ "...แต่ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น" รันตาขมวดคิ้วมุ่น เอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดูอย่างระแวง สายตากวาดมองตัวหนังสือพรืดบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบถลน "สัญญา... จ้างงานรับใช้ และ... คู่ควงจำเป็น?" รันตาโผล่งออกมาด้วยความตกใจ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "นี่มันบ้าอะไรกันคะคุณคิม! ฉันเป็นดีไซเนอร์นะคะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย แล้วทำไมฉันต้องมาเป็นคู่ควงให้คุณด้วย!" "ก็เพื่อขัดดอกไงคะ" คิรณาตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวกับประกาศิต "เซ็นสัญญานี้ซะ แล้วหนี้เจ็ดแสนแปดของคุณจะถูกพักชำระไว้ทั้งหมด คุณจะได้ทำงานต่อ ออกแบบคอลเลกชันใหม่ตามที่ฝันไว้ และที่สำคัญ... คุณจะได้มีชีวิตรอดต่อไปในวงการนี้" "แต่ข้อกำหนดบ้าๆ นี่มันอะไรกันคะเนี่ย!" รันตารัวนิ้วลงบนข้อความในกระดาษหน้าตาตื่น "ข้อหนึ่ง... ต้องพร้อมสแตนด์บายรับใช้เจ้านายทุกเวลาตลอด 24 ชั่วโมง ข้อสอง... ต้องไปออกงานสังคมร่วมกับคุณในฐานะ 'คนรู้ใจ' ทุกครั้งที่มีคำสั่ง และข้อสาม..." ดีไซเนอร์สาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่ออ่านเจอข้อความท่อนท้าย "...ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามเถียง และต้องทำตามทุกอย่างที่เจ้านายต้องการอย่างไม่มีเงื่อนไข!" "อ่านเข้าใจง่ายดีนี่คะ" คิรณาพิงหลังพนักเก้าอี้ สีหน้ายังคงความเย่อหยิ่งและเยเย็นไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ทว่าลึกๆ ในแววตากลับมีประกายบางอย่างไหววูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนรันตาจับสังเกตแทบไม่ทัน "คุณมันเผด็จการ! ฉันไม่เซ็นเด็ดขาด!" รันตาโยนเอกสารฉบับนั้นกลับลงบนโต๊ะดังปึก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะสะบัดบ๊อบเดินหนีออกจากห้องนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ต่อให้ต้องโดนฟ้องล้มละลาย เธอก็ยอมถูกยึดทุกอย่าง ดีกว่าต้องมาตกเป็นเบี้ยล่างของผู้หญิงเผด็จการคนนี้! "เชิญค่ะ..." เสียงราบเรียบของคุณคิมดังตามหลังมาในจังหวะที่รันตาก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว "...เชิญเดินออกไปบอกคุณแม่ของคุณในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ว่าลูกสาวคนเก่งไม่มีปัญญาจ่ายค่ารักษาพยาบาลเดือนนี้ จนต้องถูกย้ายไปโรงพยาบาลรัฐบาลทั่วไปได้เลยนะคะ" กึก! ฝีเท้าของรันตาชะงักกึกลงทันที ราวกับมีใครเอาโซ่ตรวนมาล่ามข้อเท้าเธอไว้ ร่างบางแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันขวับกลับมามองหน้า CEO สาวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว "คุณ... คุณแอบสืบเรื่องแม่ฉันเหรอ!" รันตาเสียงสั่นด้วยความโมโห "ในโลกธุรกิจ ข้อมูลคืออาวุธค่ะคุณรันตา..." คิรณาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงภายใต้สูทเข้ารูปก้าวเดินเข้ามาใกล้ดีไซเนอร์สาวทีละก้าว ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งคู่ต้องยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังเจือจางผสมผสานกับความกดดันรอบตัวทำให้รันตาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ฉันไม่ได้ใจร้ายพอที่จะปล่อยให้คุณหมดหนทางหรอกนะคะ แต่ฉันก็ไม่ใช่แม่พระที่จะใจดีให้ใครยืมเงินฟรีๆ เจ็ดแสนแปด... แลกกับการมาอยู่ใกล้ตัวฉันแค่ปีเดียว มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้มสำหรับคุณแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" รันตาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธความอึดอัดตีรวนขึ้นมาจุกอก แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของมารดาที่กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงคนไข้ แรงพยศทั้งหมดก็พลันมลายหายWไปจนสิ้น มือเรียวที่กำเข้าหากันสั่นเทาเล็กน้อย ปีศาจ... ผู้หญิงคนนี้คือปีศาจชัดๆ! "คุณมัน... ใจร้ายที่สุดเลยคุณคิม" รันตาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ คิรณายกยิ้มมุมปาก ยื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงลิบลิ่วมาตรงหน้าดีไซเนอร์สาว แววตาพราวระยับด้วยชัยชนะที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ..." คิรณาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของรันตาแผ่วเบา จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินพวงแก้มเนียน ทำเอารันตาต้องเผลอเบี่ยงหน้าหนีด้วยความหัวใจเต้นผิดจังหวะ "...เซ็นสัญญากับฉันซะ แล้วคุณจะรู้ว่า... การตกนรกทั้งเป็นกับเจ้านายคนนี้ มันอาจจะหอมหวานกว่าที่คุณคิดนะคะ" รันตาหันกลับมามองหน้าคนตัวสูงกว่า ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เธอจะคว้าปากกาจากมืออีกฝ่ายมากระชากเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้นอย่างแรง จนปลายปากกาแทบทะลุผ่านเนื้อกระดาษ "เรียบร้อยค่ะ! พอใจคุณหรือยัง ท่านประธาน!" รันตากระแทกปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คิรณาก้มลงมองลายเซ็นบนกระดาษด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาดูเบาๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ผิดวิสัยท่านประธานผู้เคร่งขรึมไปถนัดตา "ยินดีต้อนรับสู่การทำงานอย่างเป็นทางการค่ะ... 'คุณเลขาฯ ส่วนตัว' คนใหม่" รันตาเตรียมจะอ้าปากเถียงกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดออกมา ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มหน้าตาดีที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "คิมครับ! เรื่องงานโปรเจกต์ใหม่ที่คุณจะร่วมทุนกับทางฝั่งคุณมินตรา..." เสียงของกรณ์ชะงักกึกลงทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาเห็นเจ้านายสาวสุดเนี๊ยบยืนประชิดตัวอยู่กับดีไซเนอร์สาวคนสนิทในระยะห่างที่ไม่น่าจะเกินหนึ่งคืบ แถมบรรยากาศรอบตัวยังอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและประหลาดพิลึก คิรณาตวัดสายตาคมกริบหันไปมองผู้บุกรุกทันที แววตาเย็นชาฉายชัดถึงความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ รันตาเองก็พลอยชะงัก หันไปมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าเหวอค้างกลางอากาศ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา คิรณาตัดสินใจทำบางสิ่งที่ทำให้รันตาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มือเรียวคว้าต้นคอระหงของรันตาเอาไว้มั่น รั้งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วกว่าที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นจะกดทาบทับลงมาบนริมฝีปากอิ่มของรันตาเต็มรัก ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของกรณ์ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าประตู! ชากุหลาบอุ่นๆ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะคะ