แบบร่างที่ถูกขยำทิ้ง

เสียงกระดาษหนาคุณภาพดีถูกขยำจนเกิดเสียงยับยู่ยี่ เป็นภาษาที่ชัดเจนและไร้ความปรานีที่สุดในโลกสถาปัตยกรรม ลลินไม่ได้กะพริบตาเลยแม้แต่นินเดียว ขณะที่ก้อนกระดาษชิ้นนั้น—ซึ่งบรรจุเส้นสาย ลายเส้นโครงสร้าง และหยาดเหงื่อสามเดือนเต็มของเธอ—ร่อนลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในถังขยะสีดำสนิทใต้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ "ศูนย์." เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของธามดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบไร้ที่ติส่งสายตากดดันมองผ่านมา ราวกับเธอกำลังยืนแก้ตัวอยู่หน้าศาลเตี้ย "คุณช่วยกรุณาแปลไทยเป็นไทยให้อีกรอบได้ไหมคะท่านประธาน ว่าคำว่า 'ศูนย์' ในพจนานุกรมของคุณ มันแปลว่าผลงานชิ้นโบแดงของฉันไม่มีค่า หรือสมองส่วนประเมินผลของคุณกำลังมีปัญหาเรื่องการรับรู้กันแน่" ลลินเชิดหน้าขึ้น เลือดในกายพุ่งพล่านด้วยความโกรธจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่ริมฝีปากฉาบลิปสติกสีแดงก่ำของเธอยังคงแย้มยิ้มเยือกเย็น เธอยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรพร็อพเพอร์ตี้หมื่นล้าน โดยไม่คิดจะลดราวาศอกให้ท่าทางคุกคามนั้นแม้แต่น้อย ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยยามพิจารณาร่างเพรียวระหงในชุดสูทกางเกงเข้ารูปที่ยืนสั่นด้วยความโมโห เขาชอบเวลาที่เธอพยายามทำตัวเป็นแมวป่าขู่ฟ่อ มันน่าสนุก... และน่าแกล้งให้จนมุมเป็นบ้า "ผมไม่ได้จ้างคุณมาวาดภาพวิมานในอากาศ, คุณลลิน" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนอากาศในห้องประชุมใหญ่แทบเจือจาง "ตึกนี้น่ะ มันคือโปรเจกต์เรือธงของบริษัท โครงสร้างที่คุณออกแบบมาเนี่ย มันสวยนะ... สวยจนเหมือนงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ แต่ในแง่ความเป็นจริง? มันใช้งานจริงไม่ได้ พังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ตอกเสาเข็มด้วยซ้ำ" "งานของฉันผ่านการคำนวณทางวิศวกรรมมาอย่างดี สถาปัตยกรรมกับความแข็ง 100% มันไปด้วยกันได้ ถ้าคุณมีความรู้ความเข้าใจมากพอที่จะมองเห็นความงามที่เหนือกว่ากล่องสี่เหลี่ยมทื่อๆ ที่คุณชอบสร้างขายคุณก็จะรู้ว่า..." "ผมไม่สนสุนทรียศาสตร์บ้าบออะไรนั่นถ้ามันทำให้บริษัทผมเจ๊ง!" ธามสวนกลับเสียงดังขึ้น น้ำเสียงห้วนจัดและเต็มไปด้วยความถือดี ปลายจมูกของเขากับเธอห่างกันไม่ถึงคืบในวินาทีที่เขาหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่สร้างเงาบังเธอไว้มิดชิด ลลินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญพอๆ กับความอวดดีของเจ้าตัว ลลินไม่ถอยหลังหนี เธอเลือกที่จะก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตากลมโตเป็นประกายดุดันไม่แพ้กัน "ถ้าคุณตาถึงสักหน่อย คุณก็จะเห็นว่าเส้นโค้งพวกนั้นมันช่วยลดแรงปะทะของลม แถมยังเพิ่มพื้นที่ใช้สอยให้ลูกบ้านได้มากกว่าตึกทรงกล่องทึบๆ ของคุณตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ก็นั่นแหละค่ะ... คนที่มองโลกด้วยกรอบสี่เหลี่ยมแคบๆ ก็ย่อมเห็นอะไรเป็นแค่กล่องไปหมด" "ปากเก่งดีนี่" ธามก้มหน้าลงมามองเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนอันตราย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของสถาปนิกสาว "ปากดีแบบนี้ ไม่รู้ว่าเวลาผลงานโดนฉีกทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี จะยังเก่งได้สักกี่น้ำ" "เก็บคำดูถูกของคุณไว้ใช้ตอนจ่ายค่าแบบร่างชิ้นใหม่เถอะค่ะท่านประธาน เพราะฉันจะไม่มีทางแก้แบบนี้แม้แต่เส้นเดียว ถ้าคุณอยากได้ตึกกล่องปูนเปลือยโง่ๆ ไปสร้างขายพวกเศรษฐีหัวโบราณ กรุณาไปจ้างสถาปนิกฝึกหัดคนอื่น!" ลลินสะบัดหน้าหนีจากรัศมีอันตราย เตรียมหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานส่วนตัวเพื่อไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ ทว่าจังหวะที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูกระจกบานใหญ่ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน "เดี๋ยวยล" เธอชะงัก หันกลับไปมองด้วยความฉุนเฉียว "อะไรอีกคะ?" ธามไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้แล้ว เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาสีดำสนิทคู่นั้นมองสำรวจแผ่นหลังบางที่สั่นด้วยความโกรธด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อนัก "พรุ่งนี้ เก้าโมงเช้า... ไปลงพื้นที่หน้างานจริงกับผมที่ไซต์ก่อสร้างตึกเก่าฝั่งตะวันออก" ธามเว้นจังหวะ ปรายตามองเธอด้วยสายตาท้าทาย "ไปดูให้เต็มสองตา ว่าซากตึกที่พังลงมาในอดีต มันสอนอะไรผมบ้าง... เผื่อคุณจะได้เลิกคิดอะไรเพ้อเจ้อแล้วออกแบบตึกที่มัน 'ไม่ฆ่าคน' ออกมาสักที" คำพูดประโยคสุดท้ายกระแทกเข้าที่กลางใจของลลินอย่างจัง ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนฉงน ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากถามอะไรเกี่ยวกับ 'ซากตึก' ที่ว่า ประตูห้องทำงานอีกด้านหนึ่งซึ่งเชื่อมต่อกับลิฟต์ส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานฝั่งตะวันออกแล้วค่ะ... คนงานขุดเจอโครงกระดูกปริศนาฝังอยู่ใต้ฐานรากตึกเก่าค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความปากร้ายของท่านประธานนะคะ!