สงครามบนโต๊ะประชุม

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำราคาแพงถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังสนั่น ลลินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยืนกอดอกหลังตรงเชิดหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของประธานหนุ่มที่กำลังแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาทั่วทั้งห้อง "โครงกระดูกใต้ฐานราก? คุณจะบอกฉันว่าโปรเจกต์มูลค่าพันล้านต้องสะดุดลงเพราะซากกระดูกที่อาจจะเป็นหมาข้างถนนอย่างนั้นเหรอคะ ท่านประธานธาม" น้ำเสียงของลลินเจือแววประชดประชันอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บเนียบกริบ นัยน์ตาคู่นั้นทั้งดุดันและเย่อหยิ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีประกายความเคร่งเครียดที่ซ่อนไว้ไม่มิด ธามขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังขาดผึ่ง "นั่นไม่ใช่หมาข้างถนน ลลิน!" ธามกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมแคบลงไปถนัดตา เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดัน "ทีมพิสูจน์หลักฐานเบื้องต้นรายงานมาแล้วว่าเป็นมนุษย์ และจุดที่ขุดพบมันอยู่ใต้เสาเข็มต้นหลักของตึกประวัติศาสตร์โซน A ที่คุณเป็นคนยืนยันนักหนาว่า 'โครงสร้างยังแข็งแรงดี' ไงล่ะ!" "แล้วไงคะ? ฉันเป็นสถาปนิกค่ะ ไม่ใช่หมอผีหรือสัปเหร่อที่จะได้หยั่งรู้ดินฟ้าว่าอดีตเมื่อร้อยปี ่อนใครเอาใครไปฝังไว้ใต้ตึกนั้น!" ลลินสวนกลับทันควันโดยไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาเพื่อประกาศศักดาความมั่นใจ "ในแง่ของวิศวกรรมและสถาปัตยกรรม โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กตรงนั้นผ่านการคำนวณอย่างแม่นยำตามหลักการทางวิทยาศาสตร์ การเจอโครงกระดูกไม่ได้หมายความว่าเราต้องรื้อทิ้งทั้งโปรเจกต์ตามที่คุณตื่นตระหนกนะคะ" "ผมไม่ได้ตื่นตระหนก!" ธามตวาดเสียงกร้าว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ แต่ลึกๆ แล้วมีความกังวลบางอย่างที่ฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง "ตึกหลังนั้น... มันมีความหมายมากกว่าแค่ตึกเก่าสำหรับผม และคุณก็รู้ดีว่าทำไมเราถึงต้องรีบเคลียร์พื้นที่ให้เสร็จก่อนฤดูฝน!" ลลินชะงักไปนิดเมื่อเห็นประกายความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะหนาของท่านประธานหนุ่ม แต่วินาทีต่อมาเธอก็เลือกที่จะตั้งกำแพงขึ้นมาใหม่ ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ต่อให้ตึกนั้นจะมีความหมายกับคุณมากแค่ไหน หรือแม้แต่ถ้ามันเป็นตึกที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบรรพบุรุษของคุณเอง มันก็ไม่เกี่ยวกับการเอาอารมณ์มาเหนือเหตุผลทางวิชาการค่ะ ท่านประธาน ถ้าเราหยุดสร้างตอนนี้ บริษัทเราจะเสียหายเท่าไหร่ คุณคำนวณดูบ้างไหมคะ?" "เงินทองมันหาใหม่ได้ ลลิน!" ธามคำรามลั่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับต้องการจะแผดเผา "แต่ถ้าตึกนั้นพังลงมา หรือถ้าความลับบ้าๆ ที่ฝังอยู่ข้างใรถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนทำให้โปรเจกต์นี้ล่ม คุณต่างหากที่จะเป็นคนรับผิดชอบไม่ไหว!" "งั้นเราก็มาพิสูจน์กันค่ะ!" สถาปนิกสาวประกาศกร้าว เธอสะบัดหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันจะลงไปดูไซต์งานด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้ ไปดูให้เห็นกับตาว่าซากกระดูกเวรนี่มันขัดขวางงานออกแบบที่ฉันทุ่มเทสมองไปครึ่งค่อนชีวิตตรงไหน! หลบค่ะ ท่านประธาน!" ลลินก้าวเท้าเดินชนไหล่หนาของธามอย่างจงใจ แรงกระแทกนั้นทำเอาคนตัวโตกว่าถึงกับเซเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ธามหันขวับมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเชิดหน้าออกไปจากห้องประชุมด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธจัดกับความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าอยู่ในอกอย่างไม่น่าเชื่อ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ช่างหาเรื่องใส่ตัวและท้าทายอำนาจของเขาได้ตลอดเวลาจริงๆ ธามพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ก้าวตามหลังหญิงสาวดื้อรั้นคนนั้นออกไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าการลงไปที่ไซต์งานฝั่งตะวันออกในครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปเผชิญหน้ากับความจริงอันดำมืดที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ซากอิฐปูนและกาลเวลามาเนิ่นนาน ร่างสูงก้าวฉับๆ จนทันลลินที่หน้าลิฟต์โดยสาร บรรยากาศรอบตัวของประธานหนุ่มคุกรุ่นไปด้วยไอความหงุดหงิดที่แผ่ซ่านจนพนักงานคนอื่น ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ลลินเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างกาย แสร้งทำเป็นยกมือขึ้นกอดอกแล้วเชิดหน้ามองตัวเลขชั้นลิฟต์ที่กำลังลดลงอย่างใจเย็น "ไม่ต้องมาเดินตามค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้" เธอกระแทเสียงใส่ "ผมไม่ได้ตามคุณ ผมแคลงใจในความสามารถของคุณต่างหากว่าตึกที่คุณออกแบบมันจะพังคามือผมวันไหน" ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยەชา ทว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลับแคบลงเรื่อยๆ จนไหล่แทบจะชนกันในพื้นที่จำกัดของหน้าลิฟต์ ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดดังขึ้น ลลินก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งตัวเข้าไปด้านใน แต่จู่ๆ มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอแล้วดึงรั้งไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เธอเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโชยเข้าปะทะจมูกจนหัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอถึงกับสะดุดกึก ลลินเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขามันใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดกัน ดวงตาสคมกริบคู่นั้นมองจ้องเธอด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันทั้งดุดัน คลุมเครือ... และร้อนแรงเสียจนแผ่นหลังของเธอต้องแนบชิดติดกับประตูลิฟต์ "ถ้าคิดจะลงไปตายที่ไซต์งานนั้น... คุณไม่มีทางได้ไปคนเดียวแน่ ลลิน" ธามกระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะถ้าตึกนั้นจะพัง... ผมจะลากคุณลงไปฝังไว้ใต้ซากนั้นด้วยกันนี่แหละ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสงครามประสาทครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!