วันสุดท้ายของความจน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกราคาแพงด้วยแรงทั้งหมดที่มี จนกระดาษข้างในกระจัดกระจายหลุดรุ่ยออกมาเหมือนเศษขยะราคาถูก เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกวินดังลั่นห้องประชุม V.I.P. ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ใบหน้าคมคายที่ถูกแต่งแต้มด้วยความหยิ่งผยองเชิดขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมมองรินทร์ราวกับกำลังมองแมวข้างถนนที่กำลังจะตายผ่อนส่ง "นายมันก็แค่ไอ้สวะที่บริษัทชุบเลี้ยงมาให้เป็นควายทำงานหนัก รินทร์... เอกสารโครงการนี้ นายเซ็นรับผิดชอบความผิดพลาดทั้งหมดซะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ได้เลย" กวินเหยียดริมฝีปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี เอกสารในมือของรินทร์คือรายงานเท็จที่ถูกยัดเยียดความผิดมาให้อย่างไม่เป็นธรรม เพื่อให้กวินสามารถปัดความรับผิดชอบจากโปรเจกต์หลักร้อยล้านที่ล่มไม่เป็นท่าได้สำเร็จ รินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นมานานหลายปี ความอดทนที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาถึงขีดสุด "คุณก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้ผมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ... กวิน คุณกำลังโยนความผิดให้ผมรับหน้าแทนคณะผู้บริหาร" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบมองตรงไปที่เพื่อนร่วมงานที่เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นหัวหน้าแผนกด้วยเส้นสายและรอยยิ้มจอมปลอม "แล้วไงล่ะ? ใครจะเชื่อแก... แกมันก็แค่ลูกจ้างกระจอกๆ ที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อกาแฟแพงๆ กิน คนไม่มีเงินอย่างแก จะเอาอะไรมาสู้คนที่มีอำนาจเงินซื้อได้ทุกอย่างบนโลกนี้วะ!" กวินหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยถ้อยคำที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "อ้อ... อีกอย่าง น้ำขิง เมียรักของแกที่กำลังวิ่งเต้นกู้เงินธนาคารเพื่อเอามาใช้หนี้ให้แกในตอนนี้... ฉันได้ข่าวว่าถูกปฏิเสธทุกธนาคารแล้วนะ สงสารเขานะที่ต้องมาลำบากจมปลักอยู่กับไอ้จนตรอกอย่างแก" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ น้ำขิง... ภรรยาผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในชีวิตของเขา หญิงสาวที่ยอมกัดก้อนเกลือกิน ยอมสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ซ้ำๆ และทำงานหนักจนขอบตาดำคล้ำ เพียงเพราะเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้ รินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีหลอมรวมเข้ากับความคับแค้นใจ จนกระทั่งความนึกคิดในหัวของเขาสะดุดลง [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันทางจิตใจถึงขีดสุด... เงื่อนไขการปลุกระบบ ‘มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด’ ผ่านเกณฑ์ 100%] [ระบบกำลังเชื่อมต่อกับบัญชีลับระดับพรีเวิลด์... ยืนยันตัวตน: ท่านรินทร์] [ปลดล็อกสถานะ: มหาเศรษฐีเจ้าของสินทรัพย์รวมอันดับหนึ่งของโลก] [ของขวัญต้อนรับการเริ่มต้น: เงินสดในบัญชีส่วนตัว 1,000 ล้านบาท และบัตรเครดิตดำอินฟินิตี้ (ไม่จำกัดวงเงิน) ถูกส่งตรงถึงมือท่านแล้ว] เสียงจักรกลเย็นชาแต่กังวานดังก้องขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ ราวกับเสียงกระซิบจากซาตานที่ยื่นข้อเสนอเปลี่ยนชีวิต รินทร์กะพริบตาช้าๆ ความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเยือกเย็น ดุดัน และอำนาจที่แผ่ออกมาจากAuraรอบตัวจนกวินที่ยืนอยู่ตรงข้ามถึงกับผะหนถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "แก... มองอะไรวะ? จะร้องไห้กราบตีนฉันรึไง?" กวินฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความประหลาดใจเมื่อเห็นแววตาเปลี่ยนไปของรินทร์ รินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและน่ากลัวที่สุดเท่าที่กวินเคยเห็นมาในชีวิต มือหนาเอื้อมหยิบเอกสารลาออกที่กวินเตรียมไว้ขึ้นมาฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาราวกับกระดาษทิชชูราคาถูก ใบหน้าของกวินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "แกกล้าฉีกเอกสารของบริษัทเหรอ! ไอ้บ้าเอ๊ย รปภ.! เข้ามาลากคอไอ้จนนี่ออกไป!" กวินแผดเสียงลั่น ในจังหวะเดียวกับที่รอดูนรกแตก ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินทร์ หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ง่ายๆ [ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของคุณ: 1,000,000,000.00 บาท] [บัตรเครดิตดำอินฟินิตี้ของคุณ พร้อมใช้งานแล้ว ณ บัดนี้] รินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปัดหน้าจอเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากวินด้วยสายตาที่ทำให้ไฮโซจอมปลอมถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ไล่ออกงั้นเหรอ?" รินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังก้องกังวานไปทั่วห้อง "ไม่ต้องลำบากหรอก... เพราะอีกสามวินาทีต่อจากนี้ บริษัทที่คุณกราบกรานอยู่นี้ จะกลายเป็นของผม และคนที่จะต้องไสหัวออกไป... คือคุณต่างหาก" กวินอ้าปากค้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อจู่ๆ ประตูห้องประชุมก็เปิดผางอีกครั้ง พร้อมกับร่างของประธานกรรมการบริษัทผู้เฒ่าที่วิ่งหน้าตาตื่นเหงื่อท่วมตัวเข้ามาด้วยความตกใจกลัวสุดขีด พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่สายด่วนจากสำนักงานใหญ่กำลังสั่นไม่หยุด! รักนะคะจากเค้กวานิลลาค่ะ