ของขวัญชิ้นใหญ่ให้น้ำขิง

ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของน้ำขิงยังคงเต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินฝ่าสายฝนอันหนาแน่นเมื่อหลายชั่วโมงก่อน แต่เป็นเพราะคำเตือนทิ้งท้ายอันน่าสะพรึงกลัวของกวินที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ระวังตัวไว้นะคะ... คนที่คุณกำลังจะไปเหยียบ ไม่ได้มาคนเดียว และเขามีหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคุณลงนรกไปพร้อมกัน”* คำพูดนั้นของสามีเธอยังคงสร้างความสั่นสะเทือนในใจเธอไม่หาย แม้รินทร์จะยืนยันด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและดวงตาที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมแล้วก็ตาม รถยนต์หรูสีดำสนิทคันงามแล่นผ่านซุ้มประตูเหล็กดัดลายวิจิตรบรรจงเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนตัว บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนจากความวุ่นวายของเมืองหลวงกลายเป็นความเงียบสงบราวกับหลุดเข้าไปอีกโลกหนึ่ง สวนสไตล์อังกฤษที่ได้รับการดูแลตัดแต่งอย่างประณีต น้ำพุหินอ่อนแกะสลักรูปเทพีแห่งความอุดมสมบูรณ์ และทัศนียภาพอันกว้าง "รินทร์คะ... เรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ ทำไมทางเข้าถึงดูหรูหราขนาดนี้..." น้ำขิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความประหม่า ดวงตากลมโตมองลอดผ่านกระจกใสออกไปสำรวจความยิ่งใหญ่ของสถานที่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกใจหายวาบ มือเรียวบางเผลอบีบเข้าหากันแน่นบนตัก รินทร์หันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยา มือหนาเอื้อมมาสัมผัสมือที่เย็นเฉียบของเธอเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น "ถึงแล้วค่ะที่รัก บ้านของเรา" ประโยคสั้นๆ นั้นทำให้น้ำขิงชะงักงัน เธอกะพริบตาปริบๆ หันกลับไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ตัวอาคารสีขาวนวลสถาปัตยกรรมยุโรปคลาสสิกสะท้อนแสงไฟยามเย็น ช่างงดงามราวกับภาพวาดในนิตยสารบ้านและสวนระดับไฮ엔ด์ แต่นี่มันไม่ใช่แค่บ้าน... นี่มันคือคฤหาสน์มูลค่าหลายร้อยล้าน หรืออาจจะแตะหลักพันล้านบาทด้วยซ้ำ! "บ้าน... บ้านเราเหรอคะรินทร์? คุณ... คุณพูดเล่นอะไรกันคะเนี่ย" น้ำขิงหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าสามีของเธอเพิ่งได้งานใหม่และมีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากการล้างแค้นพวกลงทัณฑ์คนทรยศที่บริษัทเก่า แต่การจะซื้อคฤหาสน์ระดับนี้มันเป็นเรื่องที่ไกลเกินฝันเกินไปสำหรับมนุษย์เงินเดือนทั่วไป ต่อให้เขาจะเก็บเงินมาทั้งชีวิตก็ไม่มีทางซื้อได้แม้แต่ห้องเดียวในนี้ รถยนต์เคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าทางเข้าหลัก พนักงานต้อนรับในชุดสูทสากลเรียบร้อยสามคนยืนโค้งคำนับรออยู่ก่อนแล้วอย่างนอบน้อม ประตูรถถูกเปิดออกโดยพนักงานผู้ชายคนหนึ่งที่ยิ้มแย้มต้อนรับด้วยความเคารพสูงสุด รินทร์ก้าวลงจากรถก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของน้ำขิง พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปให้เธอจับเพื่อประคองลงมา "ฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะน้ำขิง" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ขณะที่น้ำขิงวางมือลงบนฝ่ามือของเขาด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง "ตลอดเวลาที่คุณต้องลำบากเคียงข้างฉัน นอนห้องเช่าอับๆ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต และอดทนต่อคำดูถูกเหยียดหยามของคนพวกนั้น... ฉันสัญญาไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าฉันจะคืนความสุขและทุกสิ่งทุกอย่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้กับคุณ" น้ำขิงเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความทรงจำเก่าๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ภาพที่เธอนั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องครัวแคบๆ เพราะกลัวรินทร์จะไม่สบายใจ ภาพที่เธอต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ซ้ำๆ เพื่อเก็บเงินไว้ให้สามีซื้อชุดสูทไปสัมภาษณ์งาน ความอดทนและความรักที่บริสุทธิ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บัดนี้มันกำลังออกดอกออกผลในรูปแบบที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจินตนาการไว้ "แต่... แต่มันแพงมากเลยนะคะรินทร์ เรา... เราไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ กลับกันเถอะนะคะ อย่าล้อเล่นแบบนี้เลย ฉันกลัว..." น้ำขิงส่ายหัวเบาๆ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและกังวลใจ เธอกลัวว่านี่จะเป็นความฝัน หรือแย่กว่านั้น... กลัวว่าสามีของเธอจะไปทำอะไรผิดกฎหมายมาเพื่อแลกกับเงินก้อนโตเหล่านี้ ในจังหวะนั้นเอง ผู้จัดการฝ่ายขายประจำโครงการคฤหาสน์หรูระดับซูเปอร์ลักชัวรี ก็ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมที่สุด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงราวกับกำลังต้อนรับประธานาธิบดี "ยินดีต้อนรับท่านประธานรินทร์ และคุณน้ำขิงอย่างเป็นทางการครับ! เอกสารกรรมสิทธิ์ทั้งหมดถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยตามคำสั่งท่านแล้วครับ" ผู้จัดการหนุ่มโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศา พร้อมกับผายมือไปยังตัวคฤหาสน์เบื้องหน้า น้ำขิงเบิกตากว้างขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำว่า 'ท่านประธาน' เธอมองหน้าผู้จัดการสลับกับใบหน้าของสามีด้วยความสับสนมึนงง รินทร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบทอประกายความอ่อนโยนเมื่อมองภรรยาคนสวย เขาหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่ปราศจากลวดลายใดๆ นอกจากชิปอัจฉริยะสะท้อนแสง ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น "ไม่ต้องกลัวค่ะที่รัก..." รินทร์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ปะัดผ่านเส้นผม ทำให้ภรรยาสาวรู้สึกเคลิบเคลิ้มและมั่นใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง "ไม่มีอะไรผิดกฎหมายทั้งสิ้น และนี่ไม่ใช่ความฝัน... นี่คือรางวัลสำหรับผู้หญิงที่ซื่อสัตย์และรักฉันด้วยใจจริง" เขายื่นบัตรสีดำใบนั้นให้กับผู้จัดการโครงการ พร้อมกับเอ่ยคำสั่งสั้นๆ "จัดการรูดชำระยอดทั้งหมดให้เรียบร้อยครับ" ผู้จัดการรับบัตรด้วยสองมืออย่างระมัดระวังราวกับมันคือวัตถุโบราณล้ำค่า เขานำมันไปเสียบเข้ากับเครื่องรูดบัตรไร้สายรุ่นพิเศษที่เชื่อมต่อกับระบบการเงินระดับโลก ทันทีที่รหัสผ่านถูกกดลงไป เสียงสัญญาณอนุมัติก็ดังขึ้น *'ติ๊ด!'* ไฟสีเขียวสว่างวาบ พร้อมกับสลิปกระดาษความร้อนที่พิมพ์ตัวเลขยอดเงินมหาศาลหลักพันล้านบาทไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง น้ำขิงยืนมองภาพนั้นด้วยลมหายใจที่แทบจะหยุดนิ่ง สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ยอดเงินในบัญชีที่ถูกตัดออกไปอย่างไร้ความลังเล คือเครื่องยืนยันว่าสามีธรรมดาๆ ของเธอในอดีต ได้กลายมาเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สามารถซื้อคฤหาสน์หรูหลังนี้ได้ด้วยการรูดบัตรเพียงครั้งเดียวจริงๆ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขและความอัศจรรย์ใจกำลังโอบล้อมหัวใจของน้ำขิงไว้นั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินทร์ก็แผדเสียงกริ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ รินทร์หยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของบุคคลที่เขาคาดไว้อยู่แล้ว... 'กวิน' มุมปากของรินทร์ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคู่คมฉายแววอันตรายที่ทำให้น้ำขิงถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความสังหรณ์ใจ "รับสายเขาสักหน่อยดีกว่าค่ะที่รัก..." รินทร์เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะกดรับสายแล้วเปิด speaker Phone ให้ภรรยาได้ยินชัดเจน *"แก... ไอ้รินทร์! แกอยู่ที่ไหนวะ! ทำไมพวกบอร์ดบริหารธนาคาร ถึงโทรมาไล่ฉันออกจากการกู้เงิน แถมยังอายัดบัญชีฉันทั้งหมดด้วย!"* เสียงปลายสายตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดและหวาดกลัว ปะปนกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับคนกำลังสติแตก รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนคนฟังทางฝั่งโน้นถึงกับสะท้าน "ก็อยู่ที่บ้านใหม่ของฉันเองค่ะ... อ้อ ลืมบอกไป ที่คุณบอกว่าคนของฉันกำลังจะไปเหยียบ และมีหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคุณลงนรก..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยรังสีความน่าสะพรึงกลัวออกมาจนผู้จัดการโครงการข้างๆ ยังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "หลักฐานที่ว่าน่ะ... ตอนนี้มันมาถึงหน้าประตูบ้านฉันเรียบร้อยแล้วค่ะ" *- - - - - - - - - - - - - - - - -* ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" เสมอมานะคะ!