ของขวัญชิ้นแรกให้คนที่เชื่อใจ

เสียงกราวของหยาดฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงบนกระจกใสของร้านกาแฟกึ่งห้องอาหารหรูใจกลางมหานครไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวของคีย์และลินินดูหม่นหมองลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับสะท้อนประกายความกังวลเจือความห่วงใยออกมาอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวเล็กของเธอประสานเข้าหากันแน่นบนตัก ขณะที่สายตาทอดมองชายหนุ่มผู้เป็นสามีด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน “คีย์คะ… เอ๊ย พี่คีย์คะ” ลินินเผลอหลุดคำเรียกติดปากในอดีตออกมาก่อนจะรีบแก้คำอย่างประหม่า “ที่พี่บอกว่า… เรื่องหนี้สินทั้งหมดของครอบครัวเรา รวมถึงค่ารักษาพยาบาลแม่ และภาระบ้าๆ ที่พวกมันยัดเยียดให้เรา มันจะจบลงในวันนี้… พี่ไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมคะ? หนูไม่อยากให้พี่ต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงทำอะไรผิดกฎหมายเพื่อแลกกับเงินพวกนั้นเลยนะ” คีย์ยกถ้วยกาแฟเซรามิกสีดำสนิทขึ้นจิบช้าๆ ความสุขุมลุ่มลึกฉายชัดผ่านนัยน์ตาคมกริบที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ฮันเตอร์แรงก์ F ที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดินในสายตาของสังคม บัดนี้กลับแผ่รังสีความน่าเกรงขามบางเบาออกมาโดยไม่ต้องพยายาม เขาววางถ้วยลงบนจานรองเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ อย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกุมมืออันเย็นเฉียบของภรรยาไว้ด้วยความอบอุ่น “มองตาพี่สิครับ ลินิน” คีย์เอמהด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงราวกับภูเขาหินผา “ตลอดเวลาสามปีที่เราคบกัน ตั้งแต่วันที่พี่เป็นแค่ไส้เดือนในสายตาของพวกตระกูลใหญ่ วันที่หนูยอมทิ้งอนาคตไฮโซมาลำบากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับผู้ชายไร้ค่าคนนี้ หนูเคยเรียกร้องอะไรจากพี่บ้างไหมครับ?” น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น ลินินส่ายหัวช้าๆ ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำในวันที่เธอถูกตัดออกจากกองมรดกและถูกขับไล่ออกจากตระกูลเพราะเลือกยืนหยัดเคียงข้างเขาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสไลด์ “ไม่เคยเลย… หนูไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่มีพี่” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “นั่นแหละครับคือเหตุผล” คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและความลับระดับจักรวาลที่ระบบผู้กล้าเพิ่งปลดล็อกให้เขาเมื่อไม่กี่นารีก่อนหน้านี้ “คนที่ยอมตายแทนผมได้ในวันที่ผมไม่มีแม้แต่แดงเดียว วันนี้... ถึงเวลาที่ผมจะคืนศักดิ์ศรีและโลกทั้งใบให้คุณแล้วครับ” [ติ๊ง! ระบบผู้กล้าเลเวลอัปตรวจพบความจริงใจสูงสุดจากคู่ชีวิต... อนุมัติการเบิกจ่าย ‘รางวัลพิเศษระดับตำนาน’ สำเร็จ] [ท่านได้รับ: กรรมสิทธิ์ห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู ‘The Infinity Sky Residence’ ชั้นสูงสุด มูลค่า 120 ล้านบาท] [ท่านได้รับ: กุญแจรถยนต์ไฮเปอร์คาร์ ‘Bugatti Chiron Super Sport’ สีดำด้านสั่งทำพิเศษ มูลค่า 300 ล้านบาท] [สถานะบัญชีปัจจุบัน: เงินสดในระบบไร้ขีดจำกัด (Unlimited Black Card Balance)] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาสดๆ ร้อนๆ แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ลินินมองกล่องนั้นด้วยความงุนงง เธอไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ “เปิดดูสิครับ” คีย์พยักเพยิดอนุญาต หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปเปิดฝากล่องออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างคือพวงกุญแจโลหะผสมไทเทเนียมสลักตราสัญลักษณ์รถยนต์ซูเปอร์คาร์ชื่อดังระดับโลก พร้อมกับคีย์การ์ดสีดำขลิบทองที่ดูหรูหราจนแทบไม่กล้าแตะต้อง “นี่มัน… อะไรกันคะพี่คีย์?” ลินินเงยหน้าขึ้นมองสามี สมองของเธอขาวโพลนไปหมด มูลค่าของสิ่งของตรงหน้ามันเกินกว่าที่อดีตคุณหนูตกยากอย่างเธอจะจินตนาการออก “กุญแจรถคันใหม่… และกุญแจบ้านหลังใหม่ของเราครับ” คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงการซื้อลูกอมสักเม็ด “คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองชั้นเพนต์เฮาส์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ได้แบบ 360 องศา ไม่มีเจ้าหนี้หน้าไหนกล้าไปเหยียบที่นั่น และไม่มีใครหน้าไหนในสังคมไฮโซที่จะกล้ามาเชิดใส่คุณได้อีกต่อไป” หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานของลินินร่วงหล่นลงมาอาบแก้มในที่สุด มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นความตื้นตัน ความซาบซึ้ง และความอัดอั้นที่ได้รับการปลดปล่อยจนหมดสิ้น เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ “พี่… พี่ไปเอาเงินมาจากไหนคะ? พี่ไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายใช่ไหม… ฮือ…” ลินินโผเข้าสวมกอดร่างของสามีแน่น ซบหน้าลงกับอกเสื้อสูทของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมผ่านเนื้อผ้าจนเปียกชื้น คีย์ยกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางของภรรยาไว้แนบอก มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างอ่อนโยน สายตาสอบทานมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างร้านกาแฟ ที่ซึ่งฝนยังคงตกหนัก แต่สำหรับพวกเขาสองคนแล้ว พายุร้ายที่ชื่อว่าความยากจนและความไร้อำนาจได้ถูกกวาดล้างจนไม่เหลือซากแล้ว “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายทั้งสิ้นครับลินิน” คีย์กระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดที่ทรงพลัง “จำคำของผมไว้นะครับ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป มีเพียงผมคนนี้ที่จะเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของเรา และใครก็ตามที่เคยเหยียบย่ำเรา... มันจะต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า” ในจังหวะนั้นเอง ขณะที่ลินินกำลังซบหน้าร้องไห้อยู่กับอ้อมอกของคีย์ ประตูอัตโนมัติของร้านกาแฟหรูก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่ค่อนข้างรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังแทรกเสียงฝนเข้ามาในทันที “โอ้โฮ! ดูคู่รักยาจกนี่สิครับคุณแม่ ยังมีหน้ามานั่งสวีทกันในร้านกาแฟแพงๆ แบบนี้ได้อีกเหรอเนี่ย? นึกว่าหนีหนี้จนหัวซุกหัวซุนไปซะแล้ว!” เสียงของ ‘กันต์’ อดีตเพื่อนสนิทผู้เคยหักหลังคีย์และกำลังตามรังควานครอบครัวของลินินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงที่เดินตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยเหยียดหยามบนใบหน้า โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคนเดินตามประกบหลัง คีย์ค่อยๆ ดันตัวลินินให้ออกจากอ้อมอกเบาๆ ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยาเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อย ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประกายเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับผู้มาใหม่โดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอมานะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่