ซื้อตึกทั้งหลังเพื่อตบหน้าแม่ยาย

"ถ้าคิดว่าการเอาเศษเงินหลักล้านมาอวด แล้วจะทำให้ฉันยอมรับผู้ชายไร้อนาคตอย่างแกเข้าตระกูล... ฝันไปเถอะ!" เสียงแหลมสูงของ ‘คุณหญิงวาด’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรองชั้นหนึ่งของ ‘ลูเมน คอมเพล็กซ์’ ศูนย์การค้าและอาคารสำนักงานหรูใจกลางมหานคร สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม ขณะปรายตามอง ‘ลินิน’ บุตรสาวที่ยืนกุมมือ ‘คีย์’ อยู่เบื้องหลัง สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับสิ่งที่นางกำลังมองอยู่ไม่ใช่ลูกในไส้ แต่เป็นเศษขยะเปื้อนโคลนที่บังอาจเกาะแกะอยู่บนเสื้อผ้าแพรพราวนำเข้าจากมิลาน ลินินตัวสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่มาจากผู้เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด มือเรียวบางที่จับมือคีย์อยู่กระชับแน่นขึ้น สะท้อนความรู้สึกภายในที่ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ คีย์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย มันเป็นความนิ่งสงบที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ผู้จัดการร้านและพนักงานขายรอบบริเวณถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงตราตรึงอยู่ในอากาศ—ผู้จัดการร้านเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดเมื่อเหลือบไปเห็นยอดเงินคงเหลือในระบบของบัตรใบนั้นที่ปรากฏบนหน้าจอ ตัวเลขศูนย์นับสิบหลักที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง! "คุณแม่ครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับกังวานและทรงพลังอย่างประหลาดจนคุณหญิงวาดชะงักฝีปากที่กำลังพ่นคำดูถูกเหยียดหยาม "ท่านบอกว่าตึกคอมเพล็กซ์แห่งนี้ มูลค่าสามพันล้านบาท คือเครื่องพิสูจน์ความสำเร็จของกันต์... อดีตคู่หมั้นของลินิน ใช่ไหมครับ?" คุณหญิงวาดเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ ทันทีที่เอ่ยถึงชื่อ ‘กันต์’ แววตาของนางก็เปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ ทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ผู้กุมอำนาจตลาดอสังหาริมทรัพย์ครึ่งหนึ่งของเมือง เพิ่งจะเซ็นสัญญาจองพื้นที่ชั้นบนสุดของตึกนี้เพื่อเปิดบริษัทสาขาใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อน และนางเองนี่แหละที่เป็นคนผลักดันให้ลินินทิ้งผู้ชายยากจนอย่างคีย์เพื่อไปแต่งงานกับกันต์ "ใช่! กันต์เขามีปัญญาซื้อพื้นที่ระดับนี้ แต่แก... ฮันเตอร์แรงก์ F ที่วันๆ เอาแต่ล่ามอนสเตอร์ระดับต่ำ ได้แต่นั่งกินเศษเงินจากเบี้ยเลี้ยงกระจอกๆ ชาตินี้ต่อให้แกทำงานจนตาย ก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเหินบนพรมแดงของตึกนี้ด้วยซ้ำ!" คุณหญิงวาดหัวเราะเยาะในลำคอ พร้อมกับส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์ไปที่คีย์ ในขณะนั้นเอง ร่างสูงโปรดของกันต์ก็ก้าวเดินเข้ามาจากประตูทางเข้าหลัก พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เขาสวมสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษรับกับเรือนร่าง ท่าทางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและถือดีในอำนาจเงิน "เกิดอะไรขึ้นครับคุณแม่วาด? อ้าว... คีย์ นายยังกล้าเอาผู้หญิงคนนี้มาเดินลอยชายอยู่อีกหรอ นึกว่าหลังจากวันนั้น นายจะสำนึกได้แล้วซะอีกว่าตัวเองมันก็แค่ 'ตัวถ่วง' ในสังคมไฮโซ" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กวาดสายตามองคีย์และลินินด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ลินินเม้มปากแน่นจนห่อเลือด นางเงยหน้าขึ้นสบตากับกันต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ "กันต์... เลิกทำตัวน่าสมเพชแบบนี้เสียที ฉันเลือกทางเดินของฉันเอง และคีย์ก็ไม่ใช่ตัวถ่วงของใครทั้งนั้น!" "โอ้โห ลินินที่น่าสงสาร..." กันต์หัวเราะร่วน ยกมือขึ้นกอดอก "เธอคงโดนผู้ชายคนนี้ล้างสมองไปสินะ ถึงได้ยอมทิ้งอนาคตสุขสบายมาลำบากยากจนด้วยกัน รู้ไหมว่าพื้นที่ตึกทั้งคอมเพล็กซ์แห่งนี้ ฉันเพิ่งเจรจาซื้อขาดสิทธิ์การบริหารจัดการบางส่วนมาได้เพื่อเตรียมขยายอาณาจักรธุรกิจของตระกูล... ตึกนี้มีเจ้าของใหม่ที่เป็นฉัน! และพวกเธอกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. ลากตัวออกไปให้อับอายขายขี้หน้ามากกว่านี้!" บรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบ ลูกค้าคนอื่นๆ และพนักงานต่างพากันถอยร่นออกไปห่างๆ ด้วยความกลัวจะโดนลูกหลงจากอำนาจของตระกูลกันต์ ทุกสายตาต่างมองมาที่คีย์ด้วยความเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้าที่มีแฟนสาวหน้าตาดีแต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความจน ทว่า... คีย์กลับระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของลินินสงบลงอย่างประหลาด แต่กลับทำให้ผู้จัดการร้านที่ยังกองอยู่กับพื้นถึงกับสันหลังวาบด้วยความหนצוกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ "เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวอย่างนั้นหรือครับ..." คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล สุภาพ แต่ทว่าเฉียบคมบาดลึก "น่าเสียดายจังนะครับ ที่กฎหมายและการค้าขายในโลกนี้ มันวัดกันที่ 'ความหนาของกระเป๋าเงิน' มากกว่านามสกุลที่บรรพบุรุษสร้างมาให้" คีย์หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวแตะหน้าจอเบาๆ สามครั้ง ระบบเสียงแจ้งเตือนสถานะของ [ระบบผู้กล้าเลเวลอัป] ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาโดยตรง *[ ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ของผู้ถือครองระบบ: การเข้าซื้อกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินระดับมหภาค ]* *[ เป้าหมาย: 'ลูเมน คอมเพล็กซ์' (Lumen Complex) อาคารคอมเพล็กซ์ 45 ชั้น รวมมูลค่าตลาดและสิทธิ์การบริหารเบ็ดเสร็จ: 14,500,000,000 บาท ]* *[ สถานะบัญชี: ไร้ขีดจำกัด (Infinite Balance) ]* *[ คำสั่งซื้อ: ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ทันทีแบบ 100% ]* คีย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นแม้แต่น้อย เขายื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอแสดงผลการทำธุรกรรมระดับหมื่นล้านบาทให้ผู้จัดการร้านที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้มดูใกล้ๆ "ลุกขึ้นมาสิครับ... คุณผู้จัดการ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงด้วยอำนาจเด็ดขาด "ช่วยตรวจสอบเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ตึกหลังนี้ ที่ผมเพิ่งซื้อเมื่อสักครู่นี้ให้เรียบร้อยที" ผู้จัดการร้านละล่ำละลักรับโทรศัพท์มือถือมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาที่เบิกกว้างกวาดมองตัวเลขและตราประทับรับรองจากธนาคารกลางระดับโลก รวมถึงสิทธิ์การถือครองโฉนดที่ดินผืนใหญ่ที่ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น 'คีย์ วรโชติ' แบบเสร็จAสมบูรณ์ในพริบตาเดียว! วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง! ร่างของผู้จัดการร้านทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกรอบ คราวนี้เขากราบกรานลงแทบเท้าของคีย์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ "ทะ... ท่านประธาน... ท่านประธานคีย์! ขอประทานอภัยด้วยครับ! ผมไม่รู้ว่าเป็นท่าน! ได้โปรดเมตตาผมด้วย!" เสียงร้องระงมของผู้จัดการร้านทำให้คุณหญิงวาดและกันต์ที่กำลังยืนยองๆ ลอยหน้าลอยตาอยู่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของกันต์แข็งค้างในทันที "แก... แกพูดบ้าอะไรวะผู้จัดการ! มันเป็นแค่ฮันเตอร์กระจอกๆ จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อตึกนี้!" กันต์ตวาดลั่นด้วยความไม่เชื่อสายตา พลางพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของคีย์ แต่ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง ประตูทางเข้าหลักของอาคารคอมเพล็กซ์ก็ถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มบุคคลในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิต นำโดยประธานกรรมการบริหารสูงสุดของธนาคารกลางมหานครและทนายความประจำตระกูลผู้ทรงอิทธิพล พวกเขาก้าวเท้าเข้ามาด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคีย์ แล้วโค้งคำนับลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงในมุม 90 องศา "ยินดีต้อนรับครับ ท่านประธานคีย์ เจ้าของกรรมสิทธิ์ผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของอาคาร 'ลูเมน คอมเพล็กซ์' คนใหม่อย่างเป็นทางการ" เสียงทุ้มกังวานของประธานธนาคารกล่าวขึ้นด้วยความนอบน้อมสูงสุด หัวใจของคุณหญิงวาดหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ส่วนกันต์หน้าซีดเผือด สีแดงก่ำด้วยความช็อกตาค้างจนพูดไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คีย์หันไปมองหน้ากันต์และคุณหญิงวาดที่ยืนตัวสั่นเทา เขายิ้มให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อดีตครอบครัวแฟนเก่าต้องคุกเข่าลงไปกองกับพื้นในพริบตา "ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าของตึกหลังนี้คนใหม่..." คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองเศษกระดาษเอกสารสัญญาเช่าที่กันต์เคยอวดอ้าง "ผมขอประกาศยกเลิกสัญญาเช่าและขับไล่พวกสวะที่ไร้มารยาท ออกจากพื้นที่ของผม... ณ บัดนี้" *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ