วันแห่งความสุขและคำสัญญา

"คุณคีย์... ได้โปรด... เมตตาผมด้วยครับ!" เสียงคร่ำครวญของกันต์ดังก้องขึ้นในห้องรับรองพิเศษ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงจัดงานแต่งงานระดับเวิลด์คลาส ทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้ร่างนั้นทรุดฮวบลงแทบเท้าของผม มือที่สั่นเทาพยายามจะคว้าชายกางเกงสูทสั่งตัดพิเศษของผมไว้ แต่ผมเพียงแค่ก้าวหลบด้วยท่าทีสุขุม ราวกับเขากำลังพยายามแตะต้องธุลีดินที่ไร้ค่า "เมตตาหรือครับ?" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนผู้คนในโถงต่างพากันหยุดหายใจ "ในวันที่ผมแทบไม่มีเงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อ คุณเคยเมตตาผมบ้างไหม? ในวันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลินินจนไม่เหลือชิ้นดี... วันนั้นคุณบอกว่าโลกใบนี้หมุนด้วยอำนาจและเงินตรา วันนี้... ผมแค่นำคำสอนนั้นมาคืนให้คุณเท่านั้นเองครับ" ผมปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูท ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังโถงกลางพิธี ที่นั่น... ลินินยืนรออยู่ภายใต้ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ออกแบบโดยดีไซเนอร์ระดับโลก แสงไฟสปอร์ตไลท์นับพันดวงรวมศูนย์ที่ร่างอรชรของเธอ เธอดูสง่างามและเปราะบางในคราวเดียวกัน แต่แววตาคู่นั้นที่มองมายังผม... มันคือนิยามของคำว่า 'บ้าน' สำหรับผมเพียงผู้เดียว ผมก้าวเดินผ่านบรรดาแขกวีไอพีระดับมหาเศรษฐีจากทั่วทุกมุมโลก เสียงซุบซิบถึง 'ปริศนาแห่งฮันเตอร์แรงก์ F' ที่กลายเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้านในชั่วข้ามคืนเงียบสนิทลงเมื่อผมเดินผ่าน ไม่มีใครกล้าสบตาผมตรงๆ เพราะรู้ดีว่าใครก็ตามที่ขวางทางผม... จุดจบก็ไม่ต่างจากกันต์ที่กำลังถูกรปภ. ลากตัวออกไปจากงาน เมื่อถึงหน้าแท่นพิธี ผมเอื้อมมือไปกุมมือลินินไว้ สัมผัสที่เย็นเฉียบจากความตื่นเต้นของเธอทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "ตื่นเต้นเหรอครับ?" ผมกระซิบ "นิดหน่อยค่ะ... ไม่สิ... มากเลยต่างหาก" ลินินตอบด้วยรอยยิ้มที่สั่นเครือ "หนูไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งจะมีวันนี้ วันที่ทุกคนที่เคยดูถูกเรา... ต้องมานั่งมองเราจากด้านล่างแบบนี้" "เพราะคุณเชื่อใจผม และผมไม่เคยทิ้งคุณ" ผมสบตาเธอแน่น "แหวนวงนี้... คือสัญญาว่าตั้งแต่นี้ไป โลกทั้งใบจะหมอบราบคาบแก้วอยู่แทบเท้าเราสองคน" ผมหยิบแหวนเพชรเม็ดโตที่เจียระไนเป็นรูปหยดน้ำ ขนาดที่ใหญ่และใสกระจ่างจนสะท้อนภาพงานวิวาห์อลังการนี้ไว้ภายใน มันไม่ใช่แค่เพชร มันคือความสำเร็จที่ผมใช้ 'ระบบผู้กล้าเลเวลอัป' แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ ผมสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มดุจเสียงฟ้าคำราม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขที่บีบคั้นหัวใจ ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะก้มลงจุมพิตเจ้าสาวของผม สัญญาณแจ้งเตือนจากระบบก็สั่นสะเทือนในม่านตาของผมอย่างรุนแรง [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS แทรกซึมผ่านระบบรักษาความปลอดภัย!] [แจ้งเตือนด่วน: ศัตรูที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังกันต์ได้ปรากฏตัวแล้ว และเขากำลังยืนอยู่หลังแถวแขก VIP แถวที่ 5!] หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉย ก้มลงจุมพิตหน้าผากลินินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกวาดสายตาไปตามทิศทางที่ระบบระบุไว้ ชายชุดดำในชุดสูททักซิโดเนื้อดีที่ดูธรรมดาจนน่าสงสัยคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ผม แววตานั้นไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความกระหายที่รุนแรงยิ่งกว่าสัตว์ป่า เขายกแก้วแชมเปญขึ้นเล็กน้อยเชิงทักทาย ก่อนจะเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในฝ่ามือ... มันคือคริสตัลสีดำสนิทที่กำลังแผ่ไอสีม่วงออกมา และในวินาทีที่แสงจากคริสตัลนั้นพุ่งเข้าหาเวที พื้นดินใต้เท้าของผมก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงกระจกนิรภัยทั่วทั้งฮอลล์แตกกระจายลงมาเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเหล่าฮันเตอร์เถื่อนที่พุ่งทะลุเพดานลงมาปิดล้อมงานแต่งงานของเรา! "ดูเหมือนว่า... วันแห่งความสุขของเรา จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมสนุกด้วยนะครับ ลินิน" ผมกระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับกดเปิดระบบ 'สถานะผู้กล้า' จนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลพุ่งออกจากร่างของผมจนแขกในงานต่างพากันทรุดตัวลงด้วยความอึดอัด ชายในชุดสูทคนนั้นเดินแหวกฝูงชนเข้ามาหาผม พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "ยินดีด้วยนะคีย์... สำหรับการแต่งงานที่งดงาม แต่ก็น่าเสียดาย... ที่มันจะเป็นสถานที่ฝังศพของพวกแกในคืนนี้" ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อมันต้องการจบเรื่องราวในคืนนี้ ผมก็จะทำให้มันรู้ซึ้งว่า... การหาเรื่อง 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่' คือความผิดพลาดที่สาหัสที่สุดในชีวิตของพวกมัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทสรุปนี้ร่วมกันนะครับ!