งานประมูลการกุศลที่ทุกคนต้องตะลึง

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกันต์ผ่านคลื่นวิทยุในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่มั่นใจว่าเหยื่อไม่มีทางรอดพ้นกรงเล็บ แต่นั่นคือเรื่องของ "อดีต" ที่ไร้ค่าสิ้นดี... ในโลกใบนี้ ไม่มีใครสามารถจองศาลาวัดให้ฮันเตอร์ผู้ถือครอง 'ระบบผู้กล้าเลเวลอัป' ได้อย่างง่ายดายนักหรอกครับ ภายในห้องโถงจัดงานประมูลการกุศลประจำปีของสมาคมฮันเตอร์และเซเลบระดับประเทศ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องแต่งกายราคาแพงระยับของบรรดาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพล กลิ่นอายของความมั่งคั่งและชนชั้นลอยอบอวลไปทั่วบรรยากาศ ทว่าสายตาของทุกคู่ในห้องกลับพุ่งเป้ามาที่โต๊ะ VIP แถวหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเหยียดหยาม ประหลาดใจ และสมเพช ลินินในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มเรียบหรูที่คีย์เพิ่งซื้อให้เธอก่อนเข้างาน นั่งตัวเกร็งเล็กน้อย มือเรียวบางประสานกันไว้บนตักอย่างไม่มั่นใจนัก เธอยังคงจำสายตาดูถูกเหยียดหยามของเหล่าไฮโซที่มองพวกเขาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูมาได้ดี "คีย์... คุณแน่ใจเหรอครับว่าเราควรอยู่ที่นี่?" ลินินกระซิบถามด้วยน้ำเสียงกังวล ดวงตากลมโตฉายแววไม่สบายใจอย่างปิดไม่มิด "งานนี้... มีแต่คนระดับท็อปของประเทศทั้งนั้น เครื่องเพชรชิ้นต่อไปที่จะประมูล... ราคาเริ่มต้นมันตั้งแปด عشر ล้านเลยนะครับ" คีย์หันไปมองหญิงสาวข้างกาย รอยยิ้มอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความมั่นใจถูกระบายขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขายื่นมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจที่เต้นรัวของลินินสงบลงอย่างประหลาด "เชื่อใจผมนะครับ ลินิน" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่นราวกับภูเขาหิน "หลังจากนี้ จะไม่มีใครหน้าไหนในประเทศนี้กล้าสบประมาทคุณอีกต่อไป และไอ้กันต์... มันจะรู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร" บนเวทีใหญ่ พิธีกรชื่อดังประกาศเสียงดังผ่านไมโครโฟนด้วยความตื่นเต้น "เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน! มาถึงไฮไลต์สำคัญของค่ำคืนนี้ เครื่องเพชรโบราณประจำตระกูลขุนนางเก่าแก่ 'Tear of the Goddess' (หยาดน้ำตาแห่งเทพี) เพชรน้ำงามเจียระไนด้วยมือ 108 กะรัต ล้อมด้วยเพชรบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ ราคาประมูลเริ่มต้นที่ 80 ล้านบาทครับ!" ภาพของสร้อยคอเพชรระยิบระยับปรากฏขึ้นบนจอภาพขนาดใหญ่ เรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าเศรษฐีในห้องโถงทันที "แปดสิบห้าล้าน!" เสียงจากนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังยกป้ายประมูลขึ้นอย่างรวดเร็ว "เก้าสิบล้านครับ!" ตามมาด้วยเสียงของทายาทตระกูลเครื่องสำอางยักษ์ใหญ่ บรรยากาศในห้องแข่งขันกันดุเดือด ตัวเลขพุ่งทะยานขึ้นทีละห้าล้านอย่างไร้ความปรานี จนกระทั่งแตะหลัก "หนึ่งร้อยสิบล้านบาท" เสียงฮือฮาเริ่มเงียบลง เพราะแม้แต่คนรวยระดับท็อปก็ต้องคิดหนักกับสภาพเศรษฐกิจในปัจจุบัน "มีใครให้มากกว่าหนึ่งร้อยสิบล้านไหมครับ? ครั้งที่หนึ่ง... ครั้งที่สอง..." พิธีกรลากเสียงยาว กวาดสายตามองไปรอบห้อง ในวินาทีนั้นเอง คีย์ก็ยกมือขึ้นช้าๆ ทว่าเขาไม่ได้ยกป้ายกระดาษหมายเลขประมูลเหมือนคนอื่น... เขายกเพียงมือเปล่าขึ้น พร้อมกับส่งสัญญาณมือเรียกเจ้าหน้าที่ดูแลการประมูลเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น สายตาทุกคู่ในห้องหันขวับมามองที่โต๊ะของคีย์ทันที เสียงซุบซิบดังระงมขึ้นราวกับฝูงผึ้งแตกรัง "ไอ้หมอนั่นมันใครวะ?" "แต่งตัวดูธรรมดามาก มาจากหลุมไหนเนี่ย" "ฮ่าๆ สงสัยอยากดังจนตัวสั่น คิดจะยกมือหลอกพิธีกรแน่ๆ แบบนี้ต้องโดนไล่ออกจากงานให้อับอายขายขี้หน้า!" กันต์ ซึ่งนั่งอยู่โต๊ะ VIP ฝั่งตรงข้ามและแอบมองมานานแล้ว ถึงกับแค่นسหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เขาจำคีย์ได้แม่นยำ—ไอ้ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่าที่เขาเพิ่งสั่งลูกน้องไปจัดการในดันเจี้ยนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ไม่รู้ว่ามันรอดตายกลับมาสภาพไหนถึงกล้าเสนอหน้าเข้ามาในงานระดับไฮโซนี้ได้ แถมยังทำตัวเป็นตัวตลกยกมือประมูลเพชรร้อยล้าน กันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของคีย์ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเห A ดหยาม ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสะใจ "โอ้โห... นึกว่าผีที่ไหน ที่แท้ก็แกนี่เองไอ้คีย์" กันต์พูดเสียงดังจงใจให้คนทั้งฮอลล์ได้ยิน "รอดตายจากดันเจี้ยนระดับ S มาได้ สภาพดูไม่จืดเลยนะมึง! สงสัยสมองคงกระทบกระเทือนหนัก ถึงได้กล้ามานั่งกระสันอยากได้เพชรร้อยล้านในงานนี้ รู้ตัวไหมว่ากระเป๋าเงินแบนๆ ของแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษเพชรที่ร่วงหล่นบนพื้นด้วยซ้ำวะ ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะของพรรคพวกกันต์ดังสมทบขึ้นมาทันที หลายคนมองคีย์ด้วยสายตารังเกียจและสมเพชเวทนา ลินินหน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่คีย์... กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนทางอารมณ์บนใบหน้า เขายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกันต์เป็นเพียงแมงหวี่น่ารำคาญตัวหนึ่งเท่านั้น คีย์หันไปสบตากับเจ้าหน้าที่ประมูลที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างโต๊ะด้วยความประหม่า น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้อง "ผมขอประมูลเครื่องเพชร 'Tear of the Goddess' ที่ราคา หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาทครับ" สิ้นคำพูดนั้น ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ ก่อนที่เสียงระเบิดหัวเราะจะดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว "ไอ้บ้านี่เพี้ยนไปแล้ว!" "หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน? เอาเงินกงเต๊กมาจ่ายหรือไงวะ!" "รบกวนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเชิญมันออกไปทีเถอะครับ น่ารำคาญลูกตาชะมัด!" กันต์หัวจนตัวโยน น้ำตาเล็ดด้วยความสะใจ เขาเดินเข้ามาใกล้คีย์แล้วตบโต๊ะเสียงดังปัง! "ไอ้สวะคีย์! แกเลิกเพ้อเจ้อแล้วไสหัวออกไปซะเถอะวะ! อย่ามาสร้างความอับอายให้สถานที่ทรงเกียรติแห่งนี้เลย หรือถ้าแกอยากพิสูจน์นัก ก็ควักบัตรเครดิตออกมาสิโว้ย! ให้คนทั้งห้องดูหน่อยว่าไอ้ฮันเตอร์จนตรอกอย่างแกมีปัญญาจ่ายเงินสดร้อยห้าสิบล้านไหม!" คีย์เงยหน้าขึ้นมองกันต์ด้วยแววตานิ่งสนิท แววตาคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง จนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกันต์ชะงักค้างไปชั่ววินาที "อยากดูมากใช่ไหมครับ?" คีย์เอ่ยเบาๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วโถงที่เงียบสงบ มือเรียวควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบสิ่งหนึ่งออกมา... บัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท ประดับลวดลายมังกรทองคำสลักด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มันคือ 'Black Card ระดับพระเจ้า' ที่แม้แต่ประธานธนาคารระดับโลกยังต้องก้มหัวให้ คีย์ยื่นบัตรใบนั้นให้เจ้าหน้าที่ประมูลที่รับมาด้วยมือสั่นเทา "รูดเต็มจำนวนครับ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ เครื่องรูดบัตรอัตโนมัติถูกนำมาวางบนโต๊ะ เจ้าหน้าที่กลั้นใจเสียบบัตรดำลงไป... หน้าจอเครื่องรูดบัตรสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติที่ดังฟังชัดก้องกังวานไปทั่วลำโพงบลูทูธของห้องโถง *[ติ๊ด! ทำรายการสำเร็จ: หักเงินจำนวน 150,000,000 บาท เรียบร้อยแล้ว]* รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของกันต์แข็งค้างสนิท ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า เสียงซุบซิบในห้องเงียบกริบลงในเสี้ยววินาที ทุกคนอ้าปากค้าง มองหน้ากันด้วยความช็อกตาค้าง ทว่าในวินาทีนั้นเอง... หน้าจอโทรศัพท์มือถือของกันต์และนักธุรกิจทุกคนในห้องก็สั่นสะเทือนพร้อมกันอย่างรุนแรง ข้อความแจ้งเตือนด่วนจากสำนักข่าวเศรษฐกิจและสมาคมฮันเตอร์เด้งขึ้นมาพร้อมเพรียงกัน ภาพถ่ายดาวเทียมความละเอียดสูงของตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ของกันต์ ปรากฏขึ้นพร้อมหัวข้อข่าวตัวแดงฉานที่ทำให้กันต์เข่าทรุดฮวบคราบลงกับพื้นทันที— --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่