อาหารเช้าสะท้านโลกันตร์

“ถ้าคิดจะยืนแอบมองเงียบๆ เหมือนผีไม่มีญาติแล้วล่ะก็ ฉันแนะนำให้เดินเข้ามาช่วยก่อไฟเสียยังดีกว่านะคะ ผู้กองลู่!” หลินว่านหลินเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันไปมอง แม้เสียงทุ้มต่ำและลมหายใจที่สะดุดกึกหลังกำแพงดินเหนียวจะเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงจิ้งหรีด แต่วิญญาณเชฟระดับแนวหน้าและสัญชาตญาณของคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้วย่อมไวต่อ ‘ผู้บุกรุก’ เสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างเสียไม่ได้ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหันมาสบตากับเธอ แวบหนึ่งมีความประหลาดใจฉายชัดในแววตานั้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามวิสัยของนายทหารผู้เคร่งขรึม “ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ… แค่ได้กลิ่นแปลกๆ” ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบครัวแคบๆ ที่ตอนนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องครัวระดับภัตตาคารย่อมๆ บนเตาฟืนดินเหนียว หม้อดินเผาใบใหญ่กำลังเดือดปุดๆ ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของข้าวหอมมะลิชั้นดีที่เคี่ยวจนแตกมัน ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูหมักซอสสูตรลับจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติที่เธอเพิ่งแอบหยิบออกมาจากช่องว่างมิติเมื่อครู่ “แปลกเหรอคะ? หรือว่ากลิ่นอาหารของภรรยาคนนี้มันรบกวนเวลาอันมีค่าของผู้กองกันแน่?” ว่านหลินหันขวับมาเลิกคิ้วใส่ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ ท่าทางที่เชิดรั้นและดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทายทำให้ลู่จ้านเฉิงชะงักไปชั่วขณะ ปกติแล้วภรรยาของเขาจะต้องก้มหน้าหลบสายตา ร้องห่มร้องไห้ หรือไม่ก็หาเรื่องอาละวาดโวยวาย แต่นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน ผู้หญิงคนนี้ราวกับกลายเป็นคนละคน… คนที่อันตรายและน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…” นายทหารหนุ่มขยับตัวอึดอัดเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบเตือนเขาว่าอย่าต่อปากต่อคำกับภรรยาในยามที่เจ้าตัวกำลังถือทัพพีตักแกงเป็นอาวุธ “แค่สงสัยว่าคุณเอาวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน ในเมื่อเสบียงในบ้านเราหมดไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว” ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ “เรื่องอะไรฉันต้องบอกคุณล่ะคะ? อยากกินก็ไปนั่งรอที่โต๊ะโน่น หรือถ้าไม่อยากกิน จะไสหัวออกไปกินลมแถวชายทุ่งก็ไม่มีใครว่านี่นา” พูดจบเธอก็เมินหนีแล้วจัดการตอกไข่ไก่สดสีส้มจัดลงไปในหม้อโจ๊กที่กำลังเดือดพล่าน ใช้ทัพพีคนเบาๆ ให้ไข่แดงแตกตัวเคลือบเม็ดข้าวเนียนนุ่ม กลิ่นหอมฟุ้งของโจ๊กหมูใส่ไข่ลอยละล่องทะลุผ่านหน้าต่างบ้านไม้เก่าๆ พัดพาไปตามสายลมยามเช้าตรู่ที่ยังคงมีหมอกจางๆ ปกคลุมทั่วหมู่บ้าน และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ‘หายนะ’ สำหรับคนบ้านลู่ฝั่งโน้น! ไม่ถึงห้านาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน แม่เฒ่าลู่ในชุดเสื้อผ้าตัวเก่าสีซีดเดินนำหน้าลูกสาวคนเล็กอย่างลู่ซิ่วอิงเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง กลิ่นหอมเย้ายวนของโจ๊กหมูพุ่งเข้าจมูกของสองแม่ลูกทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ทำให้ฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาต้องชะงักกึกโดยอัตโนมัติ “กลิ่นอะไรวะเนี่ย? หอมชะมัด!” ลู่ซิ่วอิงสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาเรียวรีมองตรงไปที่หม้อดินบนเตาด้วยความอิจฉาแกมตะกละตะกลาม “พี่สะใภ้รอง! นี่เธอกำลังทำอะไรกินกันแน่ทำไมไม่ยกไปให้แม่กินที่ห้องใหญ่ก่อน? ทำตัวเห็นแก่ตัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!” แม่เฒ่าลู่หรี่ตามองพิจารณาหลินหลินด้วยสายตาจับผิด ท่าทีของนางเต็มไปด้วยความถือตัวในฐานะแม่สามี “นั่นสิ! นังตัวดี แกแอบซ่อนเนื้อหมูและไข่พวกนี้ไว้ที่ไหน ทำไมไม่เอาออกมาทำอาหารเช้าให้ทุกคนในครอบครัวกินด้วยกัน? คิดจะแอบกินกันสองคนกับสามีรึไง ถึงได้ไร้จิตสำนึกขนาดนี้!” ว่านหลินตักโจ๊กสีนวลเนียนส่งกลิ่นหอมกรุ่นลงในชามกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวคำด่าทอเหล่านั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “อ้าว… ตื่นกันเช้าจังนะคะ” ว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนถึงขั้วหัวใจ “บ้านหลังนี้แบ่งแยกสิทธิ์กันชัดเจนไม่ใช่เหรอคะ ตั้งแต่พวกคุณประกาศตัดงบค่าใช้จ่ายของฉันกับพี่จ้านเฉิงเมื่อเดือนก่อน ฉันกับสามีก็ต้องหากินกันเองตามยถากรรม แล้วทำไมตอนนี้ถึงหน้าด้านเดินมาทวงของกินจากคนอื่นหน้าตาเฉยล่ะคะ?” “นัง... นังสะใภ้สารเลว! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันหน้าด้าน!” แม่เฒ่าลู่หน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน นางยกไม้เท้าขึ้นชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความโกรธเกรี้ยว “แกเป็นคนตระกูลลู่ กินข้าวของตระกูลลู่ หาเงินก็ต้องเอามาส่งให้ฉันเก็บไว้ทั้งหมด แกไม่มีสิทธิ์มาทำอาหารกินเองคนเดียวแบบนี้ ยายเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกมันก็แค่คนนอก!” “คนนอกเหรอคะ?” ว่านหลินหัวเราะเสียงใส รอยยิ้มนั้นงดงามจนบาดตาแต่เย็นเยียบจนบาดใจ เธอกวาดสายตามองแม่สามีและน้องสามีหัวจรดเท้า “ถ้าฉันเป็นคนนอก แล้วไอ้เงินเดือนทหารทุกหยาดหยอดที่พี่จ้านเฉิงส่งกลับมาบ้านตลอดสามปีที่ผ่านมาล่ะคะ มันหายไปไหนหมด ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นแม้แต่เศษสตางค์เดียว แถมยังต้องมาทนอดอยากปากแห้งอยู่ในห้องแคบๆ นี่ล่ะคะ คุณแม่ช่วยกรุณาตอบคำถามนี้ให้ลูกสะใภ้คนนี้หายโง่หน่อยสิคะ!” ลู่ซิ่วอิงหน้าถอดสี รีบเข้ามาดึงแขนแม่เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ “พี่สะใภ้รอง! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ เงินเดือนของพี่ใหญ่ก็เอามาใช้จุนเจือครอบครัวเราทั้งหมดนั่นแหละ ใครใช้ให้เธอใช้เงินมือเติบซื้อของฟุ่มเฟือยล่ะ? แม่คะ ดูมันสิคะ มันกล้าเถียงแม่ด้วย!” ลู่จ้านเฉิงที่ยืนเงียบสังเกตการณ์อยู่มุมห้องมานาน ขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบทันที น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนทุกคนสะดุ้ง “เงินเดือนของผม… ผมเป็นคนจัดการโอนเข้าบัญชีกลางของบ้านตามที่แม่ขอทุกเดือน แต่ตลอดปีที่ผ่านมาภรรยาของผมไม่เคยได้รับส่วนแบ่งแม้แต่หยิบมือเดียว แม่ครับ… ที่น้องพูดเมื่อครู่หมายความว่ายังไงครับ?” แม่เฒ่าลู่อึกอัก หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น นางไม่คิดว่าลูกชายคนโปรดที่เคยเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง วันนี้จะกล้าหันมาถามคำถามคาดคั้นเพื่อปกป้องภรรยาตัวแสบคนนี้! “แก… แกกล้าสงสัยแม่เรืองเงินทองรึไอ้ลูกอกตัญญู! เพราะนังนี่คนเดียวใช่มั้ยที่เป่าหูแก!” แม่เฒ่าลู่กรี๊ดลั่น พยายามจะพุ่งเข้ามาปัดชามโจ๊กในมือของว่านหลินให้ตกลงพื้นเพื่อทำลายหลักฐาน แต่ทว่า… **ฉ่า!** ก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะทันได้สัมผัสขอบชาม ประตูรั้วหน้าบ้านไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้าน “ผู้กองลู่! คุณว่านหลิน!แย่แล้วค่ะ! สวนผักแปลงทดลองหลังหมู่บ้าน… มีคนแอบเอาสารเคมีแปลกปลอมไปเทราดจนใบไหม้เกรียมเสียหายหมดทั้งแปลงแล้วค่ะ!” ชามโจ๊กหมูร้อนๆ ในมือของหลินว่านหลินชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตหรี่แคบลงทันที ความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของเธอจนลู่จ้านเฉิงต้องหันมามองด้วยความตกใจ และในวินาทีนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากที่น่าสงสัยที่สุดของลู่ซิ่วอิง ที่แอบซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังของแม่เฒ่าลู่! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามความแซ่บของว่านหลินนะคะ!