มิติห้างสรรพสินค้าในมือฉัน

กลิ่นอายความอึดอัดในห้องคับแคบแทบจะคว้ามือมาบีบลำคอของหลินว่านหลินได้ทันทีที่ดวงตาคู่คมของลู่จ้านเฉิงกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาคู่นั้นเข้มดาร์กราวกับห้วงมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นลมพายุไว้ใต้ผิวน้ำ สามีที่หายหน้าไปสามปีเต็มคนนี้ ไม่เพียงแต่ตัวสูงใหญ่จนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูคับแคบลงไปถนัดตา แต่สัญชาตญาณดิบของนายทหารแนวหน้าที่ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน ยังแผ่รังสีความกดดันออกมารอบทิศทาง "คุณ... มองอะไรคะ หน้าฉันมีข้าวติดอยู่หรือไง" หลินว่านหลินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความท้าทาย เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมที่ยอมก้มหน้าให้ใครโขกสับ ยิ่งเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมายแต่ไร้เยื่อใยคนนี้ เธอยิ่งต้องแสดงความแข็งกร้าวเพื่อไม่ให้ถูกมองข้าม ลู่จ้านเฉิงไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนร่างสูงใหญ่ทาบทามเงาดำสนิทลงบนตัวเธอ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายดินปืนจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นหอมของแป้งทำซาลาเปาที่เธอยังทำค้างไว้ นิ้วมือหยาบกร้านมีรอยด้านจากการจับอาวุธยกขึ้นแตะที่ขอบโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาคมกริบกวาดมองถาดแป้งและน้ำสะอาดที่เธอนำออกมาจากมิติอย่างรวดเร็ว "เธอเปลี่ยนไป..." เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดกันดังลอดไรฟัน "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและขอเงินส่งกลับบ้านแม่เกิดกล้าต่อปากต่อคำ และทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนี้" "ถ้าฉันยังทำตัวเหมือนเดิม ป่านนี้คงอดตายอยู่ในบ้านหลังนี้ไปนานแล้วล่ะค่ะ ท่านนายทหาร" หลินว่านหลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "คุณเองก็เถอะ กลับมาถึงก็ไม่ทักทายไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบเมียสักคำ กลับมายืนจับผิดราวกับฉันเป็นสายลับศัตรู แบบนี้มันน่าประทับใจตรงไหนคะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ ลู่จ้านเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินภรรยาที่ดูเหมือนจะลอกคราบกลายเป็นคนละคน แววตาหวาดกลัวและอ่อนแอเมื่อสามปีก่อนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายความฉลาดแกมโกงและความดื้อรั้นที่ท้าทายอำนาจของเขาอย่างเปิดเผย แต่น่าแปลก... แทนที่เขาจะรู้สึกรำคาญ หัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนและสงครามกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงทุบประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าลู่ก็แผดลอยเข้ามาจากด้านนอก "ลู่จ้านเฉิง! ลูกรัก แกกลับมาแล้วใช่ไหม! ออกมาดูนี่ซิ อีสะภาร้ายกาจมันแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียว ลูกสาวฉันผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว แกต้องจัดการมันนะ!" หลินว่านหลินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "มาแล้วสินะ ตัวดูดเลือดประจำตระกูล" เธอมองหน้าลู่จ้านเฉิงแวบหนึ่ง ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มหันไปมองประตู ร่างเพรียวก็ถอยหลังกรูดไปพิงกับมุมห้อง มิติลับในห้วงจิตสำนึกถูกกระตุ้นด้วยความตั้งใจเพียงเสี้ยววินาที ร่างของเธอก็หายวาบเข้าไปใน "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ทันทีที่กระพริบตา! วูบ! กลิ่นอายความกดดันภายนอกมลายหายไป แทนที่ด้วยความเย็นฉ่ำจากระบบปรับอากาศและแสงไฟสว่างจ้าละลานตา หลินว่านหลินยืนอยู่ท่ามกลางชั้นวางสินค้าสูงชะลูดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สินค้าอุปโภคบริโภคยุคศตวรรษที่ 21 เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่น้ำมันพืชชั้นดี ข้าวสารขัดเงาชั้นดี เนื้อสัตว์แช่แข็งแพ็คสุญญากาศ ไปจนถึงเครื่องปรุงรสและขนมขบเคี้ยวสารพัดชนิด "ให้ตายเถอะ... นี่มันสวรรค์ของเชฟชัดๆ!" หลินว่านหลินอุทานด้วยความตื่นเต้น มือเรียวหยิบกระป๋องนมสดและช็อกโกแลตบาร์ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ความเครียดจากการเผชิญหน้ากับแม่สามีและสามีเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ที่นี่... คืออาวุธลับที่จะทำให้เธอพลิกชีวิตในยุค 70-80 นี้ได้อย่างงดงาม! ด้วยสินค้าอุปโภคบริโภคที่ไม่มีวันหมดและมีคุณภาพสูงลิ่ว เธอสามารถนำออกไปขายในตลาดมืดเพื่อกอบโกยเงินก้อนโต และที่สำคัญที่สุด... เธอต้องหาทาง "แยกบ้าน" ออกจากครอบครัวตัวถ่วงเหล่านี้ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น ต่อให้มีมิติลับวิเศษแค่ไหน เธอก็คงต้องเหนื่อยตายกับการรับมือแม่เฒ่าลู่และน้องสามีจอมตลตะแลงไปตลอดชีวิต หลินว่านหลินเดินสำรวจโซนอาหารแห้งอย่างเพลิดเพลิน เธอหยิบแป้งสาลีคุณภาพสูง น้ำมันหมูบริสุทธิ์ และเครื่องเทศหอมกรุ่นใส่รถเข็นอย่างรวดเร็ว การจะเอาชนะคนเห็นแก่ตัวในยุคนี้ นอกจากต้องมีเงินแล้ว ฝีมือทำอาหารและการตบหน้าด้วยความจริงอันเจ็บแสบก็เป็นสิ่งจำเป็นไม่แพ้กัน เธอวางแผนไว้แล้วว่าจะทำซาลาเปาไส้เนื้อย่างสูตรลับและซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน เพื่อใช้เป็นทุนตั้ง A-to-Z ในการสร้างเนื้อสร้างตัว ในขณะที่เธอกำลังเลือกหยิบขวดซีอิ๊วขาวพรีเมียมอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติก็ดังขึ้นในหัว [ติ่ง! ตรวจพบความเคลื่อนไหวจากโลกภายนอก มีบุคคลกำลังพยายามพังประตูลับเข้ามาในห้องพัก โปรดระมัดระวัง!] หลินว่านหลินชะงักมือ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใครกันที่กล้าพังประตูห้องของลู่จ้านเฉิง? หรือจะเป็นแม่เฒ่าลู่ที่ทนรอไม่ไหวจนบุกเข้ามาค้นห้องแล้ว? เธอยังไม่พร้อมที่จะเผยความลับเรื่องมิติลับให้ใครเห็นในตอนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าสามีนักระแวงอย่างลู่จ้านเฉิง หลินว่านหลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมตัวจะก้าวออกจากมิติเพื่อรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงทุ้มต่ำที่ดังลอดเข้ามาในมิติจากโลกภายนอก กลับทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ "เปิดประตูซะ... ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่ในนี้ และฉันก็รู้ด้วยว่า... สิ่งของพวกนั้น เธอมันไม่ได้เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า!" เสียงของลู่จ้านเฉิงดังขึ้นชิดกับจุดที่เธอยืนอยู่พอดี ราวกับว่าเขากำลังยืนจ้องมองรอยต่อของมิติโดยตรง! ชาเขียวแก้วร้ายขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ