รสชาติของความทรงจำ

เสียงกระทบกันของช้อนสเตนเลสสตีลกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพง ดังบาดหูท่ามกลางความเงียบงัดของห้องรับรองพิเศษ ภายในร้านเบเกอรี่เรือนกระจก ‘La Dolce Vita’ ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่นาน แต่กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจของแวดวงสังคมไฮโซ รินรดา ยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ปลายเรียวนิ้วของเธอแตะสัมผัสผิวกล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีชมพูกลีบบัวอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแพขนตางอนงามทอดมองร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี—อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี คณิน ในยามนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามและเย่อหยิ่งราวกับเทพเจ้าแห่งโลกธุรกิจเหมือนเช่นวันวาน รอยยับย่นเล็กๆ ตรงหัวคิ้วและสูทแบรนด์ดังที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยฟ้องชัดถึงวิกฤตการณ์ที่กำลังกัดกินอาณาจักรธุรกิจของเขาอยู่เบื้องหลัง แต่กระนั้น ความถือดีในสายเลือดก็ยังทำให้เขายังคงเชิดคางขึ้นเล็กน้อยยามกวาดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหญิงสาว "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างริน... จะซ่อนเขี้ยวเล็บเก่งขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเอ่ยคำดูถูกเหยียดหยามเธอสารพัดในอดีต เอ่ยลอดไรฟันออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คณินก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นความเครียดลอยแตะจมูก รินรดาเพียงแค่ปรายตามองเขาเล็กน้อย ราวกับเขามקเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า ไม่ได้สร้างความสะท้านสะเทือนแก่หัวใจที่เคยด้านชาของเธอได้อีกต่อไปแล้ว "ถ้าคุณคณินมาเพื่อจะซื้อขนม ฉันยินดีต้อนรับนะคะ แต่ถ้ามาเพื่อรำลึกความหลังอันน่าสมเพช... เกรงว่าฉันจะไม่มีเวลาว่างมากพอจะมานั่งฟังคนตกอับบ่นเพ้อเจ้อหรอค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มประดับมุมปากเป็นรอยยิ้มทางธุรกิจที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มันคือรอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของคนที่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ได้อย่างเจ็บแสบที่สุด คณินชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาไม่เคยได้ยินวาจาเชือดเฉือนและท่าทีที่เยือกเย็นเช่นนี้จากภรรยาเก่าผู้เคยอ่อนหวาน เจียมเนื้อเจียมตัว และเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ ในอดีตเลยแม้แต่ครั้งเดียว รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเพื่อความสุขส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว เธอยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง งดงาม เย่อหยิ่ง และทรงพลังในแบบที่เขาไม่เคยรู้จัก "ริน... เธอเปลี่ยนไปมากนะ" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ความใจร้ายของเธอมันมาจากไหน? หรือเพราะมีใครคอยหนุนหลัง... อย่างเช่นธันวา?" ชื่อของคู่ปรับทางธุรกิจหลุดออกมาพร้อมกับประกายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและคุกรุ่น รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแคลนและเย้ยหยัน จนคณินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสาธารณชน "อย่าเอาความคิดสกปรกของคุณมาตัดสินคนอื่นเลยค่ะคณิน" รินรดาโน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว "โลกไม่ได้หมุนรอบตัวคุณอีกต่อไปแล้วนะคะ และที่สำคัญ... ตัวคุณในตอนนี้ ไม่มีค่าพอให้ฉันต้องเปลืองแรงไปใส่ใจด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนอีโก้ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคณิน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเซียวอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือดเข้าไปใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นในอกจนเขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นด้วยความลืมตัว "ริน! อย่ามาท้าทายฉันนะ! คิดว่าหนีมาเปิดร้านขนมแล้วจะปีกกล้าขาแข็งใส่ฉันได้งั้นเหรอ?" ทว่า ก่อนที่คณินจะได้ออกแรงบีบมากกว่านั้น เสียงเคาะกระจกเบาๆ แต่ทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของธันวาที่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ธันวาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้าไปปัดมือของคณินออกจากข้อมือของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาใกล้ตัวด้วยท่าทีแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างออกนอกหน้า "อุ๊ย ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการปรับความเข้าใจของอดีตสามีภรรยาคู่นี้หรือเปล่าครับเนี่ย?" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดสายตามองคณินหัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเพชเวทนาอย่างไม่ปิดบัง "แต่ดูท่าทางแล้ว... คุณคณินคงจะลืมไปแล้วกระมังครับว่าที่นี่ไม่ใช่บริษัทของคุณ ที่คุณจะมาเที่ยวใช้อำนาจกร่างใส่ใครก็ได้" คณินหันขวับไปมองหน้าธันวา ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "แก... ไอ้ธันวา! แกมายุ่งอะไรด้วยเรื่องนี้!" "เรื่องของครอบครัวคุณ อาจจะไม่ใช่เรื่องของผม..." ธันวายิ้มเยาะ ยกมือขึ้นโอบไหล่รินรดาไว้อย่างสนิทสนม ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย "แต่ถ้าเป็นเรื่องของ 'คนสำคัญ' ของผม... ผมคงนิ่งดูดายไม่ได้หรอกครับจริงไหมครับริน?" รินรดาเหลือบมองธันวาเล็กน้อย แม้เธอจะรู้ดีว่าเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเขี่ยคณินให้ตกเหว แต่เธอก็เลือกที่จะปล่อยไหลตามเกมนี้ เพราะศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตรเสมอ และในเกมแก้แค้นนี้ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะมีหมากตัวใหญ่อย่างธันวาคอยช่วยกระพือปีกพายุให้มันรุนแรงยิ่งขึ้น "ค่ะ... ฉันกับคุณคณินเราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สะบัดตัวเบาๆ หลุดจากการโอบกอดของธันวาอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปหยิบเอกสารบัญชีบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาเปิดดู ราวกับคณินเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ คณินยืนตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง ทั้งโกรธทั้งอับอายจนพูดไม่ออก เขากวาดสายตามองคนทั้งคู่สลับกันไปมา ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนหายใจแทบไม่ออก ทุกสิ่งที่เขาเคยมี ทุกคนที่เคยยอมก้มหัวให้ วันนี้กลับพังทลายลงต่อหน้าต่อตา โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่ดอกไม้ประดับบ้านเรือนอย่างไร้ค่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเจื้อยแจ้วสดใสของเด็กน้อยวัยอนุบาลที่วิ่งเข้ามาในร้านโดยมีพี่เลี้ยงคอยวิ่งตามประכולประชิด "คุณแม่คะ! น้องคีย์ตันซ้อมเปียโนเพลงที่แม่สอนได้แล้วน้า!" เสียงหวานใสของเด็กชายตัวน้อยหยุดชะงักลง เมื่อวิ่งมาถึงเคาน์เตอร์แล้วพบว่ามีผู้ชายแปลกหน้ายืนขวางทางอยู่ ร่างเล็กๆ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าจิမ်းลิ้มถอดแบบมาจากใครบางคนราวกับพิมพ์เดียวกัน ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นมองตรงมาที่คณินด้วยความสงสัย คณินชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีที่ได้สบตากลีบดอกไม้คู่นั้น ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีโครงหน้า คิ้ว และริมฝีปาก... ราวกับส่องกระจกเห็นเงาของตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับขึ้นมาในหัวสมองอย่างชัดเจน หัวใจของคณินกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความจริงบางอย่างที่ถูกปิดตายและซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยน้ำตาในอดีต กำลังพุ่งทะยานขึ้นมากระแทกหน้าอกเขาอย่างจัง จนเขารู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก เธอค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกไป โอบกอดร่างเล็กของเด็กชายเข้าสู่อ้อมอกอย่างปกป้อง พร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองอดีตสามีที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตายด้วยแววตาสะใจขั้นสุด "ยินดีต้อนรับสู่โลกความจริงนะคะ... คุณพ่อมือใหม่" - เมฆหมอกสีชมพู -